Soodaroo

2007-06-15T07:55:00.000+03:30

همین جا هستم. کمی دور تر ولی ... در خانه ی جدید. بیا. دستت را به من بده و بیا به خانه ی جدید

2007-04-13T05:31:00.000+03:30

هم چنان در خانه جدید هستم، لینک نوشته هایم را می گذارم اینجا برای کسانی که اتفاقی می رسند به این صفحه

بر پشت بام های مه آلود آسمان

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1233.php

به تماشای آب های سپید

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1241.php

پلکان صعود: به احترام فرهنگ عامه پسند

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1247.php

فرهنگ تغییر می کند: جامعه زنده است

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1256.php

به تنها کسی که می دانست

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1260.php

من خط می دهم یا تو گوش نمی کنی

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1264.php

فرهنگ عامه پسند

http://soodaroo.ketablog.com/2007/04/1273.php

...

نوشته های جدید در جشن کتاب

پاریس، جشن بیکران. ارنست همینگوی. فرهاد غبرایی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=273

بچه های بد شانس: شروع ناگوار. لمونی اسنیکت

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=274

قرن من. گونتر گراس. روشنک داریوش

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=275

سوزن جادویی و داستان های دیگر. انید بلایتون

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=276

مهدی علومی: کمدی های کیهانی. ایتالو کالوینو

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=277

مهدی علومی: از روز های رفته حکایت. ابراهیم گلستان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=278

کتاب هول. شیوا مقانلو

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=279

این سنگ قبر. کادوی روز تولدت

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=280

مهدی علومی: کلاه کافکا. ریچارد براتیگان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=281

ترس. آنتونی هوروویتس. گیتا گرکانی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=282

2007-04-05T05:26:00.000+03:30

بر پشت بام های مه آلود آسمان

هنوز دیوار ها رنگ درست حسابی ندارند، چند جایی هم هنوز گچ ها خیس هستند
هنوز یک کم کار مانده
حالا شما به بزرگی خود تان ببخشید
دم در بد است ها، دست تان را لطفا بدهید به من و بپرید تو

www.soodaroo.ketablog.com

منتظر تان هستم
لطفا لینک های وبلاگ سودارو را در وبلاگ های تان تصحیح کنید

...

پیوست؛ روی کامنت که کلیک کنید لینک ها هست. حالا بعدا توی صفحه ی اصلی هم درست می شود. خدا بزرگ است

2007-04-03T05:18:00.000+03:30

به من بگو سلام: به فیلترینگ پشت می کنم

و آفتاب در میان پهنه ی روز همه چیز را گرم می کند، همه چیز را و در میان سکوت هایی که همیشه بوده اند، می توانم لبخند بزنم و بگویم تمام شد. مثل آن جمله ی ماتریکس سه که می گفت، هر چیزی که شروعی داشته باشد، پایانی هم خواهد داشت

آمده ام بگویم که سه سال توی این خانه نشسته بودیم و حرف می زدیم و حالا همه چیز تمام شده است. حالا وقت اش بگویم که سالگرد سودارو مبارک؛ خداحافظ سودارو

می خواهم پوست باندازم، رنگ خاکستری را سفید بکنیم و دعوت بکنیم به مراسم خوانشی نو از زندگی روزمره ی پسری که اینجا، در مشهد، هنوز دارد زندگی را وارانه نگاه می کند: که بگویم سلام، به دیدن من می آیید؟

خانه ی جدید سودارو آماده است. فقط منتظر مانده ایم که سه سال تمام از حضور ام در این خانه بگذرد و سال چهارم را در آدرس جدیدی باشم

به امید دیدار

خداحافظ سودارو، سلام سودارو

2007-04-02
سید مصطفی رضیئی – سودارو
یازده و سی و یک دقیقه ی شب

سلام فرناز خانوم، خوش آمدید

http://daftarehyadha.blogspot.com/

توان نه گفتن

http://www.khorshidkhanoom.com/archives/002147.php

مهدی موسوی به روز است

http://bahal3.persianblog.com/

خانوم میزبان هم بعد از سه ماه زحمت کشیده اند، به روز کرده اند

http://www.persianblog.com/posts/?weblog=elm1362.persianblog.com&postid=6569194

تماس از نوع خیره ماندن به سقف. جالب بود

http://8569reza.persianblog.com/

خط خطی های یک نقاش

http://www.aminmansouri.blogspot.com/

2007-04-01T06:01:00.000+03:30

تمام ِ داد و قال های ده نمکی بودن: توهمی به نام اخراجی ها

اول – خبر هایی که می رسد می گوید بعد از آنکه سال قبل، آتش بس توانست رکورد یک میلیارد تومان فروش تهران را بشکند، اخراجی ها امسال می خواهد این رکورد را بی سابقه تر بشکند: در هفده روز اول پانصد میلیون تومان فروخته اند و کار به جایی رسیده است که سیانس های فوق العاده در سینما ها اضافه شده است. این را باید سینما بروید تا بفهمید یعنی چه، وقتی سیانس سه تا پنج بعد از ظهر روز شنبه – البته با بلیط نصف قیمت اش – لبریز از آدم باشد و برای سیانس های بعدی، صف آدم ها توی خیابان پیچ بخورد – البته فیلم مهمان هم صف طولانی ای داشت، هفته ی پیش این فیلم بدون پیرنگ، بدون داستان و لبریز از کلیشه را دیده ام، خواهر زاده های پنج ساله کلی کیفور شدند – و باید توی سینما به خنده های آدم ها گوش کنید تا بفهمید که فیلم موفق است، بله: فیلم موفق است، یک فیلم موفق ِ ضعیف ِ کلیشه ای ِ ملال آور و البته، موفق

دوم – یک ساعت و خورده ای قدم زدن لازم بودن تمام صحنه های فیلم را از ذهنم پاک کند، فیلم صحنه های عالی هم دارد، یکی صحنه ای که وارد دهکده ی بمباران شیمیایی شده می شوند و دیگری وقتی که کاروان حمل سربازان را یک جا هواپیما های عراقی در یک ثانیه می زنند. در کل فیلم را کنکاش کنید، بیست درصد صحنه های عالی، بیست درصد صحنه های قابل تحمل، ده درصد صحنه هایی که بود و نبودش چه فرقی می کرد؟ و پنجاه درصد کلیشه و دروغ است

سوم – دو دسته آدم نباید این فیلم را ببینند

یکی روشنفکر ها، چون مثل من ِ خر تمام مدت فیلم به حماقتی به اسم جنگ فکر می کنی و تمام وجودت بهم می ریزد که این همه آدم برای چی خود شان را به کشتن دادند؟ و ضمنا ضعف های ریشه ای فیلم بدجوری آزار ات می دهد و کلی بحث توی سرت راه می افتد و آخر سر هم بر می گردی خانه، میگرن می گیری و لرزان توی رختخواب می افتی

دوم کسانی که جنگ بوده اند، صحنه هایی که از جنگ نشان می دهد دارای اشکال های تکان دهنده ای هستند: مثلا ماسک ضد گاز را نمی توان روی صورتی که ریش دارد نصب کرد، چون اصلا فرقی با ماسک نزدن ندارد. نمی شود توی فاصله ی نیم متری آدم بمب منفجر شود و سرت را بیاوری پایین و تمام شود، بمب چیزی دارد به اسم ترکش، محض نمونه یک نفر باید زخمی شود. اصلا مگر می شود توی یک فضای بسته یک تانک توی فاصله ی چند متری آدم بیاید و محض نمونه چند تا شلیک هم نکند و با آرامش صبر کند تا آر پی جی بزنید تکه پاره اش کنید؟ اصلا مگر تانک به همین سادگی منفجر می شود؟ مگر نه اینکه فقط و فقط نقاط خاصی از تانک را می شود زد، نه هر نقطه ای از آن را؟ فیلم پر بود از این دسته گاف ها

چهارم – فیلم مشکل فاجعه باری در فیلم نامه دارد. شخصیت پردازی ها در یک سوم اولیه ی فیلم خوب هستند، بعد فاجعه می شوند. هیچ روند منطقی در داستان دنبال نمی شود. در فیلم های غربی، از یک تکنیک ساده ای استفاده می کنند به اسم چند ماه گذشت. اینجا می خواهد بگوید همه چیز در چند روز اتفاق افتاد، همه چیز به طرز مضحکی، بی هیچ منطقی، متناقض و غیر حرفه ای هستند – البته اینجا یک کم ایراد از ایده آل گرایی من است، فیلم کوهستان بروکنبک را به خاطر طرزی که دو شخصیت اصلی فیلم در دو نیمه ی فیلم کلاه های شان را سر شان می گذارند، از لحاظ روان شناسی رد کردم: اینجا مشکل حاد تر است، چه انگیزه ی غیر احساسی برای کار های این مجید سوزوکی ارائه شد؟ کلا جز احساسات چه چیزی در فیلم ارائه شد؟

پنجم – مسعود ده نمکی نماد جناح راست افراطی ایران، وابسته به گروهی به نام انصار حزب الله، متخصص در بر هم زدن تجمع ها در دوران اصلاحات ناکام محمد خاتمی و پیش از آن؛ صاحب امتیاز مهم ترین نشریات افراطی دو دهه ی اخیر در ایران و یک چهره ی به معنای واقعی تند رو است. صرف حضور ایشان در صحنه ی سینما خود به خود به معنای مواجه ایشان با چیزی شد به نام جامعه آن شکلی که هست. چون برای دیدن فیلم باید آدم های واقعی بیایند، نمی شود با رانت آدم جمع شود – یعنی نمی شود بیشتر از یک حدی آدم جمع کرد. و کار ایشان موفق بوده است. یعنی وقتی در کنار ده ها برنامه ای که هر سال اجرا می شوند به منظور جذب و جلب ملت شهید پرور به ارزش های جمهوری اسلامی، مثلا برنامه های تلویزیون، ناکام نبوده که موفق هم عمل کرده است، باید تبریک گفت. مخصوصا که حمله های تندی هم به آدم های دو رو جنگ دارد – که البته ظاهرا مثل آقای شریفی نیا، در آخر فیلم توبه نکرده اند

اما در این میان یک نکته ی دردناک با تماشای این فیلم در مقابل بیننده قرار می گیرد: اینکه به جز پشتوانه ی احساسی، چیز دیگری در میان نیست. یعنی که تمام داد و قال های آقای ده نمکی می شود مانفیستی به نام اخراجی ها؟ فیلم بی در و پیکری، بدون منطقی، بدون شخصیت پردازی ای که صرفا بر پای احساسات، شهوت و فضا سازی عمل می کند؟

یعنی واقعا تمام داد و قال شما سر همین بود؟ تمام این سال ها سر همین سر و دست می شکستید آقایان؟

ششم – خنده دار ترین مسئله در برابر فیلم اخراجی ها، داد و قال آقای ده نمکی در اختتامیه ی جشنواره ی فیلم فجر بود، وقتی که چون فیلم شان سیمرغ نگرفته بود، هیاهو راه انداختند. آقای ده نمکی، باید برای گرفتن سیمرغ یک فیلم خوب بسازید؛ شما فقط یک فیلم فارسی مضحک ساخته اید که آدم ها را می خنداند. لطفا یک کم کتاب هایی که در مورد جنگ نوشته شده و کتاب های خوب و معرفی هستند را بخوانید، مثل سه گانه ی خانوم سیمین دانشور – جزیره ی سرگردان، ساربان سرگردان، کوه سرگردان – و کتاب های احمد محمود را. شما که توی مصاحبه تان گفته اید در جبهه ی غرب خبری نیست ِ اریک ماریا ریمارک را خوانده اید، باز هم کتاب بخوانید. نه یک بار که چند بار کتاب بخوانید. ببینید چگونه داستان بر پا می کنند، بعد اگر توانسته اید یک اثر قابل تحمل ارائه بدهید، انتظار سیمرغ هم داشته باشید و بیخودی هم با داد زدن وقت ما را تلف نکنید

هفتم – چرا فیلم را با لیلی با من است مقایسه می کنید؟ فیلم در حد تولیداتی است مثل شام عروسی یا سوغات فرنگ یا همین فیلم مهمان که الان اکران است. نمی دانم چرا بیخودی فیلم را بزرگ می کنند؛ فیلم فقط یک فیلم فارسی امروزی است که خوب هم می فروشد، چون هم لبریز از ستاره های سینما است، هم پر است از تیکه. همین. این دو تا را از فیلم حذف کنید، چه چیزی، واقعا چه چیزی باقی می ماند؟

سودارو
2007-03-31
یازده و سی و هفت دقیقه ی شب

به زودی به خانه ی جدید می روم، دو ماه پیش اصلا فکر نمی کردم که بعد از سه سال کامل نوشتن در سودارو، اسباب کشی کنم به خانه ای که تصویر فیلترینگ را از زندگی ام، حداقل برای مدتی، دور کنم

2007-03-31T05:30:00.001+03:30

کمدی جهانی جیمز جویس

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=269

کلبه ی نحس. آنتونی هوروویتس. گیتا گرکانی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=271

اتوبوس شب روز. آنتونی هوروویتس. گیتا گرکانی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=270

مجموعه ی نامرئی. 45 داستان کوتاه از 26 نویسنده ی آلمانی زبان. مترجم علی اصغر حداد

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=272

...

وبلاگ را دیگر نمی توانم ببینم. برایم فیلتر شده است. کامل. منتظر جواب یک ایمیل هستم تا شاید به خانه ای جدید بروم
...

2007-03-30T05:22:00.000+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت هفتم و پایانی

ویژه نامه ی نوروزی هفته نامه ی شهروند امروز
یک صد و شصت صفحه. هزار تومان

صاحب امتیاز: شرکت پیوند سلیم
رئیس شورای سیاست گذاری: محمد عطریانفر
سردبیر: محمد قوچانی
گرایش: چپ مدرن / راست مدرن

ویژه نامه به صورت کلی: سه و نیم ستاره از پنج ستاره
حدود چهل درصد کل مطالب خوانده شد

توی ایران همیشه جای یک هفته نامه و یک ماهنامه ی خواندنی – یک نیوزویک، یک تایم، یک نیویورکر، یک آتلانتیس مانثلی – خالی بوده است. تلاش هایی انجام شده است، همیشه یک جایی رسیده اند به یک حکم توقیف. آخرین نمونه ی بارز وقتی است که روزنامه ها به صورت فله ای توقیف شدند، دانستنیها آخرین شماره هایش را در اختیار روزنامه نگاران برجسته ی ایرانی – تقریبا همه شان الان خارج از کشور هستند – قرار داد و شماره های خارق العاده ای را بیرون داد. از آن زمان تا کنون تنها یک کار در زمینه ی هفته نامه در کشور انجام شد، آن هم شماره های پنجشنبه های روزنامه های حرفه ای تر مثل حیات نو، شرق و اعتماد بودند که خواندنی بودند. این اواخر هفته نامه ی اعتماد تنها مجله ی خواندنی در طول هفته بود – این ویژه نامه های نوروزی را بگذارید کنار، در طول سال پیدا کردن چیزی که وقتی خریدی فحش به بیسوادی مزمن نویسنده ندهی تقریبا وحشتناک سخت است

حالا اهالی آواره ی شرق رسیده اند به هفته نامه ی شهروند امروز. یک شماره خوب زده اند، یک صد و شصت صفحه مطالب خواندنی، در ورق های نرم – این گلاسه نیست، این ورق ورنی نرم است، فرق دارند با هم، این یکی خیلی ارزان تر است – و تمام رنگی منتشر کرده اند. گفته اند شماره ی بعدی شان را هم دوم اردیبهشت در شصت و هشت صفحه به بهای پانصد تومان منتشر خواهند کرد

محمد قوچانی باز یکی از آن سرمقاله های شان را نوشته است که تا آخر عمر اش هم از آن نقل قول کنند هم به خاطر آن سرکوفت اش بزنند. کل مقاله می گوید که در ایران همیشه آدم ها از اینکه بگویند آقا ما راست هستیم و پز هم بدهند به این، طفره رفته اند. حالا هم می گویند ما راست مدرن هستیم و این مجله راست مدرن است

این مقاله را که بگذارید کنار، بیشتر حجم مجله را پرونده های ژورنالیستی پر می کنند. تقریبا همه شان خواندنی هستند، اینکه من کم از مجله خوانده ام بیشتر به بی علاقه گی ام به موضوعات بر می گردد. مثلا من تلویزیون نگاه نمی کنم، اصلا از این سریال زیر تیغ چیزی نمی دانم، تمام مقالات آن بخش را رد می کنم، حالا عماد الدین باقی در موردش نوشته باشد که خوب، نوشته باشد. همین اتاق در مورد صفحات غنی فلسفه و اقتصاد افتاد

یعنی در شرایط عادی که ویژه نامه های رنگارنگ – و البته نه ایده آل – در دسترسی باشند، مجله یک مجله ی خوب است. در شرایط عادی سال می تواند بدل به پرفروش ترین مجله ی ایران شود. البته اگر توقیف نشوند

مطالب خوب ویژه نامه

در غیاب راست مدرن. محمد قوچانی
پرونده ی هولوکاست: وقتی از هولوکاست حرف می زنیم، از چه حرف می زنیم؟ شامل بر یازده یادداشت، مقاله و مصاحبه
فتح و حماس دولت وحدت ملی تشکیل دادند: از رقابت تا شراکت. احمد زیدآبادی
تکثیر فیلم های خصوصی، یک حرفه شده است: تجارت حیثیت. فرورتیش رضوانیه
وسوسه ی اس ام اس. مینو مومنی
فالاچی دیگر مصاحبه نمی کند: روزنامه نگاری و دیگر هیچ. فرهاد کاوه
موسیقی زیر زمینی 2 – صدای سازم همه جا پر شده. گفتگو با سیامک شکوری
پرونده ی کتاب سال 85: ما متهم می کنیم. شامل بر 9 معرفی کتاب خوب

* * * *

این ویژه نامه ها را هم دوست داشتم بخوانم، ولی وقتم امکانش را دیگر نمی دهد

زنان
نسیم

این ویژه نامه ها را هم دوست داشتم بخوانم، ولی وقتم امکانش را نمی داد و اصلا در مشهد رویت نشدند

بخارا – ویژه نامه ی چهارصد صفحه ای داستان
رودکی – ویژه نامه ی سیصد و بیست صفحه ای نوروز
بایا – ویژه نامه ی شعر و داستان

این ویژه نامه ها را هم دوست داشتم بخوانم، ولی وقتم امکانش را دیگر نمی داد و اصلا نمی دانم ویژه نامه زدند یا نه

گلستانه
نوشتا
کلک
گفتگو

چقدر دوست داشتم ویژه نامه های نوروزی شان بود، ولی توقیف شده اند

ایران جوان
پیام امروز
عصر آزادگان
حیات نو
شرق
کارنامه

سودارو
2007-03-29
هشت و بیست دقیقه ی شب

2007-03-29T05:34:00.000+03:30

در کار های خانه به مادرم کمک می کنم

در تعطیلات نوروز باران می بارد. یعنی صبح ها که بیدار می شوی می بینی بیرون خیس تشریف دارند. در نتیجه تمام روز توی یک جور مه آلودگی سپری می شوی. تعطیلات نوروز به قول یک فقره وبلاگ نویس حوصله اش را نداشتم شده است. به یک آدم در ممالک غرب نوشتم که این روز ها برایم یک تعطیلات همیشگی است. نوروز مزه نمی دهد. وقتی که قرار نباشد نگران شمردن روز ها باشی – به منظور فرار کردن از تمام کلاس های دبیرستان، پیش دانشگاهی و دانشگاه به علت علاقه ی وافر به کتاب های درسی – که مزه نمی دهد. نه، مزه نمی دهد

حتا عادت خواب هم از سرم پریده. مثل یک بچه گنجشک ساعت پنج و خورده ای بیدار هستم و بعد از ظهر ها هم تا می آید چشم هایم گرم شود می بینم بیدار شده ام و اصلا حوصله ندارم بخوابم. مثلا سعی می کنم بگویم خوب هستم – یک فقره خانوم دکتر از ممالک غرب در تلفن مچ گیری می کنند، حال می گیرند، وقتی می گویم اوضاع خوب است، می گویند جدی می گویی؟ - ولی واقعا در لحظه خوب هستم، حالا کلا دچار بیست و سه نوع افسردگی فلسفی مداوم مزمن و غیره هستم که چندان جدی نیست

در لحظه خوبم. وقتی کاغذ ها را کنار می گذارم، حالم بهتر می شود. همان زمانی که این کتاب عجیب و غریب را گرفتم به خانوم گفته بودم که بابا جان دو تا کتاب نان-فیکشن پشت سر هم برایم اعصاب خرد کن است. قبول نکرد که بچه بازی در نیار من خودم سیاه باز ترم جوجه. حالا بعد از پنج ماه کامل که کتاب دستم است، فقط صد و نود صفحه ترجمه شده – هشت فصل کامل از دوازده فصل – و هنوز یک صد و چهل صفحه مانده تا اعصاب ام را ریز ریز کند و همین جوری اش هم فکر کنم پنج کیلو به وزنم اضافه کرده. از بس حرص می زنم و ته همه چیز را بعد از ترجمه ی دو صفحه متن بالا می آورم

یک کتاب توچولوی کودک و نوجوان دستم گرفتم – کتابی اش دویست صفحه است طفلک، هر چند پرینت اش شد هشتاد و چهار صفحه – و حالا توی نوروز شبی یک فصل ترجمه می کنم و خوش اخلاق شده ام – پنج فصل جلو رفته ام همین جوری

و فکر کنم کم کم خبری خوش هم در راه باشد: عباس معروفی بالاخره بعد از سه ماه – یعنی از شب یلدا تا الان – ایمیل زد که نمایشنامه ی جدید را به زودی می گذارد توی گردون ادبی – شاید تا الان هم گذاشته باشد. من همین جوری از شب یلدا تا الان – یا تا چند روز دیگر – توی کف گذاشته بودم تان که این هدیه ی یلدایی – کریسمسی – و حالا شده نوروزی چیست: یک نمایشنامه است از آرتور آداموف، به اسم پرفسور تاران، متن اصلی به فرانسه است و از انگلیسی ترجمه کرده ام. بیشتر به یاد یک نفر – حالا همه ی بچه های دانشگاه تا متن را بخوانند می فهمند کی و امیدوارم از خنده منفجر شوند
. . .

تعطیلات نوروز با تمام ملات هایش خوب است، اینجا و آنجا هستم، کاروان کتاب برایم فرستاده، یعنی داده اند به یک نفر بیاورد مشهد، ظاهرا دارد کتاب ها را می خواند بعد بیاورد برایم. جشن کتاب هم به روز می شود، هر چند نه بخش اخبار اش، که فعلا به روز نمی کنم، فقط به این خاطر که روز تا هزار تا از بازدید روزانه کم می کند – چهل تا شصت درصد بازدید روزانه – فقط به این منظور که بابا صفحه بندی سایت را عوض کنید

کلا دارم روی صد و چهار پروژه ی مختلف فکر می کنم که همه شان بستگی دارند به کمیسیون روز دوم اردیبهشت. هر چند که فکر کنم آخر سر هم همه شان را ول کنم بروم یک کم راه بروم، چی می گویی؟

سودارو
2007-03-28
حدود ده و بیست دقیقه ی شب

عنوان متن مربوط به پرسش نامه ی بعد از انقلاب فرهنگی یک نفر است، که در جواب سوال ِ در طول انقلاب فرهنگی چه کار می کردید؟ نوشته بود در کار های خانه به مادرم کمک می کردم

2007-03-28T05:38:00.000+03:30

جشن کتاب به روز شد
...

توفانی پنهان شده در نسیم. منتخب اشعار شمس لنگرودی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=267

دکتر نون زنش را بیشتر از مصدق دوست دارد. شهرام رحیمیان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=268

میرا. کریستوفر فرانک. لیلی گلستان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=266

...

ممنون همزاد که نوشتی

http://hamzaaad.blogspot.com/2007/03/blog-post_26.html

در غیاب هویتی مستقل از خود! یک سوال: کی می تواند یک نقد مثبت درباره ی یک اثر مستور بنویسد، که البته نقد باشد نه احساسات؟

http://farnaaz.info/archives/002912.html

این وبلاگ دوست داشتنی بود. این روز ها این جور لحن را بد جوری درک می کنم. آن پست اش، همه چیز در مورد خواهر مادر پدرو آلمادو هم خوشگل بود

http://hermesmarana.blogspot.com/

نقاشی های گوشه ی صفحه ی این وبلاگ چقدر محشر بود

http://ranitidine.blogspot.com/

.......

مدت ها، سال ها بود که وقتی یک اتفاق می افتاد یادم می آمد که این را توی یک خواب دیده ام. روز ها است که هر چیزی را زود یادم می آید که خوابش را دیده ام. چرا همه چیز اینقدر تکراری شده؟ من می ترسم

2007-03-26T05:26:00.000+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت ششم

ویژه نامه ی داستان – روزنامه ی اعتماد
ضمیمه ی رایگان روزنامه، مورخ پنجشنبه 24 اسفند ماه هشتاد و پنج

http://etemaad.com/Released/85-12-24/182.htm

دبیر ویژه نامه: امیر حسین رسائل
ویژه نامه به صورت کلی: دو و نیم ستاره از پنج ستاره
تمام داستان های مجموعه را شروع کردم، حدود سی درصد داستان ها به صورت کامل خوانده شد

داستان های خوب این ویژه نامه

آوریل در یونان. آندره کدروس. رضا سید حسینی
قصه های پندآموز پست مدرن. جیمز تاربر. کاوه میر عباسی
درخت کریسمس و ازدواج. فیودور داستایوفسکی. رضا رضایی
قبرستان بچه ها. بلقیس سلیمانی
جناب نویسنده. سیامک گلشیری
وقتی توصیه های "ادگار آلن پو" را جدی نمی گیریم. محمد حسن شهسواری

داستان های واقعا بد این مجموعه

تپانچه، آری تپانچه! محمود دولت آبادی
مناظره پایان ناپذیر بلبل و مورچه. جواد مجابی
سواری درآمد، رویش سرخ و، مویش سرخ و، قدش سرخ و ... احمد بیگدلی
از چهارده سالگی می ترسم. حسن محمودی

خاطرات روزانه ی سیلویا پلات را که می خواندم، یک نکته واقعا جالب بود، این بشر هر چیزی که نوشته را اول می فرستاده برای یک مجله ی کله گنده، آنها هم اصلا بدون اینکه برای شان مهم باشد طرف را کی معرفی کرده و کی حمایت می کند و اصلا کی هست، متن اش را می خوانند – شعر و داستان – و اگر خوب بود، چاپ می کنند؛ اگر بد بود یک نامه می نویسند می گویند چاپش نمی کنیم، مزخرف هم بود، تازه چرا اینقدر کم می خوانید؟ یک لیست هم می دهند که برو این ها را بخوان. و از این حرف های خوب می زنند. منظورم مجله هایی است مثل نیویورکر، هارپر و آتلانتیس و این جور اسم های مکش مرگ ما

خوب چند تا نکته در همین اشارات به خاطرات پلات موجود است: یک، آن ها در ایالات متحده چیزی دارند به اسم مجله. این مجله ها صفحات ثابت ادبی، دبیر ادبی و گروه ادبی دارند. این مجله ها شونصد سال است که چاپ می شوند. دوم، این مجله ها اثر آدم ها را چاپ می کنند. سوم، پلات آثار اش را می فرستد دست ساطور به دست هایی به اسم منتقد ادبی و می گذارد تکه تکه اش کنند و وقتی گفتند چرت نوشتی، عر نمی زند، درست می نشیند مثل بچه ی آدم برنامه می ریزد، کتاب می خواند، کار می کند، به سفر می رود، تجربه کسب می کنند و کار می کند، کار می کند، کار می کند تا اثرش را مثلا نیویورکر قبول کند. سی چهل تا اثر که جا های مختلف چاپ کرد، تازه می افتد به فکر چاپ کردن کتاب

در ایران، چیزی به اسم مجله نداریم. هر از چند گاهی چیزی می آید، چند سالی چاپ می شود، یا ورشکست می شود یا توقیف. کات

در ایران چیزی به اسم منتقد و دبیر ادبی نداریم. خوب، چون آدم با سواد نداریم. آدم های ظاهرا باسواد ما چون زبان خارجی بلد نیستند، نمی توانند متن های نقد ادبی را درست بفهمند – چون ترجمه، بالاخره ترجمه است – و دیوار زندگی شان کلا کج تا ثریا بالا رفته است. ضمنا فرق نقد را با گرفتن انتقام های ایل و اجداد از دویست و چهل سال پیش تا الان را با خوانش یک متن ادبی نمی دانند. ضمنا نقد کار اصلی شان نیست، چون عشق ادبیات دارند اینجا هستند و یک جای دیگر پول در می آورند. یعنی وقتی می آیند سر اثر که از خستگی دارند می میرند

در ایران آدم ها از نقد می ترسند. صبر هم ندارند. دوست دارند همان اول بپرند چند تا کتاب چاپ کنند – به خرج خود شان، بعد هم مجانی پخش شود و پز بدهند به سکس پارتنر شان که بابا ما رو – و کلا در مورد کتاب خواندن، فیلم دیدن، موسیقی گوش کردن و مهم تر از همه، کار کردن ویار های خفنگی دارند. بهترین آدم های ما، وقتی یک کار را شروع می کنند، باید زمین و زمان و زندگی و همه چیز تعطیل شود که حضرت اشرف می خواهند مثلا یک داستان بنویسند و درگیری ذهنی دارند

در ایران برای چاپ اثر کی پول می دهد؟ کی بورس می دهد؟ کی حمایت می کند؟

خوب همه ی این ها را با هم جمع بزنیم می شود ویژه نامه ی داستان روزنامه ی اعتماد که خوب، چنگی به دل نمی زند

اول از همه چون یک سری از نام ها مشهور هستند و خوب، دبیر و منتقد ادبی هم که نداریم، کسی نمی آید مثلا بگوید آقای مجابی، درست شما کلی اثر درخشان دارید، این چرت و پرت تان را ببرید نصف اش را حذف کنید، دوباره بازنویسی اش کنید، بدهید چهار نفر بخوانند و بعد بیاورید اینجا، شاید آدم بتواند به ستون دوم متن تان پیش برود

همین قدر که سی و دو صفحه متن دارند کلاه شان را می اندازند بالا. بعد هم چاپ می کنند و ما هم خوب، چون ندید بدید هستیم و کلا چنین چیز هایی مثل دُر ناب، نایاب هستند، خود مان را می کشیم که یک نسخه اش را – سه روز بعد از چاپ در مشهد توزیع شده – را بخریم. بعد هم دست مان می گیریم بخوانیم، اولین داستان را که می خوانیم مجله را می گذاریم کنار، اگر مثل من بچه ی خوبی باشیم، یک هفته بعد دست مان می گیریم و با کلی فحش و غر و پر داستان ها را می خوانیم. آخر سر هم عصبی می شویم: یک سال فعالیت ادبی مملکت محروسه، چنین نتیجه ای دارد؟

* * * *

در میان تمام داستان های مجموعه، یکی خیلی به دل می چسبید – مخصوصا برای کسانی که کار کتاب می کنند، آن هم داستان محمد حسن شهسواری بود: وقتی توصیه های ادگار آلن پو را جدی نمی گیریم، اول نوشته شده این داستان نوشته ی استپان تروفی موویچ ورخونسکی است، نویسنده ای هم عصر داستایوفسکی که توی خود روسیه هم خیلی شناخته شده نیست. بعد البته می فهمیم یک داستان ایرانی است، ویراستار ادبی یک ناشر نامه ای نوشته به یک نویسنده ی جوان و ایراد گرفته از خط اول رمان او: پسر تمام روز یکشنبه پشت نرده ها ایستاده بود و به حیاط نگاه می کرد، دختر اما از این همه بی خبر بود. و شروع کرده گفته اگر متن برود به اداره ی هشتم سازمان گسترش فرهنگ و علوم پویا – بخش بررسی کتاب وزارت ارشاد – از همین جمله چه ها که در نمی آید! داستان فوق العاده ای بود، کلی کیفور شدم

ولی باز هم ... یعنی جمع کردن سی و دو صفحه داستان خوب کار سختی بود؟ یا ما فقط توی ادعا خوب کار می کنیم؟

سودارو
2007-03-25
ده و بیست و چهار دقیقه ی شب

اینکه من طوری شده ام که دوست ندارم روز نوشته هایم را ادامه بدهم، یعنی حالم خوب، خیلی خوب نیست که بتوانم مثل آدم بنویسم. حداقل عید نوروز که باید به خواننده ها نفس راحتی داد؟ جشن کتاب هم جواب ایمیل ام به آقا ی شهرابی که بیاید، احتمالا دوباره می نویسم. هر چند نه زود تر از هفت فروردین

...

مرسی فرناز که نوشتی. من چرا یادم رفته بود لینک بدهم؟

http://farnaaz.info/archives/002896.html

چند کتاب جدید، معرفی از کتابلاگ

http://www.ketablog.com/archives/001213.php

شما گی هستید؟

http://www.balootak.com/2007/03/497.php

2007-03-25T06:14:00.000+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت پنجم

همشهری نوروز / سالنامه ی همشهری
یک صد و نود و دو صفحه
ضمیمه ی رایگان روزنامه ی همشهری، چهارشنبه، 23 اسفند ماه هشتاد و پنج

سردبیر ویژه نامه: فرشاد مهدی پور
راست میانه / راست مدرن

ویژه نامه به صورت کلی: چهار ستاره از پنج ستاره
حدود هفتاد درصد کل مطالب خوانده شد

دو سال قبل، ویژه نامه ی نوروزی همشهری چندان چنگی به دل نمی زد. سال پیش، ویژه نامه ی یکصد صفحه ای شان را فقط خریدم که دیده باشم، ولی بر خلاف انتظارم می شد تویش چیزی برای خواندن پیدا کرد. امسال وقتی دکه ی روزنامه فروشی یک نسخه از سالنامه شان را با پارتی بازی بهم داد، حتا وقتی برگشتم خانه و ورق زدم و گذاشتم اش کنار که بعدا بخوانم، فکر نمی کردم که یک کار حرفه ای بیرون داده باشند

ولی کار حرفه ای است و این واقعا عالی است. همشهری نوروز تنها سالنامه ای منتشر شده ی امسال است که بر اساس دموکراسی حرفه ای کار کرده است. به این معنا که در هر زمینه که پرونده داشته اند – سیاست، شهری، بین الملل، ادبیات، اقتصاد، سینما، رسانه، تلویزیون، ورزش، تئاتر، دانش و سلامت، حوادث، عکس و داستان؛ البته به جز سه مورد آخری – برداشته اند به پنجاه تا صد نفر از آدم های مشهور این زمینه زنگ زده اند و سه سوال پرسیده اند: چهره، موضوع، رویداد. جواب ها را یادداشت کرده اند، توی یک جدول قرار داده اند و هر چیزی که بیشترین تعداد رای را آورده، درباره اش نوشته اند

چند صفحه ی ابتدا، دو متن از هاشمی رفسنجانی و دکتر ولایتی هستند. بعد بخش سیاست است، در بخش نظر سنجی 65 نام آمده، از علی تاجر نیا و محمد علی ابطحی تا چهره هایی مثل فاطمه آلیا و محمد رضا باهنر. نتیجه قابل توجه است، راستی ها و چپی ها از دو منظر متفاوت احمدی نژاد را به عنوان چهره ی سال، چالش هسته ای را به عنوان موضوع سال و انتخابات 24 آذر را به عنوان رویداد انتخاب کرده اند. همشهری هم بر همین اساس مطلب تهیه کرده است و می نویسد. همین روال در بخش های دیگر هم پی گیری می شوند

البته ظاهرا سانسور هایی بوده است. مثلا در بخش ادبیات، در عین حال که چهره های مطرح ادبیات ایران – غیر دولتی ها، سکولار ها – حضور ندارند؛ موضوع خنده دار ترجمه ی سفر به گرای 270 درجه ی احمد دهقان به زبان انگلیسی و انتشار آن در تیراژ هزار نسخه در آمریکا به عنوان موضوع سال برگزیده می شود. در حالی که همه ی ما – حداقل در مصاحبه های پیاپی ای که امسال خوانده ایم – می دانیم که ادیبان دلزده ی ما، موضوع امسال شان ممیزی و توقیف های پیاپی کتاب ها – به روش های جدید وزارت ارشاد بود. در بخش ادبیات اینکه کی، چی گفته را سانسور کرده اند و فقط نتیجه را نوشته اند

تلویزیون هم همین جوری است، ظاهرا نام بردن از سریال نرگس حرام شده است. در بخش سینما هم ظاهرا منتقدین یک کم توی چند سال پیش زندگی می کنند که پرویز پرستویی چهره ی سال می شود – با کدام فیلم؟ امسال که کم کار بوده است – در حالی که آتش بس و تهمینه میلانی در دیگر مجلات چهره و موضوع سال شده اند

این ضعف ها را که نادیده بگیریم، در مورد سالنامه ی همشهری چند نکته ی واقعا مثبت وجود دارد: این مجله از جلسات پیاپی و تفکرات متعدد بیرون آمده است. ایده ی نظر سنجی واقعا مثبت است. گفته اند در سال بعد از تعداد بیشتری آدم سوال خواهند کرد. این خوب است. پول خرج مجله کرده اند؛ مثلا مصاحبه ی اختصاصی با سید حسن نصر الله که محمد رضا زائری انجام داده – خبر داشتم که چند ماهی است در لبنان زندگی می کنند – ویژگی ای است که در دیگر مجله ها تکرار نشده است – یعنی آقا ما خرمان می رود، دلتان بسوزد

این ها را جمع بزنید با صفحه بندی حرفه ای، استفاده از رنگ های ملایم که چشم را نمی زند – روزنامه ی اعتماد یاد بگیرد – و صحافی خوب. مطالب حرفه ای و خواندنی هستند؛ به یک شرط: هی نخواهی بگویی من مال جناح فلان هستم و با این برداشت مشکل دارم. کمی تساهل و تسامح این ویژه نامه را بهترین سالنامه ی سال می کند

از دیگر ویژگی های مهم نشریه، جهت گیری های ضمنی ضد احمدی نژاد و تعریف از قالیباف است. این کار به صورت آشکار انجام نمی شود. مثلا شما در بخش شهری کلی تعریف های مستدل از جناب شهردار می خوانی، بعد در بخش اقتصاد با این تیتر رو به رو می شوید: 51 میلیارد دلار نفتی، برای 52 میلیارد دلار واردات. همین کافی است تا تمام ژست های دولت را در هم بشکند

* * * *

این مطالب در ویژه نامه خواندنی تر بودند. کلا از مطالب مجله راضی هستم، زیر دندان مزه می دادند

حالا پژو 504 برایم شده نمایشگاه: نگاهی به مصاحبه های داخلی و خارجی رئیس جمهور در سال هشتاد و پنج
یک آدم معمولی. نگاهی بر زندگی آقای شهردار
زندگی در عیش، مدرن در خوشی. گفتگو با مدیر عامل شرکت کنترل ترافیک تهران
مردم ایران قدر نعمت های شان را نمی دانند. سید حسن نصر الله در گفتگو با همشهری
محاکمه ی آقای دبیر. گفتگو با علیرضا قزوه دبیر نخستین جشنواره بین المللی شعر فجر
مردی که زیاد می دانست. آغاز و پایان فرهاد رهبر در دولت نهم
پنجاه و یک میلیارد دلار نفتی، برای پنجاه و دو میلیارد دلار واردات
همایش ملی سیاست های اصل 44 بدون دولت: دولت نیامد
سینمای حرفه ای یعنی همین. گفتگو با مسعود ده نمکی
از سربازی تا ژنرالی، از روزنامه سربی تا آنلاین، برای یک چهره ی چند بعدی مثل شکرخواه

مصاحبه با ده نمکی به خاطر سانسور نشدن اش، توانسته چهره ی او – همانی که بود – را رو در روی خواننده بگذارد؛ مصاحبه با قزوه هم این حسن را داشت که پته ی جشنواره ی فجر را زد

سودارو
2007-03-25
شش و چهار دقیقه ی صبح

2007-03-23T05:20:00.000+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت چهارم

http://etemaad.com/

سالنامه ی روزنامه ی اعتماد
ضمیمه ی روزنامه ی مورخ سه شنبه 22 اسفند ماه هشتاد و پنج
صد و پنجاه و دو صفحه. هشتصد تومان

صاحب امتیاز و مدیر مسئول: الیاس حضرتی
سردبیر: بهروز بهزادی
گرایش: چپ میانه / چپ محافظه کار

مجله به صورت کلی: سه ستاره از پنج ستاره
حدود چهل درصد مطالب خوانده شد

وقتی که روزنامه ی شرق توقیف شد و بیشتر خبرنگاران این روزنامه به روزنامه ی اعتماد مهاجرت کردند، انتظار این می رفت که سالنامه ی روزنامه ی شرق در اعتماد چاپ شود. ظاهرا نیمی از این اتفاق افتاده است، قسمتی از سالنامه ی شرق امسال در سالنامه ی اعتماد منتشر شده است و مابقی آن در شهروند امروز به چاپ رسیده است – یعنی نوشته های محمد قوچانی و نزدیکان خودش مثل عمادالدین باقی آنجا چاپ شده اند

سالنامه ی شرق در فضایی بی رقیب اولین شماره اش را چاپ کرد. دومین شماره اش در کنار شماره های روزنامه ی اعتماد ملی و سرمایه چاپ شدند. امسال به جز اعتماد، اعتماد ملی، نشریات متنوعی اقدام به چاپ سالنامه کرده اند. این رقابت ایجاد شده، در عین حال که باعث شده است که تنوع در مطالب ایجاد شود و خواننده گزینه های متنوعی را در اختیار داشته باشد، این ضعف را هم ایجاد کرده که موضوعات خیلی شبیه به هم می شوند. اینکه بتوانی یک مجله ی خواندنی و جذاب و در عین حال کلیشه ای نشده ارائه بدهی، دیگر کار ساده ای نیست

اعتماد آنقدر که انتظارش می رفت، موفق عمل نکرده است. طرح جلد فوق العاده است، احمدی نژاد انگشت به دهان به تصویر بزرگ رفسنجانی و قالیباف نگاه می کند و تیتر خورده: رقیبان باز آمدند. اشکال اصلی در چاپ و طراحی صفحات مجله نمود پیدا می کند: صفحات پر از رنگ های تند – مگر قرار است به جنگ برویم که مثل سرخپوست ها خود تان را آرایش کرده اید؟ این یک مجله است آقا جان – و چاپ بد – شماره ای که دست من بود، بیشتر صفحات اش به خاطر صحافی بد، چروک بود و دو صفحه هم پاره بود. تازه من چون دو شماره گرفته بودم، یکی برای یک دوست، شماره ی تمیز تر را برای خودم نگه داشته بودم

صحافی و طراحی تند و تیز را کنار بگذاریم، مطالب به دو دسته تقسیم می شوند. متن های عالی، مثل مقاله های صادق زیبا کلام و مسعود بهنود و متن های معمولی. در این میان متن هایی نوشته سیاسونی بود که اصلا نخواندم. کسی که نتوانسته یک وزارت را درست اداره کند، توانایی اش در حدی بود که وزارتی را محو کرده، چه طور می شود باور کرد که می تواند یک مقاله را صادقانه بنویسد؟ در میان این نام ها تنها مصاحبه با مهاجرانی را خواندم، هر چند که مهاجرانی را تقریبا نمی توان داخل این دسته کرد

فضای مجله بیش از حد سیاست / اقتصاد زده است. متن های بخش جهان از همه بهتر بودند و بخش اجتماعی نسبتا ضعیف بود. بخش ادبیات صرف تبدیل شده بود به بخش فلسفه و کتاب. خوب، این دو تا لازم است، ولی صفحات ویژه ی ادبیات چه؟ چند تا گزارش ساده کافی نیست. اصلا کافی نیست. البته می شود گفت ویژه نامه ی داستان که دو روز بعد از این سالنامه توسط روزنامه ی اعتماد منتشر شده است، جایگزین صفحات ادبی بوده است

عکس های صفحات عکس هم چندان چنگی به دل نمی زدند

روزنامه ی اعتماد می توانست یک شرق دیگر باشد، به شرطی که سردبیران اش می توانستند هوشمندانه تر عمل کنند. اتفاقی که کامل رخ نداده است. سالنامه ی اعتماد در مقابل سالنامه ی تقریبا حرفه ای روزنامه ی همشهری محو می شود. انتظار خیلی بیشتری از روزنامه ی اعتماد می رفت، کارتان خوب بود، اما راضی کننده نبود

برترین مطالب سالنامه

رز و گل محمدی و فرهنگ معین. مهدی سحابی
سال 85 و سال 88. صادق زیبا کلام
انسان آزاد با خبر متولد می شود. مسعود بهنود
پس از فیدل ... امضای نویسنده نداشت
تنها در خانه: نگاهی به وضعیت بوش و انتخابات آینده آمریکا. عباس فتاح زاده
پازل رئیس جمهور. در مورد پوتین. عباس فتاح زاده
گفتگو با مهاجرانی: زمانه تغییر کرده است. مهدی یزدانی خرم

سودارو
2007-03-22
ده و پنجاه و چهار دقیقه ی شب

2007-03-22T07:10:00.001+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت سوم

ماهنامه ی فیلم
شماره ی مسلسل 360 – نوروز هشتاد و شش
دویست صفحه. هزار تومان

صاحب امتیاز و مدیر مسئول: مسعود مهرابی
دبیر شورای نویسندگان: هوشنگ گلمکانی

ویژه نامه به صورت کلی: سه ستاره از پنج ستاره
حدود پنجاه درصد کل مطالب خوانده شد

ماهنامه ی فیلم دو شماره هر سال منتشر می کند که درجه یک هستند: یکی ویژه نامه ی جشنواره ی فیلم فجر که در حقیقت یک کاتالوگ فیلم های سال است و دیگری ویژه نامه ی نوروزی که مهم ترین بخش اش، بهاریه هایی است که اهل ادب و هنر و فرهنگ می نویسند. این بهاریه ها جزو ناب ترین متن های نوشته شده به زبان فارسی – در ژانر بندی ادبی، جزو بهترین مقالات ادبی غیر رسمی – به شمار می روند

امسال حدود یک هفته مانده به سال نو، شماره ی ویژه ی نوروزی فیلم منتشر شد. کمی ضعیف تر از سال پیش – سال پیش چند گفتگوی مفصل و خواندنی داشت که هنوز زیر دندانم مزه می دهند، امسال این بخش را فقط محدود کرده بودند به یک گفتگو با زهره شکوفنده – دوبلر قدیمی سینما و تلویزیون – که تنهایی مزه نمی داد. هر چند که گفتگوی مفصل با ده نمکی هم از لحاظ روان شناسی ارزشمند بود، ولی جای مصاحبه های پارسال با هدیه تهرانی و معتمد آریا و بقیه را نمی داد. مصاحبه هایی که کلیشه نبودند، موضوعات جدید عرضه می کردند و به کلی سوال ذهنی خواننده پاسخ می دادند

هجده صفحه بهاریه با متنی از رسول ملاقلی پور آغاز می شود. متنی که دو سال پیش به شماره ی ویژه ی نوروز آن سال نرسیده و امروز مانده تا یاد او را زنده کند. پرویز دوایی، آیدین آغداشلو، احمد رضا احمدی، مسعود کیمیایی، رضا کیانیان، سروش صحت، پرویز نوری، محمد حقیقت، امیر قادری و هوشنگ گلمکانی در این بخش نوشته اند؛ یکی از دیگری بهتر. مثل سال پیش، بهترین متن را رضا کیانیان نوشته است و متن سروش صحت از لحاظ ادبی قوی ترین است. هوشنگ گلمکانی هم متنی نوشته که جای درز ندارد. کلا شیرین است

چهره های سال 85 هم مروری است بر اخبار و شایعات سالی که گذشت. خوب بود

این 100 نفر و به دنبالش یک پرونده ی طولانی در مورد فیلم هایی که نوروز پخش می شوند، بخش هایی هستند که اگر اهل سینما و تلویزیون باشید خواندنی هستند، برای من معنایش رد کردن نزدیک به پنجاه صفحه ی مجله بود

گفت و گو با زهره شکوفنده جزو قوی ترین مصاحبه هایی است که امسال خوانده ام. توصیه می شود

احمد طالبی نژاد نوشته است از ساخت و اکران جشنواره ی فیلمی از بهرام بیضایی: ذکر بر دار کردن حسنک وزیر به روایت بهرام بیضایی. اگر بخواهیم ده مقاله ی برتر نوروزی امسال از بین مجلات انتخاب کنیم، این یکی از آن متن ها خواهد بود. قوی بود و خواندنی و دوست داشتنی

نمای درشت در مورد فیلم مردگان اسکورسیزی خوب بود، ولی حوصله می خواهد خواندن اش. پشت سرش متن هایی در مورد آپوکالیپتو، آخرین فیلم مل گیبسون بهتر بود. به همه چیز می پرداخت، هر چند که این دو پرونده در مقایسه با دیگر پرونده هایی که مجلات دیگر درست کرده اند، یک سر و گردن بالاتر هستند

بعد از این تنها چیزی که خواندنی می نماید، بخش مربوط به فیلم اخراجی ها است. خوب بود، هر چند که
...
این فیلم را خواهم دید و خواهم نوشت. تا آن موقع باید سکوت کرد

شاید بشود گفت که در مقایسه با سال قبل، مجله ضعیف تر بود، اما هنوز هم جزو مهم ترین ویژه نامه های نوروزی منتشر شده در ایران است؛ دوست داشتنی است، هر چند که لج آدم را هم در می آورد. البته داریم در مورد یک مجله ی استاندارد و با سابقه ی ایرانی حرف می زنیم، که کار شان را بار ها محک زده اند. فکر می کنم مجله با همین شکل اش خیلی خوب بین خواننده ی عام جواب بدهد

سودارو
2007-03-22
شش و سی و نه دقیقه ی صبح

2007-03-21T06:01:00.000+03:30

خواب، سکوت، آرامش . . . سال نو می شود. نمی خواهم اهمیتی بدهم، خوب نو بشود. ایمیل های مبارک باشد را به زور جواب می دهم، چی مبارک باشد؟ اس ام اس ها را که جواب هم نمی دهم. درست و حسابی هم نمی خوانم. رد می کنم. حوصله ندارم. حوصله ی هیچ چیزی را ندارم. سال خوبی نیست. این را از همین الان هم می شود حس کرد. هیچ چیزی سر جایش نیست. آدم ها آرام نیستند. کسی مهربان نیست. یک جور خشم توی صورت همه هست، توی صورت همه

بومپ. غلت می زنم و لحاف را می کشم روی خودم و چشم هایم را فشار می دهم: بومپ. بومپ. بومپ. چشم هایم بسته است. خوابم. نمی خواهم. نه، نمی خواهم بیدار شوم و

شلوغ بود. نه، خیابان برای اولین بار از ماشین تهی بود؛ یعنی ماشینی نمانده بود. روی برف ها سیاه بود. راه می رفتم، رسیدم به فلکه ی پارک، تمام تقاطع چند طبقه پودر شده بود. ترسیده بودیم. وحشت زده. بر می گشتم به خانه. شلوغ بود. آدم ها راه می رفتند و حرف می زدند، ترسیده

از خواب پریدم. غلت زدم، توی خواب، خواب می دیدم که جنگ شده. ساعت نزدیک به پنج بود. منگ بودم. مشهد، یعنی مشهد
. . .

مشهد در خودش جمع می شود و بالا می آورد. بالای پل هوایی که می رسیم خنده ام می گیرد، خیابان های پایین پایم سرتاسر ماشین های قفل شده است. وقتی یک شهر چهار میلیونی، چهار میلیون مسافر داشته باشد، همین گندی می شود که الان هست. تاکسی که تصویر یک رویا است. توی نصف مغازه ها هم نمی توانی بروی. یک جای خلوت هم پیدا نمی کنی. شده ایم متخصص پیاده روی های طولانی: هر جایی را باید پیدا بروی. پیاده بروی و تازه یادت آمده باشد که آدم ها هم راه می روند
. . .

راه می رویم. این روز ها همه اش همین بود. یکی بیاید با هم برویم بیرون قدم بزنیم. کتاب فروشی ها را دید بزنیم. یک جایی یک چیزی بخوریم. یا هیچی نخوریم. برگردیم و توی راه در مورد ویژگی های مثبت و منفی موسیقی سنتی ایرانی و موسیقی کلاسیک غربی؛ نقد شهرنوش پارسی پور بر کتاب شاهد بازی ِ دکتر شمیسا؛ ترجمه ی اشتباه مرگ مولف و معنای واقعی آن – در چند جلسه با چند نفر - ؛ و چیز های دیگر حرف بزنیم. حرف بزنیم و بخندیم و اخم کنیم و یک نفر چیزی بگوید

سال گذشته – سال رها شدن از بند دانشگاه، سال رها شدن از هر نوع مسئولیت مزخرف زندگی، سال آخرین بار کنکور دادن در ایران، سال خواندن، شنیدن و ترجمه کردن و نوشتن – تمام شد. با تمام مزخرف بودن و خوب بودن هایش تمام شد. سال نو با یک کامپیوتر که درست کار نمی کند. با یک برادر که هنوز چهار روز نیامده، تحمل مان تمام شده، همین روز ها است که به پر و پای هم بپریم و یک دعوای خفن داشته باشیم. با لاکی که از خواب زمستانی بیدار شده هنوز هیچکی را آدم حساب نمی کند، اخم کرده و عصبانی است که چرا یکی بیدارش کرده. با خواهر زاده که پدر ... گذاشته رفته سفر و حالا به جز نقش دایی، نقش بابا را هم باید برای شان بازی کنم. سال نو با یک جر و بحث طولانی در مورد خیلی چیز ها – شب گذشته در حال، من نقشی نداشتم، با امیر حسین بازی می کردیم – شروع شد. در خواب شروع شد. این سال را دوست ندارم. چقدر خوب است می توانی به همه بگویی کامپیوتر مشکل دارد، نمی توانم بنویسم. همه هم راحت قبول می کند

امروز اول فروردین است. در سالی که بوی سیاهی می دهد

سودارو
2007-03-21
پنج و چهل و دو دقیقه ی صبح

شماره ی نوروزی جن و پری را اگر هنوز ندیده اید، مطالعه بفرمایید، جالب بود

http://www.jenopari.com/

انتشارات کاروان خوشگل کرده است. هم زمان سایت جشن کتاب از کار افتاده بود. امیدوارم امروز درست شده باشد. در هر صورت دیگر اهمیتی ندارد، دارم از سایت می آیم بیرون. یعنی اگر آخرین مذاکراتم هم مثبت نباشد

http://www.caravan.ir/

2007-03-20T09:27:00.000+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت دوم

ویژه نامه ی نوروزی روزنامه ی اعتماد ملی
ضمیمه ی روزنامه ی مورخ ِ دوشنبه 21 اسفند ماه هشتاد و پنج
یک صد و بیست و هشت صفحه – هفتصد تومان
گرایش: چپ سنتی
ویژه نامه به صورت کلی: سه ستاره از پنج ستاره
حدود نیمی از آن را خواندم

صاحب امتیاز: مهدی کروبی
مدیر مسئول: محمد جواد حق شناس
سردبیر: کسری نوری

سال پیش ویژه نامه ی یکصد صفحه ای روزنامه ی اعتماد ملی هم زمان با سالنامه ی روزنامه ی شرق منتشر شد. در حالی که روزنامه ی شرق یک دفترچه ی یک صد و شصت و خورده ای صفحه ای منتشر کرده بود، روزنامه ی تازه به عرضه آمده ی اعتماد ملی، ویژه نامه ای بدون شیراژه و تقریبا کپی پیست روزنامه ی شرق منتشر کرده بود. پارسال چیزی حدود سی درصد ویژه نامه شان را خواندم. شرق، حدود هفتاد درصد اش خوانده شد

امسال یک روز زود تر از روزنامه ی اعتماد ویژه نامه ی یک صد و بیست و هشت صفحه ای اعتماد، به صورت دفترچه ای – در قطع مجله ی زن روز – منتشر شد. ظاهری حرفه ای تر پیدا کرده و موفق تر از سال گذشته ظاهر شده است. ظاهرا در دو نوبت به چاپ رسیده و در شهرستان ها – یعنی مشهد – سی و شش ساعت بعد از تهران، روزنامه پخش شد

طرح روی جلد: یک سیب بسته شده به یک ریسمان. با عنوان: مساله ای به نام آینده که اشاره به مقاله ی خیره کننده ی کسری نوری دارد. پشت زمینه سیاه احاطه شده در یک نوار سرخ است. به نسبت پارسال که عکس محمود احمدی نژاد را در حالی که یک سرباز پشت سرش خبردار ایستاده بود، انگار خودش خبردار ایستاده، یک افول ژورنالیستی محسوب می شود

مجله با مقاله ی کسری نوری، آینده نامعلوم شروع می شود، کوتاه اما خواندنی، از ترسی به نام سال هشتاد و شش سخن می گوید: چه خواهد شد؟

بخش سیاسی مجله در 34 صفحه می آید. ملالت بار. استفاده بیش از حد واژگان سنگین و در عین حال زبان سنگین باعث شده بود که بیشتر مقاله ها را رد کنم. بد ترین مقاله را محمد رضا تاجیک – روان پریشی نابهنگامی و تصمیم و تدبیر – نوشته بود که اصلا فارسی نبود. چرت و پرت بود. به ستون دوم هم نرسیدم. در این میان، مقاله ی 12 ماه، 12 مرد نوشته ی مسیح علی نژاد خواندنی بود. بهترین مقاله ی این بخش، ایران، احمدی نژاد و هولوکاست را صادق زیبا کلام نوشته بود. مثل همیشه منطقی و جذاب و صد البته خواندنی. مطلب به طنز پیمان مقدم، سال پرواز گوجه فرنگی! این بخش مجله را به پایان می برد، مطلبی خواندنی و تاسف برانگیز

بخش اقتصادی مجله در 14 صفحه خوب بود. تقریبا هیچ وقت مقاله های اقتصادی را نمی خوانم، اما بیشتر مطالب این بخش را خواندم. توکا نیستانی با یک کاریکاتور تکان دهنده این بخش را آغاز می کند و مطالب به صورت کلی خوب بودند. هر چند به صورت کلی متوسط محسوب می شدند. تقریبا هیچ متن خاص و خیره کننده ای در متن ها پیدا نمی شود

ادب و هنر: 22 صفحه. با عکسی از شجریان در حال پیاده شدن از ماشین شروع می شود. گفتگو با شجریان جذاب بود. گفتگو با ابراهیم یونسی، در عین حال که قوی نبود، می تواند مهم ترین مطلب این بخش مجله حساب شود. بدترین متن نوشته ی احمد بیگدلی بود، برنده ی کتاب سال ادبیات در 1385 از وزارت ارشاد، ایشان از این نوشته اند که می خواسته اند نوبل بگیرند، نشده. یکی نیست تکان شان بدهد که آقا، می خواستی نوبل بگیری، چقدر برای گرفتن اش تلاش کردی؟ چند تا زبان یاد داری؟ چند تا کتاب خوانده ای؟ متن اش اعصاب خورد کن بود، پر از بیماری های جامعه ی فرهنگی هنری ایران. آرزوی اهالی اهل قلم برای ادبیات در سال 1386، با وجود عنوان مشکل دار اش از لحاظ زبان فارسی – روان نیست، اهالی اهل جذاب نیست، عنوان ضعیف است – جزو مطالب خوب این بخش بود

امید به فردایی که می آید: بخش اجتماعی در چهارده صفحه. علی قدیمی در این بخش نوشته است. چیز خاص دیگری ندارد که بنویسم. کلا گفته بود سال گذشته این جوری بود

صد سالگی مشروطه: 12 صفحه. مصاحبه با محسن کدیور: بازخوانی نظری مشروطه. جالب بود و جزو قوی ترین بخش های این ویژه نامه. درست مثل سال 1385 به قلم شمس لنگرودی هم جالب بود

جهان: رویای صلح در یک جهان پر آشوب. 14 صفحه. معمولی.

بخش ورزشی که مجله با آن پایان می یافت را نخواندم. هر چند مصاحبه اش با رضا زاده جذاب می زد

بله، ویژه نامه توانست وقت آزاد ِ دو روز از زندگی من را پر کند. طراحی صفحه ی خوبی داشت. کاغذ مناسبی استفاده کرده بودند و قیمت اش با توجه به کیفیت اش، مناسب بود. ولی ایده آل نبود. می توانست بهتر باشد. یکی از اصلی ترین مشکلات اش این بود که ویراستار کلی نداشت، یعنی مثلا یک مصاحبه با تاریخچه ای از وزارت کشور شروع می شود، به دنبال اش یک مقاله دقیقا با همان تاریخچه ولی با لحنی دیگر شروع می شود. این اشکال است. این که یک نفر چند تا متن داشته باشد، اشکال هست ولی قابل چشم پوشی. ولی این که متن هایی که یک نفر نوشته پشت سر هم چاپ شوند، اشکالی آزار دهنده است. از سال پیش تا امروز، اعتماد ملی حداقل در ویژه نامه ی نوروزی اش پیشرفت خوبی داشته است. شاید تا چند سال دیگر یک مجله در حد استانداردی شایسته ایرانیان را بتوانند ارائه بدهند

سودارو
2007-03-20
نه و بیست و پنج دقیقه ی صبح

کامپیوتر ویروسی شده بود. من هنوز کلی کار عقب مانده دارم. هنوز بعد از عوض کردن ویندوز همه ی نرم افزار ها را نصب نکرده ایم. مرتب می شوم و می نویسم

2007-03-18T05:56:00.000+03:30

ویژه نامه های نوروزی – قسمت اول

هفته نامه ی 40 چراغ. منتشر شده در یکشنبه 20 اسفند ماه هشتاد و پنج
یک صد و چهل و هشت صفحه. 800 تومان
صاحب امتیاز و مدیر مسئول: فریدون عمو زاده خلیلی

www.40cheragh.org

این شماره به صورت کلی: چهار ستاره از پنج ستاره
حدود 90 درصد کل مطالب مجله را خواندم
برای مطالعه قویا توصیه می شود

مجله با یادداشت فرزانه طاهری به یاد هوشنگ گلشیری شروع می شود. چند صفحه مطالب معمولی و بعد یک دفعه منفجر می شود: ترکیبی جوان پسندانه از زندگی شهری، پر از تیکه ها و متلک ها و البته تابو شکن هایی که آدم موقع خواندن شان کف می کند که یعنی مگر قصد دارید توقیف شوید که این گونه مطلب می گذارید؟

نکته های مثبت: تیتر گذاری های واقعا عالی، به عنوان مثال سفره ی هفت سین یا اورژینال سین
نکته ی منفی: صفحه پردازی تان خوب نبود، مخصوصا صفحه ی اول که خیلی دهاتی است
نکته ی مثبت: تنوع و گستردگی مطالب که هم می تواند یک جوان شانزده ساله را سرگرم کند، هم خواهر زاده ی ده ساله ام را، هم یک مرد شصت ساله را
نکته ی منفی: مجله فهرست ندارد
نکته ی مثبت: واقعا سرگرم کننده بود. هم معرفی کتاب داشت، هم معرفی موسیقی غرب، هم در مورد خانواده ی احمدی نژاد نوشته بود و هم کمیک استریپ داشت و هم از وسط های مجله، زیر هر صفحه یک ستون اس ام اس به زبان پینگلیش بود، مثلا: یکی بیاد منو گاز بگیری. چرا هیچکی منو بغل نمی کند؟ با من دوست می شی؟ چرا نمی یایی پیشم؟ و این گونه چیز های ملس
نکته ی منفی: مجله خیلی سنگین بود. دست آدم درد می گرفت. مخصوصا اگر مثل من کور باشی و مجبور باشی مجله را به چشم هایت بچسبانی تا خوانده شود

در این شماره خواندنی هستند

ده خانواده ی تاثیر گذار ایرانی – بیشتر برای خواننده ی خیلی متمدن. مثل بابا مامان ها و بقیه ی آدم های بالای چهل سال. بقیه هم چیز های جالب این تو پیدا می کنند. یازده صفحه
معرفی تعدادی از بهترین آلبوم های دنیا: دست از معنا گرایی بردار. توی این بخش کلی آلبوم های غربی خوشگل معرفی شده اند. حال می داد. چهار صفحه
ستون به چشم تو می زنم! یا همان تاپ تن، بخشی از متن شماره ی 3: ... ایشان به یک تعداد از مقام های مملکتی یک فرمایشاتی فرمودند که ما می ترسیم آنها را اینجا بنویسیم. هر چه باشد خانم رجبی همسر آقای الهام هستند. ما که همسر آقای الهام نیستیم
قصه های از باد هوا: یکی از قوی ترین طنز هایی که بعد از مدت ها خوانده ام – طنز به معنای طنز نه به معنای هجو
آیین نامه تو شهری، تستی، تشریحی! مصاحبه با سروش صحت. مهراب قاسم خانی. امیر مهدی ژوله. جرات می خواهد کسی این سوال را بپرسد: سروش صحت همسر دارد. پیمان قاسم خانی همسر دارد. خشایار الوند همسر دارد. مهراب قاسم خانی همسر دارد، اما امیر مهدی ژوله فقط ام اس دارد! تازه با هادی کاظمی همخانه است، خدا وکیلی چرا؟ جواب سروش صحت: همسر = هادی کاظمی ام اس + (برای ژوله) / جواب مهراب قاسم خانی: از کسی که اسمش ژوله باشد چه توقعی دارید؟ / امیر مهدی ژوله: بالاخره هر کسی نقاط ضعفی دارد
برترین مطلب کل مجله: چگونه از وحشت جغول بغول نشویم. نامه هایی از بانو همسر جک نیکلسون در فیلم تلالوی استنلی کوبریک از یک هتل محصور در میان یخ و برف / دوست عزیز مرد گرگ نمای آمریکایی در لندن و نامه ای از مادر بچه رز ماری از دودآلیا علیا
از سفره ی هفت سین تا اورژینال سین: خدا بود
مصاحبه ی محمود دولت آبادی هم بدک نبود. هر چند هنوز ایشان توی کف هستند که چرا یکی نمی یاد بهشون نوبل ادبیات بده. طفلک
راهنمای کامل سفر به مشهد: ایستگاه سلام. مردم از خنده از بس خوشگل نوشته بود. نمونه متن: بازار رضا: محل انتقام گیری مشهدی ها از زوار. هیچ مشهدی را در حال خرید آن حوالی نخواهید یافت

ضمنا توی بخش معرفی سایت های این شماره ی مجله، جشن کتاب را هم معرفی کرده بودند، کلی مشعوف شدیم

تاثیر مجله آن قدر قوی بود که همان موقع که خریدم، به یک فقره دوست که همراهم بود گفتم بخر، خرید و کیف کرد. فردایش دست خواهر زاده بزرگ تره را گرفتم و رفتیم یک شماره برای خودش خرید – چون مصاحبه با بنیامین و آرین داشت – و دیشب هم به یک فقره دیگر دوست خیلی صمیمی هم یک شماره را به زور گفتم خرید

سودارو
2007-03-16
یازده و پنجاه و هشت دقیقه ی شب

* * * *

ممنون سارا خانوم که نوشتید، هر چند که چقدر سیاه

http://ninahagen.blogfa.com/post-105.aspx

2007-03-16T05:54:00.000+03:30

به رسم سال پیش، در مورد ویژه نامه های نوروزی مفصل خواهم نوشت. فعلا فقط بگویم که ویژه نامه ی نوروزی 40 چراغ را حتما بخرید. فوق العاده است. کلی هم جای بحث دارد. این ویژه نامه در 148 صفحه به بهای 800 تومان عرضه شده است
. . .

مهدی علومی: نیمه ی تاریک ِ ماه، هوشنگ گلشیری. مجموعه داستان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=258

سودارو: نیمی از صورتت را عاشقم. حسین شکر بیگی. مجموعه شعر

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=259

سودارو: زندگی کوتاه است. یوستین گوردِر. گلی امامی. مجموعه نامه

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=260

مهدی علومی: باز اندیشی زبان فارسی. داریوش آشوری. زبان شناسی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=261

سودارو: سوء ظن. فریدریش دورنمات. س محمود حسینی زاد. رمان پلیسی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=262

* * *

مرسی مازی که نوشتی

http://mazi.blogfa.com/post-121.aspx

ممنون از لینک تان به این وبلاگ

http://dormitory.blogfa.com

http://translationghazaleh.blogfa.com

2007-03-15T05:48:00.000+03:30

...

سفر سرد در پایان غم انگیز زمستان

کشتی پر کاهی بود در نبرد قطره های دریا، یادت هست؟
آرزو تنها جسارت دیدن آن سوی صخره ها بود، یادت هست؟
می گفتیم جوانی را باید پیش رفت. جلو . . . رو به جلو، دید، شنید
دانست: می گفتیم جوانی را باید زندگی کرد. فقط زندگی کرد . . . یادت هست؟

...
بخشی از یک شعر بلند که همین جوری دو ماه است روی دستم مانده
...

سودارو

2007-03-13T06:01:00.000+03:30

کوزه های ِ بهاری

شب یلدا، با اعتراف های یلدایی وبلاگستان لبریز پست های خواندنی شد. امیدوارم این هم یک موج بشود، این بار برای بهار. نه به عنوان اعتراف کردن که به بازگشایی خاطره ها: بهترین های امسال کدام بودند؟ و بدترین ها چی؟ در هر چیزی که دوست داشتیم، یعنی توی یک سالی که گذشت این ها چشم ام را گرفته بودند. مال من بیشتر شبیه به زندگی روزمره ام شد، کتاب ها، فیلم ها، مجله ها
. . .

بهترین فیلم سال: با تمام احترامی که برای مردگان جناب ِ آقای اسکورسیزی قائل هستم، بهترین فیلم دیده شده در امسال را به خاطر خیره کنندگی بیان، داستان جذاب و دیالوگ های گیرا به فیلم هنر والا می دهم
High Art

بهترین کتاب ترجمه: گفتگو در کاتدرال، نوشته ی ماریو بارگاس یوسا با ترجمه ی عبدالله کوثری. به جز اینکه کتاب از نظر فرم قوی ترین رمانی است که در عمر ام خوانده ام. و این مسئله که جذابیت داستان، این کتاب را بدل به یکی از مهم ترین رمان های قرن بیستم جهان کرده است، چاپ کتاب خود داستان حیرت انگیزی است: ده سال پیش کتاب چاپ، توقیف و خمیر شد. امسال بار دیگر به بازار کتاب آمد، تقریبا بدون هیچ حذفی

بهترین کتاب سال ایرانی: با تمام احترام به تمام رمان ها و مجموعه داستان های منتشر شده در امسال، کتاب خیره کننده ی سیاهی چسبناک شب نوشته ی س محمود حسینی زاد را نه تنها به خاطر داستان های قوی و جذاب اش انتخاب می کنم، که به خاطر اینکه تنها مجموعه داستان منتشر شده بعد از انقلاب است که صریحاً به مسئله ی همجنس گرایی – یک تابو – می پردازد و بی هیچ واهمه ای این موضوع را بیان می کند، این کتاب را انتخاب می کنم

بهترین مجموعه شعر سال: ساعت 10 صبح بود، سروده ی احمد رضا احمدی. به خاطر تصویر سازی های ملموس و بیان غمگین روز های زندگی

بهترین مجله ی سال: ویژه نامه های بخارا. داستان آقای دهباشی را شنیده ام، طلاق اجباری و اینکه تقریبا همه ی زندگی شان را از دست دادند. با این حال امسال هم شاهد شماره های خیره کننده ی مجله ی بخارا بودیم و هم شب های بخارا خاطره ی دلنشین شب های کانون نویسندگان ایران را به نوعی در یاد ها زنده کرد. پاینده باشید آقای دهباشی

بهترین آهنگ سال: آهنگ های فوق العاده ای را امسال شنیدم و دیدم. ولی از آن میان خاطره بر انگیز ترین شان، کارابین ِ آبی با صدای آنیا بود که صد ها بار گوش کردم و هر بار تازه بود

بهترین وب سایت سال: حضور وب سایت رادیو زمانه، با جذابیت و گستردگی برنامه ها و اینکه در عین حال واقعیت وبلاگی خود را حفظ کرده بود، این سایت را شایسته ی عنوان بهترین وب سایت سال کرده است

www.radiozamaneh.org

بهترین وبلاگ زن ِ سال: به خاطر بیان جذاب احساسات، به خاطر تمام غر غر کردن های دوست داشتنی. و به خاطر زبان قوی به وبلاگ ِ جودی

http://judy.blogfa.com

بهترین وبلاگ مرد ِ سال: حضور آقای بهنود در کسوت یک مقاله نویس در اینترنت سال ها خواندنی بود. حضور ایشان در کسوت یک وبلاگ نویس، برایم جذابیت خاصی داشت. مخصوصا که بهنود را بهترین روزنامه نگار زنده ی ایران می دانم

http://masoudbehnoud.com/weblog

با این حال عنوان بهترین وبلاگ مرد ِ سال را به خاطر استفاده صحیح از استعاره ها، خیال انگیز بودن و جذابیت روایی و همچنین نثر قوی به وبلاگ همزاد می دهم

http://hamzaaad.blogspot.com

زرشک زرین سال: با وجود هزاران نفری که شایسته ی دریافت این زرشک زرین بودند، زرشک امسال را به اقدام باورنکردنی مسئولین تیم استقلال تقدیم می کنم که توانستند مثل آب خوردن همه چیز یک تیم را به باد بدهند. هر چند از زمان مقدماتی جام جهانی فوتبال فرانسه دیگر هیچ فوتبالی را تماشا نکرده ام، این اقدام واقعا شایسته دریافت زرشک زرین سال بود

زرشک زرین به فاجعه بار ترین کتاب سال: مدت ها فکر می کردم مصطفی مستور به عنوان یک فاجعه ی ادبی شایسته ی تدریس در دانشگاه ها است. تا اینکه امسال کتاب ِ سمت ِ تاریک ِ کلمات نوشته ی حسین سناپور را خواندم و گفتم اشتباه می کردم، مستور شاهکار بود! این کتاب هفته ی بعد از خوانده شدن توسط من، در کمال ناباوری جایزه ی بهترین مجموعه ی داستان کوتاه سال را از بنیاد هوشنگ گلشیری دریافت کرد. شخصا کف کردم. کسی فهمید به من هم بگوید چه جوری این کتاب جایزه گرفت

بدترین اتفاق سال: بازداشت سی و سه فعال زن در یک تجمع ِ قانونی ِ مسالمت آمیز

از دوستانم دعوت می کنم که در این موج بهترین ها و بد ترین های سال همراه من باشند

کتابلاگ
http://ketablog.com
امیر مهدی حقیقت
http://www.amirmehdi.com/blog
جودی خانوم
http://judy.blogfa.com
بهار نارنج
http://ninahagen.blogfa.com
مازی
http://mazi.blogfa.com
همزاد
http://hamzaaad.blogspot.com
امشاسپندان
http://www.farnaaz.info

2007-03-12T06:41:00.000+03:30

گاز می گیرم: در باب فیلتر شدن وبلاگ سودارو

به عنوان مقدمه

دیروز صبح به من خبر دادند که وبلاگ سودارو فیلتر شده است. به همراه این سوال: تو دیگه چرا؟ یک پیغام برای لیست مسنجر ام فرستادم که آیا سودارو فیلتر شده است؟ یک جواب مثبت دیگر را بلافاصله به همراه یک جواب که می گفت نه، دریافت کردم. کارت شبانه ی آفتاب که استفاده می کنم سودارو را نشان می داد، کارت روزانه ی سپهر فیلتر کرده بود. تا عصر بیشتر جواب ها این بود که هنوز فیلتر نیست. ولی سه جواب هم وجود داشت که می گفت فیلتر شده است

اگر کارت های اینترنت را به سه دسته تقسیم کنیم، کارت هایی که به جز خود شان و چند جای دیگر همه جا را فیلتر می کنند، کارت هایی که هر وقت اعلام شد یک جایی را فیلتر می کنند و کارت هایی که تا یکی پس گردن شان نزنی جایی را فیلتر نمی کنند؛ دسته ی اول که سخت گیر ترین ها هستند وبلاگم را فیلتر کرده اند

غالبا همین اتفاق می افتد، اول این دسته فیلتر می کنند، بعد کم کم بقیه و آخر سر هم فقط معدودی کارت و بقیه هم اگر فیلتر شکن داشته باشی می توانی وارد صفحه بشوی

یکم – وقتی درباره ی وبلاگ سودارو صحبت می کنم، حرف از بیش از هشتصد پست وبلاگی، یعنی بیش از دو هزار صفحه متن است که در حدودا سه سال گذشته نوشته شده اند. از یک آدم که دارد از همه چیز صحبت می کند، معمولی است، شاد یا غمگین یا عصبی است، حرف های عاشقانه می زند یا فحش می دهد. زندگی می کند. چیز هایی که به ذهنش می رسد را یادداشت می کند. وسط این چند هزار صفحه یادداشت، اینکه شما یک چیزی پیدا کنید که ها، بیا، این را باید بست که کار ساده ای است. این برای تمام کسانی که می پرسیدند، چرا؟

بار ها در وبلاگ از کلمه ی سکس استفاده شده، در مورد سیاست حرف زده شده – مراجعه کنید به پست های مربوط به انتخابات ریاست جمهوری گذشته – در مورد دوستی ها نوشته شده و غیره. اینکه بگوییم یک نفر میان هزاران صفحه یادداشت اش باید یک شخصیت تمیز، پاکیزه، مثبت و اخلاقی و غیره باشد که تمام بند بند همه ی اصول عرف و سنت را رعایت کند، مربوط به قهرمان های نمایش های یونان باستان مثل اودیپ و رمان های سانتی مانتال قرن نوزدهم بود که الان چند صد سالی است که به کسی چنین چیزی بگویی، چپ چپ نگاه ات می کند و بر می گردد بهت می گوید؛ مرتیکه

دوم – گفته ام، می گویم و خواهم گفت که هدف من ادبیات و زندگی کردن است. اصل زندگی ام بر پای این است که بخوانم، بنویسم، حرف بزنم، جستجو کنم، تفسیر کنم، پیدا کنم، افق های جدید تر را بگشاییم. خدایا از یک طرف یک نفر در آمریکا که سه تا ایمیل از من خوانده می رود کتابی که به او معرفی کرده ام – به یک آمریکایی ِ آنگلوساکسون ِ انگلیسی مادر زاد حرف بزن – می خرد و بلافاصله می پرسد دیگر چه توصیه می کنی برای خواندن؟

از یک طرف درب وبلاگ ام را به روی بخشی از خوانندگان می بندند، خلاف متن صریح قانون اساسی که به من اجازه داده است از آزادی های زندگی شخصی ام – فکر کردن، حرف زدن و نوشتن – استفاده کنم و هیچ کسی، حتا به حکم قانون هم نمی تواند این آزادی ها را از من بگیرد

آیا تقصیر من است که مسئله ی اصلی زندگی من، نوشتن، این سال ها همه زیر تیغ سانسور، توقیف و زندان نفس نفس می زده است؟ آیا تقصیر من است که نگرانم، چون هیچ حساب و کتابی وجود ندارد، چون هر روز سلیقه ها عوض می شود و بر طبق این سلیقه ها نظر ها در مورد سانسور عوض می شود؟ یک روز می گویند خوک چران را توی این کتاب عوض کنید بگذارید بز چران. روز دیگر بدون هیچ توضیحی چون نویسنده ی یک کتاب، حرف های بودا را آورده کتاب را توقیف می کنند. به خدا مگر این ها تقصیر من است؟ من فقط و فقط نگرانم که آینده ی کاری و آینده ی زندگی ام چه می شود؟

آیا تقصیر من است که صبح که بیدار می شوم، سی و سه نفر از برترین زنان ایران بازداشت شده اند؟ و من با وجود تمام نگرانی هایم، حتا جرات نمی کنم در این مورد بنویسم و فقط به لینک دادن و باز چاپ نوشته های دیگران اقدام می کنم. تمام چیزی که برایم می ماند در تنهایی اتاق گریستن است. و آخر سر همین حق کوچک نفس کشیدن هم با روزمرگی شنود تلفن، تهدید های کوچک، نگرانی ها و فیلترینگ این چنین آشفته می شود؟

آیا تقصیر من است که به هر کسی که از خارج می آید، حتا اگر اصالتا ایرانی باشد، باید ثابت کنم که به خدا من تروریست نیستم. به خدا من یک آدمم؟ آیا تقصیر من است که باید هر شب کابوس شروع یک جنگ را ببینم؟ کابوس هایی که تکرار می شوند، تکرار می شوند، آنقدر تکرار می شوند تا بدل به یک حمله ی میگرنی چند هفته ای بشوند؟ تقصیر من است؟

سوم – زندگی کردن حق من است. و می خواهم زندگی کنم. به من اجازه بدهند نوشته هایم به زبان فارسی را در غالب این وبلاگ، ترجمه هایم و نوشته هایم چاپ کنم. خوب، من مگر چه گفته ام؟ یا چه خواسته ام؟ این کار را می کنم. الان ماه ها است که از نوشتن در جشن کتاب و چند سال است از نوشتن در این وبلاگ لذت می برم، زنده نگه ام می دارد، می گذارد نفس بکشم. و هیچ پولی هم برای هیچ کدام دریافت نکرده ام. تنها افتخار نصیب ام شده؛ افتخار خوانندگانی مثل عباس معروفی که امید زندگی ام شده اند، یا اینکه انتشارات کاروان به من می رسد؛ یا افتخار آشنایی با بهترین دوستان زندگی ام، مثل سید مهدی موسوی، سامره اسد زاده، مهدی علومی، الهام میزبان، مرتضی سعیدی، امیر مهدی حقیقت و غیره و غیره

بگذارید می نویسم؛ نگذارید، خوب به انگلیسی می نویسم، ترجمه می کنم، می خوانم، نظر می دهم، حرف می زنم، زندگی می کنم، نفس می کشم. ادبیات که زبان حالی اش نمی شود آقا جان

چهارم – این وبلاگ زنده است. و زنده می ماند. حال در این آدرس یا آدرسی دیگر، چندان اهمیتی ندارد. ولی پیام تان دریافت شد: سیاست مال خود تان. وضعیت ایران هم مال خود تان. من به همان ادبیات و زندگی خودم می چسبم. به همان نفس کشیدن های وحشت زده کابوس هایم می چسبم. همین ها مگر مال من نیست؟ چیز هایی که هیچ کسی نمی تواند آن طور که من عشق می ورزم، به آن ها عشق بورزد. فقط مال من هستند، فیلترینگ هم حالی شان نمی شود

در باب موخره

سید مصطفی رضیئی هستم، سودارو. مقیم مشهد. آخر های بیست و سه سالگی. و هنوز دارم می نویسم

سودارو
2007-03-12
شش و بیست و هفت دقیقه ی صبح

توضیح: عنوان پست مربوط به شخصیت دیوید کاپرفیلد ِ رمان چارلز دیکنز است که در مدرسه ای که می رفت یک کاغذ چسبانده بودند پشت سرش که این بچه گاز می گیرد، به او نزدیک نشوید. هر چند که آخر سر با تمام گاز گرفتن هایش، شخصیت اصلی یکی از مهم ترین رمان های عصر ویکتوریا و جهان بوده، هست و خواهد بود

2007-03-10T06:36:00.000+03:30

سودارو: هم نام. جومپا لاهیری. امیر مهدی حقیقت. رمان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=252

مهدی علومی: عزیز من. احمد رضا احمدی. مجموعه شعر

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=253

سودارو: شاهدخت سرزمین ابدیت. آرش حجازی. رمان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=254

مهدی علومی: تاریخ فلسفه ی غرب. ر. ج. هالينگ‌ديل. ترجمه‌ي عبدالحسين آذرنگ. فلسفه

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=255

سودارو: یعقوب کذاب. یورک بکر. علی اصغر حداد. رمان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=256

سودارو: برج. جی جی بالارد. ع آ بهرامی. رمان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=257

* * * * *

انتشارات کاروان هم در نمایشگاه کتاب سال آینده شرکت نخواهد کرد

http://www.caravan.ir/modules/fa/caravannewsdetails.aspx?newsid=151

. . .

2007-03-09T06:45:00.000+03:30

می خواستند مرا ببرند به اتاق عمل. چیزی بود در مورد مغز. هی نمی گفتند چی، هی ایرانی پزشک بازی درمی آوردند که تو بیمار هستی، بتمرگ، بقیه اش با ما. هی توی خواب غلت می زدم که این چه کابوس مزخرفی است؟ همزمان توی یکی از جزایر اقیانوس آرام با چند نفر دیگر رفته بودیم به یک سفر مذهبی، هی از این جا به آن جا می رفتیم و آدم های غریبه با ما خوب نبودند. یک جای دیگر هم بود. یادم نماند. از خواب می پریدم، هی دوباره خوابم می برد، هی تمام خواب ها سر جای شان بودند. بیدار که شدم – واقعی، برای آخرین بار – کلی فکر کردم که یادم آمد امروز جمعه است و قرار نیست اتفاقی بیافتد و صبح فقط باید چند دقیقه ای بروم بیرون و اینکه
. . .

شهر خاکستری با آسمان پوک. پاساژ های مملو از آدم هایی که دوست ندارم. کافه هایی که خوشم نمی آید. به هر کافه ای یک ایراد می گیرم و آخرش هم هیچ جا نمی رویم. راه می رویم و حرص می خورم که چرا امشب این جوری کردم. م با دوست تهرانی اش راه می رود. ماشین گشت دارد دو دختر را ارشاد می کند. یک نمایشگاه کوچک کتاب می رویم. یک کتاب خوشگل می خری. من همین جور راه می روم. یک کتاب را می پسندم. نمی خرم. حوصله ندارم. یک کتاب توپ بود از نشر نی در مورد عکاسی. دلم می خواست می خریدم اش. ولی نمی خواستم. نه. نمی خواستم. کلا بد اخلاق شده ام. همه اش به مامان غر می زنم که چقدر کسل ام این روز ها. شده ام مثل زن زایمانی که بعد از زایمان به همه چیز – از جمله شوهر اش – ایراد های مزخرف می گیرد

آمدیم بیرون – یعنی از تمام پاساژ ها، کافی شاپ ها و مغازه هایی که خوشم نیامده بود. راه رفتیم و همه چیز مثل قبل بود. عصبی بودی. از هم جدا شدیم. آنها رفتند پروما. من و تو تاکسی گرفتیم. دی وی دی خریدی. تلفن زنگ زد که بیا شام گرفته ایم. آمدم خانه، خواهر زاده ها داشتند رقص سرخپوستی می کردند، روزنامه نوشته بود از جوابیه ی تند به حرف های یک نفر. حوصله نداشتم. نه، حوصله نداشتم

شب های مشهد را دوست ندارم. شب های آتشین پر از خرید های عجیب و غریب. همیشه فصل خرید آخر سال که می شود عصبی می شوم. هیچ وقت خرید کردن را دوست نداشتم. خدا را شکر امسال یک ماه قبل رفتیم چیز هایی که می خواستم خریدیم که عذاب شلوغی های چرت مغازه ها را با قیافه های من چقدر خوشبختم را نخواهم تحمل کنم
. . .

نه، دیشب خوب بود. راه رفتن خوب بود. خندیدن و متلک انداختن به چیز های عذاب آور خوب بود. خوشگل شده بودی. با آن چشم های کمی منگ، سکسی بودی. ولی ... کاش آن کتاب را نمی دیدی. کاش حالت بد نمی شد. کاش
. . .

* * * *

http://www.goodreads.com

بعد از اورکات، هر از چندی یک سایت گل می کند و تمام دنیا برایت دعوت نامه می فرستند که بیا عضو شو. مدت ها بود این دعوت نامه ها را دیلیت می کردم و کلا نمی خواندم چیست. این یکی بوی کتاب می داد. دو سه تا دعوت نامه ی اول را پاک کردم، آخر سر اش اسم هایی که برایم دعوت نامه می فرستادند آن قدر عجیب بود که عضو شدم. توی این سایت می روی یک پروفایل باز می کنی، بعد هم کتاب هایی که خوانده ای را معرفی می کنی، امتیاز می دهی و یک چند خطی هم اگر دلت خواست، درباره شان می نویسی

منحصرا کتاب هایی که به زبان انگلیسی خوانده ام را اینجا می آورم. ده دوازده کتابی جمع کرده ام و هی فکر می کنم تا حالا چی خوانده ام، بیاید آن جا. البته پنج شش تایی کتاب هایی که قرار است ترجمه شوند یا ترجمه شده اند به هیچ عنوان در این لیست دیده نخواهند شد. البته تا زمانی که چاپ شده باشند

سایت خوشگلی است، یک دوست آمریکایی مقیم شیکاگو هم آن تو پیدا کرده ام، چون بوی کتاب می دهد گذاشتم اینجا بروید عضو شوید، دعوت نامه خواست یک ایمیل به من بزنید – فکر کنم همین جوری می شود عضو شد – و بعد هم اگر خواستید، سودارو را انگلیسی سرچ کنید می رسید به من، با یک عکس دو سه سال پیش از خودم، یک کم روشنفکرانه. یک کم خنده دار

روزگار خوش و موفق باشید
برای صلح دعا می کنم
سودارو
2007-03-09
شش و چهل یک دقیقه ی صبح و ده و خورده ای شب قبل اش

2007-03-07T06:35:00.000+03:30

نشسته بودم داشتم روحم را می جویدم، عصبی تخمه را زیر دندان له می کردم و خطوط را می خواندم، مقاله ها، خبر ها، عکس ها، یادداشت ها ... همه درباره ی زنانی را که بازداشت شده اند. نشسته بودم و همه چیز خط خط چرت و پرت اعصاب ریز ریز کن بود که تلفن لرزید، آواز خواند و روی صفحه نوشت، نام تو را نوشت. ساعت دوازده و ربع آواره ی خیابان ها شدم به سمت جایی که درست نمی دانستم کجا است، با شونصد تا تلفن پیدایش کردم و پله های خاکستری را پریدم بالا

نشسته بودید و حرف می زدید، جلو رفتم و برگشتی، نگاهم کردی و زیر لب گفتی سلام، گفتم سلام، دست هایت یخ بود. دست هایش گرم بود. نشستیم و نگاهم خندید و فکر کردم انگار ماه ها نگذشته است. سالاد ماکارونی آغشته به سس مایونز، پیتزای وزغ با ناخن مارمولک – غذا همین بود، نه؟ آخر سر که من نفهمیدم چی به خوردم دادید. فقط می دانم خوشمزه بود

نمی دانستید این چهل و هشت ساعت چگونه گذشته بود و من، تو و او
من با همه ی ناباوری هایی که این روز ها حس می کنم
تو، با همه ی غمگینی این روز هایت، همه ی مشکلات، حس بیماری که در زندگی تان هست
و او، او با آن همه انرژی و ترس و وحشت از سرزمین آدم های بوری که می خواهد رو به روی شان شود

البته که بورخس درست می گفت، زمان وجود ندارد
. . .

خانه در سکوت خاکستری خودش بود. پرده منتظر روی مبل که نصب شود، کاغذ های پخش همه جا که مرتب شوند. ذهن بهم ریخته. کاغذ های سکوت های موازی را ورق زدم که آورده بودی، کتاب ها را گذاشتم سر جای شان در کمد. چشم هایم ... خانه در بعد از ظهر اش لبریز از انتظاری خاکستری بود

خستگی توی وجودم بالا پایین می پرید. تی شرت سبز چمنی را گذاشتم سر جایش. مسکن نخوردم. درد داشتم. نخوردم. خودت مسکن بودی که بعد از ماه ها آمده بودی خداحافظی کنی که من هم دارم می روم. که لبخند بزنم که حداقل خیالم راحت می شود که جای تو جایی چند هزار کیلومتر آن ور تر امن است، حداقل می دانم که وحشت های روزمره ی همیشگی مان را دیگر تجربه نمی کنی. حداقل زندگی می کنی. می توانی بروی کتاب های واقعی بخوانی. روزنامه های واقعی ورق بزنی. مجله های راستکی توی دستت بگیری. سر کلاس های دانشگاهی زنده بشینی، با آدم هایی آشنا بشوی که زندگی ات را عوض کنند. یاد بگیری از استعداد ات استفاده کنی، کمی بنویسی، فشار زندگی مجبور ات کند بنویسی که با پول نوشتن می شود آن جا زندگی کرد، حتا اگر شده برای یک مجله ی محلی هم باشد، پول اش آنقدر هست که بتوانی زندگی کنی. بتوانی مستقل باشی. بگویی من می مانم. بمانی

یک روز گذارم بافتد به سرزمین ات، در بزنم بیایم تو ببینیم زمان وجود ندارم. بنشینیم لیوان های چایی پر رنگ سر بکشیم و بلند بلند حرف بزنیم، آنقدر حرف بزنیم که خسته بشویم و آخر سر هم بگویی این مصطفی هنوز هم خل است، آدم نشده، باز بخواهیم بگوییم خداحافظ، دور که شدی، برگردی داد بزنی مصطفی، دست تکان بدهی. من بخندم، بروم و باز تا
. . .

زمان که وجود ندارد
خیالم که راحت است، هر چند که کلی ترساندم ات که آنجا چنین است و چنان و این که باید رس ات را توی درس های دانشگاه بکشی، که همه چیز سخت است، ولی تازه یاد می گیری زندگی کنی، می دانی، یاد می گیری خودت باشی و این چقدر خوب است

می دانی، خیلی خوب است
خودت می شوی و بعد، تازه زندگی شروع می شود
از بین سختی های همین چند ماه آینده ی زندگی ات شروع می شود

و من
. . .

اتاق خسته بود. خستگی، خواب، درد میان گونه ها، میان پیشانی. غلت می زنم و خوابم نمی برد و هی سعی می کنم که بخواب
بخواب
بخواب

خوابم نمی برد. یک موقعی به خودم می آیم که از خواب پریده ام، پنج گذشته است. بیدار می شوم. خانه در سکوت خودش مسحور است. خانه دردی است میان شقیقه ها، خانه تمام کار هایی است که مانده تا انجام شوند

سفر بخیر
سفر بخیر و موفق باشی

. . .

سودارو
2007-03-06
هفت و هفده دقیقه ی شب

* * * *

شب زندان مبارکتان

مسعود بهنود – روزنامه ی روز

تک تکشان را مي شناسيم، دخترهاي دستگير شده، تک تکشان آشنايند براي همه کساني که دستي به قلم و دلي در آزادي ايران داشته اند در اين سال ها. حاضر در تمام لحظه هائي که همدلي مي طلبيد. حاضر در تمام لحظاتي که ايستادگي لازم بود. غيرت طلب مي شد. وجود اين بچه ها نمک هر اجتماعي بود

اول بار که اين داستان زنداني کردن روزنامه نگاران آغاز شد با دستگيري شمس الواعظين، جلائي پور، جوادي حصار و ابراهيم نبوي شد – محسن سازگارا در اتاق عمل قلب بود و بعد در همان سي سي يو تحت نظر شد - . همان موقع جمع شديم در خانه شمس و من در پيچ گلابدره ديدم چند دختر دارند تند تند حرف مي زنند و هن هن زنان سربالائي را مي آيند سوارشان کردم. همان بچه هاي خودمان بودند

باز همين پيچ زماني اتفاق افتاد که باز شمس را گرفته بودند و هنوز ما را نفرستاده بودند وردست آن ها، باز اما مهم تر اين که اين بار مهرانگيز کار را هم گرفته بودند. همين قدر که با بچه ها سربالائي گلابدره را طي مي کرديم چشممان به سيامک افتاده. او هم داشت مي آمد تا شرح اين درد بر جمع گويد که امروز که به ملاقات رفته مهري را به چه حال ديده است. وقتي در وسط اتاق نشيمن خانه شمس سيامک اين با بغض گفت قبل از همه کلاف خانم بديعي باز شد که مي پرسيد يعني چه. بايد همين طور نشست. و زور او به علي آقا مزروعي رسيد که هم نماينده مجلس بود آن موقع، و هم از تصادف مهيبي جان به در برده بود. بچه ها چنان مي غريدند که دوست و آشنا سرشان نمي شد. مي پرسيدند که شما اصلاح طلب ها چه مي کنيد پس. توقعشان اين بود که
...

سرخط اين بچه ها دست مهرانگيز بود که در آن لحظه با تن رنجورش در سلول انفرادي 8 زيرزمين اوين چمباتمه زده بود در برابر ديوار سفيدي که هرگز بدين نزديکي با انسان نبوده است. از کجا مي دانم اين سلول به چه شماره بود

روزيکه نوبت به ما هم رسيد که از پيچ اوين بگذريم . بابک پاسبان وظيفه که داشت مرا عبور مي داد از راهرو تنگ انفرادي هاي آموزشگاه وقتي که گفت اين جا سلول هشت است در گوشم گفت سلول خانم کار. بعدها بود که يک روز موقع انفرادي از بابک پرسيدم مگر خانم ها هم در همين جا مي آيند. تعجب زده بودم که زندان زنان همان کنارست و زندانبانان زن خود را دارد. بابک گفت زنداني با زنداني فرق دارد. همه زن ها در زندان زنان هستند اما خانم کار اين جا بود. همين جا

آن جا که مي گويم – انفرادي هاي زير آموزشگاه از نظر ساختماني پهلوي زندان زندان است و صداي آن ها مي آيد که دائم آواز مي خوانند و از صدايشان پيداست که سلول هايشان بازست جز گاهي که خانم رييس بند سلولي را براي جريمه يک زندان جيغ جيغوي بريده مي بندد. در آن زمان است که صداي ترانه هاي محزون مايه ديگري مي گيرد. به نظرم سنگدل ترين دل ها را مي لرزاند. اما آن ها زنداني عادي هستند که گاه صداي بچه هايشان هم شنيده مي شود اصولا وجودشان فاجعه است. ظلم است و نشانه اي از ظلم هاي جاري در جامعه . اما خانم هاي محترم سياسي که آواز نمي خوانند. اين را بابک از من مي پرسد

مي خواهد من برايش جواب درست کنم که مهرانگيز کار و شيرين عيادي چطور آن سکوت انفرادي را تحمل مي کردند. من چه جواب دارم بدهم

به زندان انداختن خانم ها از دوم خرداد شروع شد و به قول يک بازجو پاداش آن شورو حال هاي دوم خردادي. و از آن پس در هر ماجرائي که ساخته شد زنان بودند، اگر نه جلوتر. اوجش هم آن جا که پروانه همراه داريوش کاردآجين شد. اوجش هم وقتي که زهرا کاظمي را مردان بي غيرت اوين کشتند، از ميان دوربين داران تا گفته باشند که رحمي در دل بي رحممان نيست

به نظرم پروين تنها کسي از جمع بچه هاي آن روزي بود که قبل از دوخرداد هم سابقه داشت. وقتي در پرونده فرج سرکوهي گرفتار بود، مي ديدم که کرک سياه صورتش هنوز باقي، دارد تجربه مي گيرد. بقيه بچه ها بعد از دوم خرداد آموختند. در جريان عمل. عمل کدام بود. وقتي که پاي دخترکي که قرار بود سنگسار شوند گريه مي کردند. وقتي که مي دويدند تا خودشان را به دادگاه دخترکي برسانند که در بکا گرفتار بي عدالتي قاضي بيمار شده است. وقتي که مي دويدند تا مانع اعدام دختر هجده ساله شوند که براي آن که اعدامش کنند سن او را دو سال بالا برده بودند

و از دوم خرداد بود که زنان جنبش شدند. جنبشي که نه ربطي به جريان جهاني فمينسم دارد و نه ربط وثيقي با دوم خرداد، به نظرم حاصل زمان است و از دل نيازهاي طبيعي و طبيعي ترين فريادها برخاسته است. و باز به باورم اگر حاکمان نتوانند ظرافت و در عين حال صلابت و اهميت جنبش زنان را درک کنند و کار را به دست هاي زمخت همان ها بسپارند که فرهنگ نمي شناسند و به گوششان جز سر و کلاه همه چيزي بيگانه است، حاصلي به دست خواهد آمد که چيزي نيست جز زيان حکومت. ورنه به نظر من خانم مرتاضي که در همايش دانشگاه ام آي تي هم طعنه مي شنوند که چرا در نوشته ات گفته اي که فمينسيم به روايت جهاني را در ماجراي زنان ايران امروز راهي نيست. طعنه مي شنوند که چرا در بوستون هم روسري به سر داريد، چه باکشان از اين که شبي را با دخترهاي روزنامه نگار همسخن و همبند شوند. همسر کسي که سال ها به بند بوده است بند را خوب مي شناسند. در جمع بچه ها – که برخي را خوب مي شناسم و شاگردانم بوده اند – بعضي بار اول است که با راهروهاي اوين آشنا مي شوند. خانواده شان حق دارند که نگران باشند. اما اين گذرگاهي است که همه بايد از آن بگذريم . حتي بعضي که تصوري جز زندانباني براي خود قائل نبودند هم گذرشان به آن جا افتاده است

باورمان بود که جنبش هاي ما ديگر از دل سلول ها به در نمي آيد. اما افسوس که چنين نماند. و داستاني که قرار بود بعد از انقلاب فراموش شود دوباره زنده شده و دوباره همان شعارهاي شير و زندان است. و بخت پايان داستان با ما نبود. مانده است براي بچه هاي نسل امروز که هم امروز در اوين بودند
ديشب صورتي که داشتم از دستگير شده ها، کوتاه تر بود. تلفن کردم به خانه بعضي ها براي دلداري پدر و مادرهاي آشنا. امروز صورت درازتر شد. بايد با هم مرور کنيم : آسيه اميني، شادي صدر، ژيلا بني يعقوب، محبوبه عباسقلي زاده، محبوبه حسين زاده، سارا لقماني، زارا امجديان، مريم حسين خواه، جلوه جواهري، نيلوفر گلكار، پرستو دوكوهكي، زينب پيغمبر زاده، مريم ميرزا، ساغر لقايي، خديجه مقدم، ساقي لقايي، ناهيد كشاورز، مهناز محمدي نسرين افضلي، طلعت تقي نيا، فخري شادفر، مريم شادفر، الناز انصاري، فاطمه گوارايي، آزاده فرقاني، سميه فريد، مرضيه مرتاضي، سارا ايمانيان، ناهيد جعفري، سوسن طهماسبي، پروين اردلان، نوشين احمدي خراساني و شهلا انتصاري،پرستو سرمدي

باري مبارک باد بر زندانبابان که قدرتي نماياندند. و مبارک باد بر تمام زنان ايران

2007-03-06T06:50:00.000+03:30

2007-03-06T06:34:00.000+03:30

ما چشم به آینده دوخته ایم

. . .
حضور می‌یابیم و اعتراض خود را نسبت به هرگونه برخورد امنيتی و قضايی با فعاليت‌های مدنی و مبارزات مسالمت‌آميز زنان برای احقاق حقوق خويش ابراز می‌داریم
. . .

http://weblog.parastood.ir/archives/004437.php

. . .

زنستان را اینجا ببینید، در خیلی جا ها در دسترس نیست

http://www.zanestaan.blogspot.com

. . .
. . .

هفت عددی است کهن الگو، مقدس است و متبرک. سه بار تکرار آن عددی است که در ادبیات غرب، بهتر از آن را نمی توان سراغ گرفت. نشسته ام توی اتاق، میان شلوغ و پلوغی بهم ریختگی های دارم اتاقم را مرتب می کنم، یو تو گوش می کنم، خسته ام، چشم هایم می سوزد، ذهنم داغان است، نشسته ام و دارم هفتصد و هفتاد و هفتمین پست وبلاگم را می نویسم: دیروز سی و سه تن از فعالان حقوق زنان و روزنامه نگاران را به خاطر حضور در خیابان، اعتراض قانونی پایبند به قانون اساسی، بازداشت و به بند دویست و نه زندان اوین، بندی که زیر نظر سازمان زندان ها نیست، فرستاده اند

می خواستم برای هفتصد و هفتاد و هفتمین پست وبلاگ از زندگی بگویم، از زیبایی، از عشق، از بهار، از آرزو ها ... می خواستم پستم سپید باشد: پست غمگین از ابر های خاکستری وحشت زده شده است

این پست را در سکوت، فقط به لینک دادن می گذرانم، دلم می خواست حرف بزنم، ولی هیچ چیزی نیست، صبح فقط متن ها را می خواندم و فقط گریه ام گرفت
و
.
.
.

سودارو

. . .
. . .

مریم حسینخواه
شادی صدر
ناهید کشاورز
شهلا انتصاری
رضوان مقدم
مینو مرتاضی لنگرودی
آزاده فرقانی
ژیلا بنی‌یعقوب
فاطمه گوارایی
سارا لقمانی
ناهید جعفری
نوشین احمدی خراسانی
سمیه فرید
نیلوفر گلکار
محبوبه حسین زاده
آسیه امینی
پرستو دوکوهکی
الناز انصاری
سوسن طهماسبی
زارا امجدیان
جلوه جواهری
پروین اردلان
نسرین افضلی
محبوبه عباسقلی‌زاده
زینب پیغمبرزاده
مریم میرزا
. . .

http://khosoof.com/archive/355.php
http://khosoof.com/archive/356.php

. . .
. . .

برای رهایی از زندان ِ فعالان حقوق زن: این نامه ی اعتراضی را لطفا امضا کنید

http://www.meydaan.org/petition.aspx?cid=52&pid=11

اخبار رسمی را از سایت فرناز صیفی بخواهید

http://www.farnaaz.info

من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم

http://www.balootak.com/2007/03/450.php

اینجا هم لینک داده اند به متن های مختلف

http://shabnameha.net/spip.php?article304
http://sibiltala.blogspot.com/2007/03/blog-post_2917.html

. . .
. . .

جنبش زنان از بند 209 عبور خواهد کرد: پرتره ای از پروین اردلان به قلم مهرانگیز کار

http://www.mehrangizkar.net/archives/000277.php

چه کسانی به حمله و ضرب و شتم زنان معترض فرمان می دهند؟ چه کسانی اهانت بر زنان معترض را مشروعیت می بخشند؟ چه کسانی می خواهند آنها را از پیچ توبه زندان اوین به دره بی تفاوتی و بی خیالی پرتاب کنند؟ چه کسانی این زنان را با باتوم های خود می آزارند؟ چه کسانی فرمان به ظلم و بیداد می دهند و چه کسانی فرمان می برند؟ آیا درست است که آنها عموما مسلمانند؟ یعنی این را باور کنیم که آمر و مجری هر دو مسلمانند؟

در ایران چه خبر است؟ آن غیرت و مردانگی که گاهی در فرهنگ ایرانی بار خاطر زنان می شد، اما در هر حال پناهگاه ارزش های اخلاقی و حفظ کرامت و امنیت زنان هم بود کجا رفته است؟ زن را چه کسانی حقیر و ذلیل می خواهند و چرا؟

بیشتر زنان دستگیر شده را از آن زمان که نوجوانی را پشت سر گذاشتند می شناسم. در شوریدگی نوجوانی سری به دفتر وکالتم زده اند. سوالی داشته اند. درددلی کرده اند. اشکی ریخته اند. اندکی کنجکاوانه دور و برم را کاویده اند. شاخه گلی برایم آورده اند و رفته اند. پروین یکی از آنها بود که آمد اما هرگز نرفت. پروین با کوله پشتی مدرسه راه ماهنامه آدینه را پیدا کرده بود. روزی که وارد دفتر وکالتم شد تا از من مقاله بگیرد خنده ام گرفت. از بس لاغر و کوچک و سبک بود. پیشتر وقتی صدایش را از گوشی تلفن می شنیدم خیال می کردم برای خودش خانمی است. او را خانوم اردلان می نامیدم. حالا که اورا می دیدم پیش رویم مثل یک پر کاه سبک و بی خون بود. درون سیاهی چشم هایش که انگار یک خروار سرمه را یک جا خورده بود چیزی موج می زد. نمی دانستم زود و آسان صید یک دام امنیتی می شود. نمی دانستم این دخترک پرشور به زودی سوژه و سناریو برای امنیتی ها می شود و در ماجرایی بزرگ فرومی افتد که آسان نمی تواند از آن رهایی یابد

پروین اما توانست. در آن ماجرا سقوط کرد و به دشواری بالا آمد. پس از دوسالی فقر و عسرت و فرار و آوارگی و حرمان و پس از رسیدن به پوچی و دروغ و توطئه دگر بار دست بر زانو گرفت و به روی پای خودش ایستاد. بعد از آنهمه ماجراها که در سال 1375 اتفاق افتاد، به نظرم تازه سی ساله شده بود. همینکه قد راست کرد دیگر نتوانست جاده های هموار را برای راهپیمایی انتخاب کند. اصلا جاده های هموار را دوست نداشت. من یکی این را زود فهمیدم و اندکی برایش ترسیدم. می رفت جاده های پرچاله چوله پیدا می کرد و از پرش با مانع غرق در لذت می شد. پروین را به تدریج بیشتر شناختم. گاهی با او به شدت درگیر می شدم. به خودم اجازه می دادم تا مثل دخترم دعوایش کنم. پروین غذا نمی خورد. اصلا نمی فهمید غذا خوردن یکی از مهمترین لذت های زندگی است. پوستی روی استخوان بود. او را به شوخی اسکلت می نامیدیم. اسکلت درون خود توانایی ها داشت. توانایی ها به چشم نمی آمد. باید توی چاله چوله ها می افتاد تا توانایی هایش را باور کنیم. پروین در دورانی یار و یاورم شد. در آن دوران تنها بود. من هم احساس تنهایی می کردم. موقعی که به دادگاه انقلاب به اتهام شرکت در کنفرانس برلین احضار شدم، هر دو با هم خندان و بیخیال راه اقتادیم تا یک روپوش اسلامی متناسب با فضای تابستانی زندان اوین خریداری کنیم. پروین زندان دیده بود. و من را یاری کرد تا خودم را برای دوران تازه ای از زندگی آماده سازم. آن روزها دخترم شده بود و نمی گذاشت تنها توی کوچه و خیابان راه بروم. می ترسید به جای آنکه بازداشت بشوم ربوده بشوم. پروین بسیار تجربه ها پشت سر داشت. از ماجراهایی که به جای بازداشت با ربودن سوژه آغاز می شود نیک با خبر بود. می ترسید به جای آنکه دستگیرم کنند من را بربایند. تنهایم نمی گذاشت

در آن روزها احساس می کردم ناگهان صاحب دختری شده ام که از مادر با تجربه تر است. احساس می کردم ناگفته هایش بسیار است و دوست ندارد از آن دم بزند. هرگز برایم نگفت در سال 1375 و 1376 بر او چه گذشته است. در پاسخ فقط می خندید و پوست زرد و بی خونش از آنچه بود زردتر می شد. او کلامی بر زبان جاری نمی ساخت و از آن ماجراهای بزرگ پرده بر نمی کشید

سال هاست از دور به او نگاه می کنم. که همچنان از جاده های هموار بیزاری می کند. خودش را توی جاده های پرچاله چوله و پر دست انداز می اندازد و پیاپی بالا و پایین می رود

سال هاست از دور به او نگاه می کنم. که به جای لذت بردن از خوردن و خوابیدن شاسی های کامپیوتر را کشف کرده و به آن عشق می ورزد. پروین از وقتی انگشتانش با کامپیوتر آشنا شد پروین دیگری شد. از دور دیده ام که وقتی با کامپیوتر ور می رود از چشم هایش برق می جهد. پروین با یک کامپیوتر وارد عرصه ای شد که در عرف جهانی به آن می گوید "حوزه حق طلبی زنان" یا به قول خودش "زنان زنده". اما در نظام امنیتی ایران به آن می گویند "اقدام علیه امنیت ملی". او باز هم پر دست انداز ترین جاده را برای راهپیمایی انتخاب کرد. پرش با مانع در این جاده برایش لذت بخش است. پروین با آن حال می کند. دیگر بار که اورا از دور دیدم سال 1381 بود که بارها به اداره اماکن اداره تخت طاووس احضار شد، مورد توهین قرار گرفت و بسیار رنج برد. در آن روزگار هنوز به صورت جدی فعال حقوق زن نشده بود. اما کار را آغاز کرده بود. از ما بهتران فهمیده بودند اسکلت اهل خواب راحت نیست. غذاهای چرب به مزاجش نمی سازد و جاده های پر پیچ و خم را همچنان دوست دارد. آنها از اینجور آدم ها خوششان نمی آید. پروین را دوباره شکستند. من از راه دور صدای شکستن استخوان هایش را که زیر سنگینی بار تحقیر خرد می شد شنیدم. از آن پس پروین صدایش عوض شد. اعتماد به نفس از صدای پروین رخت بربست. گاهی صدایش را نمی شناختم و می گفتم جنابعالی؟ مثل این بود که در خرد کردن شخصیت او "اماکنی ها" توفیق یافته بودند. دوستان و آشنایان با اصرار او را به آلمان کشاندند. پروین اما صدایش شکسته بود. خودش هم شکسته بود

پیاپی با او تلفنی حرف می زدم. التماس می کردم خودش را به من برساند. می گفتم بیمارم و به او احتیاج دارم. می گفتم از ماجرایی بزرگ که در آن فرو افتاده ام و از دور دارم توی لجنزار آن دست و پا می زنم در عذابم. از او می خواستم بیاید و کمکم کند. پروین پاسخ روشنی نمی داد. گولم می زد. و سرانجام گفت می خواهم درسم را در ایران ادامه بدهم در رشته مطالعات زنان. بعد از پایان ترم بر می گردم و پیش شما می آیم. رهایش کردم. پس از چندماه به ایران باز گشت. به تدریج صدایش ترمیم شد. "شخصیت" خود را ترمیم کرده بود. فهمیدم جاده های پر خطر تازه ای یافته است و گذشته را به دست فراموشی سپرده است

اینک دو سالی است که دوباره او را از راه دور در جاده های ناهموار بی قراری می بینم که بالا و پایین می پرد. گاهی ذوق می کند و گاهی گریه می کند. پرش با مانع را همچنان دوست دارد. بیماری ام اس براو هجوم آورده. به روی خودش نمی آورد. بینایی اش محدود شده. به روی خودش نمی آورد. به او گفته اند کامپیوتر را کنار بگذارد. به روی خودش نمی آورد. اما به زور مجبورش می کنند غذا بخورد تا بتواند داروهای ام اس را تحمل کند. با این وصف پروین همان پروین است

در خبرها امروز شنیدم. دستگیر شد همراه با سی و شش نفر دیگر از یاران به بند 209 زندان اوین اعزام شد. مبارکش باد. مگر برای پیروزی جنیش زنان راهی باقی گذاشته اند به جز عبور از سربالایی بند 209 زندان اوین؟ دو سه روزی است رئیس زندان اوین را عوض کرده اند. اما بند 209 که زیر نظارت سازمان زندان ها نیست. دست دیگران است که ما آنها را نمی شناسیم ولی آنها تک تک ما را خوب می شناسند حتی در این سوی جهان. دانسته های آنها از همه بسیار است. ولی اینجا دوست دارم به آنها بگویم پروین بیمار است. مطمئن نیستم به یک چنین موضوع بی ارزشی اهمیت بدهند. اما دوست دارم به آنها یادآوری کنم پروین به دارو و آرامش نیازمند است. مادرش به شدت بیمار است. اما مطمئن نیستم این حرف ها در رفتار مسئولین بند 209 تغییری بدهد

بی تردید دارند پروین را برای چندمین بار می شکنند. من یکی می دانم که "شخصیت" دوباره خود را ترمیم می کند. برخی از انسان ها برای خوش گذرانی، دزدی، آزردن دیگران، و پرخوری به دنیا نیامده اند. آنچه مسلم است، این طایفه از انسان ها را نمی شود مادم العمر در بند 209 نگهداری کرد. زنان از این بند عبور خواهند کرد و جنبش زنان را به جنبش های جهانی پیوند خواهند زد. بند 209 نمی تواند این رویداد تاریخی را متوقف کند

. . .
. . .

سید ابراهیم نبوی – روزنامه ی روز

متن نبوی، نوشته ای که باعث شد وسط تمام این دلمشغولی ها کمی بخندم
. . .

دیروز بزرگترین بازداشت دسته جمعی دوران احمدی نژاد اتفاق افتاد. تقریبا همه چهره های فعال زنان دستگیر شدند. این گروه که برای اعتراض به احضار نوشين احمدی ‌خراسانی، پروين اردلان، شهلا انتصاری، فريبا داوودی ‌مهاجر، و سوسن طهماسبی که برای تجمع زنان در روز هشتم مارس از دیگران دعوت کرده بودند تا در مراسم روز هشتم مارس حاضر شده و سهمیه چماق سالانه شان را از نیروی انتظامی دریافت کنند، جلوی دادگاه انقلاب جمع شده بودند، ابتدا مورد نصیحت نیروی انتظامی قرار گرفتند. مامور نیروی انتظامی برای نصیحت آنان گفت: « برید گم شید از این جا» و در مرحله بعد اقدام به بحث با این افراد کرده و در جریان گفت و شنود، تعدادی از زنان حاضر در صحنه، زخمی شدند و چون نیاز به درمان داشتند، حدود چهل نفر از آنان دستگیر شده و برای کشف حقیقت به زندان اوین ارشاد شدند. اتهامات زنان دستگیر شدگان به شرح زیر است
اول: مرد نیستند

دوم: علاوه بر اینکه مرد نیستند، زن هم هستند

سوم: علاوه بر اینکه مرد نیستند، حرف هم می زنند
چهارم: علاوه بر اینکه مرد نیستند و حرف هم می زنند، مخالفت هم می کنند

پنجم: علاوه بر اینکه مرد نیستند و حرف هم می زنند و مخالفت هم می کنند، با همدیگر هم دشمن نیستند

ششم: این افراد اقدام به برگزاری تظاهرات کرده اند و یک حادثه مهم این است که تقریبا همه آنها می دانند چه می خواهند

هفتم: این افراد بدون آن که مسوول کشور باشند، می خواهند قوانین کشور را که تقریبا همه مسوولان سابق و فعلی و بعدی کشور آن را زیر پا می گذارند، تغییر دهند

هشتم: این زنان با وجود اینکه زن هستند، به جای اینکه برای خرید و یا رفتن به آرایشگاه به خیابان بیایند برای یک چیز دیگر به خیابان آمده اند

نهم: این زنان با وجود اینکه با وجود اینکه انرژی هسته ای حق مسلم آنهاست، اما برای گرفتن حق دیگری به خیابان آمده اند

متن بازجویی یکی از متهمان به شرح زیر منتشر شد

بازجو: به چه دلیل اجتماع کردید؟

یک زن: برای برگزاری مراسم روز هشتم مارس

بازجو: روز هشتم مارس به شما چه ربطی دارد؟

یک زن: روز هشتم مارس روز زنان است و ما می خواهیم آن را جشن بگیریم

بازجو: چرا روز 22 بهمن را جشن نمی گیرید؟

یک زن: برای اینکه روز 22 بهمن، روز هشتم مارس نیست

بازجو: برای چی مراسم روز هشتم مارس را در همان روز 22 بهمن نمی گیرید؟

یک زن: چون روز هشتم مارس روز جهانی زنان است، نه 22 بهمن

بازجو: چرا می خواهید مراسم روز هشتم مارس را برگزار کنید؟

یک زن: چون می خواهیم به قوانین موجود اعتراض کنیم و آن قوانین را زیر پا بگذاریم

بازجو: مگر شما وکیل و وزیر کشور هستید که می خواهید قوانین کشور را زیر پا بگذارید

یک زن: نه، ولی ما با قوانین تبعیض آمیز مربوط به زنان مخالفیم

بازجو: از کجا پول می گیرید که با این قوانین مخالفت کنید؟

یک زن: ما از هیچ جا پول نمی گیریم و خودمان پول داریم

بازجو: پس اگر از هیچ جا پول نمی گیرید، چرا با قوانین تبعیض آمیز زنان مخالفید؟

یک زن: چون تبعیض آمیز است

بازجو: قانون بین چه کسانی تبعیض قائل شده است؟

یک زن: بین زنان و مردانبازجو: پس چرا مردان به این قوانین اعتراض نمی کنند؟

یک زن: آنها هم اعتراض می کنند، شما هم آنها را دستگیر کردید

بازجو: چرا مردان به قوانین مربوط به زنان اعتراض می کنند، در حالی که زن نیستند

یک زن: من چه می دانم، از خودشان بپرسید

بازجو: پس چرا همسر من به این قوانین اعتراض نمی کند؟

یک زن: اتفاقا همسر شما هم به این قوانین اعتراض دارد. اسمش هم لادن است

بازجو: جدا می گوئید؟ شما با لادن دوست هستید؟ تو را بخدا به او بگوئید دست از این کارها بردارد

یک زن: بله، اتفاقا خیلی زن خوبی است، ولی شما خیلی اذیتش می کنید

بازجو: پس شیرین خانم شما هستید؟ چقدر لادن از شما و بچه های شما تعریف کرد. آقا پرویز چطورند؟

یک زن: بد نیستند، ایشان هم امروز بودند که دستگیر شدند

بازجو: آقا پرویز را دستگیر کردند؟ عجب عوضی هایی هستند این بچه های ناجا. من خودم ترتیب قضیه را می دهم. حالا بچه ها را کجا گذاشتید؟

یک زن: بچه ها را گذاشتیم پیش لادن خانم. ایشان گفت که خودش نمی تواند بیاید، اما از بچه ها می تواند نگهداری کند، اتفاقا بچه های خیلی لادن خانم را دوست دارند

بازجو: شما خیال تان راحت باشد، من و لادن مواظب بچه ها هستیم، شما تا هر وقت زندان بمانید ما حواس مان به بچه ها هست، اصلا نگران نباشید

2007-03-05T06:33:00.000+03:30

خبر ویژه: بازداشت تعدادی از فعالان زن

http://www.farnaaz.info/

* * * * *

هی نام تازه ی چیز. سید حبیب موسوی بی بالانی. مجموعه شعر

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=247

عشق. تونی موریسون. شهریار وقفی پور. رمان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=248

به زبان آدمیزاد – جلد دوم. بارداری به زبان آدمیزاد

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=249

سروانتس. برونو فرانک. محمود حداد. رمان – زندگی نامه

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=250

گوژپشت نیرومند. رودمن فیلبریک. گیتا گرکانی. رمان نوجوانان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=251

. . .

* * * * *

هنوز 5 شنبه است. یک مجموعه شعر آن لاین

http://hanooz5shanbast.blogfa.com

. . .

تجمع ده ها هزار نفری معلمان ناراضی، سومین بار در چهل و سه روز گذشته. عکس ها در کسوف

http://khosoof.com/archive/354.php

. . .

هشت مارس امسال: رو به روی مجلس: تجمع زنان

http://iran8march85.blogspot.com

. . .

بوکلاگ. یک وبلاگ خوشگل برای معرفی کتاب های خوش تیپ

http://booklog.blogfa.com

. . .

محمد حسینی مقدم سه شنبه کلاس هایش را در دانشگاه فردوسی شروع می کند. ورود رایگان. شعر این پست فوق العاده بود، کلی باهاش چرخیدم

http://ghaedegi.persianblog.com/1385_12_ghaedegi_archive.html#6314513

. . .

ممنون از لینک تان به این وبلاگ

http://kapenak.blogfa.com

. . .

زنستان: ویژه ی مهرانگیز کار: زیبا بود

http://herlandmag.net

2007-03-04T06:06:00.000+03:30

http://www.kayhannews.ir/851128/2.htm#other207

داريوش آشوري (عنصر معروف صهيونيستي كه به دليل حمايت از رژيم صهيونيستي از سوي انديشمنداني چون جلال آل احمد و دكتر علي شريعتي طرد شده بود) روز پنج شنبه بیست و شش بهمن ماه با مقاله خود در روزنامه اعتماد ملي ظاهر شده و حركت پيشين را پي گرفت
داريوش آشوري در مقاله خود كه به بهانه تجليل از فعاليت هاي آقاي كاظم موسوي بجنوردي در «مركز دايره المعارف بزرگ اسلامي» نوشته، شور انقلابي را «جنون» و نشانه هاي اسلامي در معماري را «زلم زيمبو» مي نامد
در بخشي از مقاله آشوري آمده است: «خبر [تأليف 150 دانشنامه در ايران] خبر خوبي است كه در جوار بازار گرم شور و «جنون انقلابي»، عقلانيت و تاريخ انديشه مدرن هم از اين راهها و راههاي ديگر در حال رشد است
اين عنصر دو جانبه ساواك و موساد پس از جنون خواندن شور انقلابي ملت ايران در صدر گفتار خود، به تجليل از فعاليت هاي موسوي بجنوردي و خدمات وي مي پردازد و در وصف معماري ساختمان محل استقرار دايره المعارف بزرگ اسلامي مي نويسد: «بناي زيبايي هم براي آن روي تپه هاي بالاي نياوران ساخته اند كه چنانكه از عكس هاي آن بر روي وب سايتش بر مي آيد هيچ زلم زيمبوي «معماري اسلامي»، چنانكه رايج است، بر آن نبسته اند و نماي آجري ساده با تركيب حجم هاي دلپذير دارد
چندي است كه عوامل ضد انقلابي فراري با تغيير در روش شناسي خود در هجمه هايشان به انقلاب و اسلام، به ستايش برخي از روحانيون و چهره هاي سابقه دار در انقلاب اسلامي روي آورده اند و سعي مي كنند تا پروژه هاي خود را در ايجاد تقابل ميان برخي چهره هاي سياسي و مذهبي دنبال كنند
شايان ذكر است داريوش آشوري آذرماه 1339 همكاري خود را با ساواك آغاز كرد و چندي بعد با اعزام به اسرائيل و دريافت جيره هاي ماهانه از موساد، شروع به نگارش مطالبي در دفاع از رژيم اشغالگر قدس كرد. وي از مخالفان رساله «غرب زدگي» زنده ياد جلال آل احمد بود

جعفر پدر داريوش آشوري رئيس دفترخانه ساواك و از اعضاي دفتر مخصوص شاهنشاهي و خواهر وي نيز در دهه 1350 به نام هما آشوري، با ترك تابعيت ايراني خود در اداره سوخنوت اسرائيل، با برگزيدن نام «هماغان داداش» تابعيت اسرائيل را اختيار كرد. داريوش آشوري پيش از اين سردبير فصلنامه «ايران نامه» چاپ آمريكا (متعلق به اشرف پهلوي) بوده است. نشريات زنجيره اي مدعيان اصلاحات در سال هاي گذشته بارها ديدگاههاي اين صهيونيست معروف را منتشر كرده اند كه مقاله وي در روزنامه اعتماد ملي آخرين نمونه تلاش هاي اين عنصر براي نشر ديدگاههايش در مطبوعات داخل كشور است
اين نمونه و چند نمونه مشابه ديگر از ضرورت توجه و دقت نظر جناب آقاي كروبي بر روزنامه ارگان حزب خود حكايت مي كند

* * * *

باز هم در این باره بخوانید: متن هایی در مورد بابک احمدی، محمد علی ابطحی، کانون نویسندگان ایران، مرکز فرهنگی زنان و غیره

http://www.hanouz.com/archives/004520.html#more

2007-03-03T06:38:00.001+03:30

شب خوش و موفق باشی

هوا سرد شده بود، از خواب که پریدم فکر کردم چقدر سردم است. پاشدم و مامان و بابا می خندیدند، برف باریده بود، نه مثل برف های که این ده ساله ی اخیر، کم حجم و آبکی و بی خودی: یک برف واقعی، چهل سانت روی زمین پر شده بود و همه جا سفید بود. خندیدم: مشهد یک روز را منگ را گذراند، حمل و نقل به صورت کامل مختل شد. بیشتر آدم ها توی خانه های شان ماندند و تلفنی به هم می گفتیم چقدر برف خوبی است، می گفتیم سال ها است، سال ها است این جوری برف نیامده بود

برف ها همه جا هستند: روی زمین. بین درخت ها، بالای ماشین ها، کنار خیابان: زندگی سرد شده است

چهار روز برف روی زمین است. تا وقتی که باران بارید، وقتی که آنقدر باران تند بارید که برف ها پاک شدند و آب شدند و با باران ها رفتند یک جای دیگر

. . .

رولان بارت تاکید می کند، چیزی به نام مولف وجود ندارد. می گوید شخص مولف داریم، ولی این آدم هیچ کار مهمی انجام نمی دهد. نویسنده چیزی که متن است، ولی مفهوم و وجود خارجی ندارد را در رابطه های فرهنگی – زبانی منتقل می کند، کاری نمی کند که. رولان بارت در ادامه می گوید، چیزی به نام کنکور ارشد وجود ندارد. این یک توهم ذهنی است که مسئولان سازمان سنجش بوجود آورده اند که در کنکور قرار است سوال های درسی پرسیده شود. کنکور قرار است فقط یک توهم باشد

. . .

سوال اول: متیو آرنولد از این شعرش به این دلیل خوشش نمی آمده، اسم چهار تا شعر
سوال: یک آدمی در مورد سفر یک خانواده به ایرلند و اسکاتلند رمانی نوشته است، اسم چهار رمان از چهار نویسنده از نویسندگان اولیه رمان
سوال: توی رمان های دیکنز، کدام شخصیت با این ویژگی وجود دارد. نام چهار رمان کت و کلفت دیکنز و اسم یک شخصیت نه چندان مهم از هر رمان
سوال: در کدام نمایشنامه ی شکسپیر، یک شخصیت به شکل یک آدم دیگر به صحنه می آید، اسم چهار نمایش
سوال: ویرجینیا وولف به گلداسمیت و چند تا رمان نویس دیگر چه متلکی بار کرده بود، چهار تا اسم
سوال: شخصیت های رمان آدم بید ِ جورج الیوت کی هستند؟ ده تا اسم در چهار گزینه

. . .

پنجاه و سه سوال از هشتاد سوال تخصصی گروه زبان و ادبیات انگلیسی در کنکور ارشد سال هشتاد و شش همین شکلی است که دیدید

هیچ سوالی از نقد ادبی بعد از دهه ی هزار و نهصد و پنجاه نیامده بود

. . .

باران
باران
باران
. . .

مثل خل ها شلوار سفید پوشیده بودم و چتر باز نشده در دست توی خیابان ها راه رفتیم. راه رفتیم. و حرف
حرف
حرف
آن قدر خوب بود که برگشتم خانه خوابم برد. بعد از ظهر هر چه سعی می کردم خوابم نمی برد، رفتم دوش گرفتم و نشستم به موسیقی گوش کردن

می دانی، دلم می سوزد. برای ادبیات دلم می سوزد. مباحث درسی ما از یونان باستان تا سال دهه ی اول قرن بیست و یک را شامل می شود، بیست و پنج قرن همه چیز، از تاریخ ادبیات، مکتب های ادبی، نقد ادبی، واژگان و اصطلاحات ادبی، شعر ها، نمایشنامه ها، رمان ها، داستان ها، مقاله ها، ماجرا ها، هر چیزی در این بیست و پنج قرن هست

می خواهند سوال ها سخت و چرت باشد، که چهار پنج هزار شرکت کننده ی گروه ادبیات، ازشان همین جوری حذف بشود تا بتوانند به آن عدد مزخرف شصت و پنج نفر مجاز برای انتخاب رشته، نوزده نفر قبولی روزانه، شش نفر قبولی شبانه برسد

می شود سوال ها را چنان قوی طرح کرد که هم استاندارد باشد و هم فقط کسی که خوانده باشد بتواند جواب بدهد. مثل خواندن و درک مطلب – ریدینگ – زمان عمومی امتحان دیروز، متن هایی در مورد اگزیستیالیسم، مدرنیسم و پست مدرنیسم و زبان شناسی یونان باستان قوی بودند. هر کسی از عهده شان بر نمی آمد. سوال های شان استاندارد بودند. ولی سوال های تخصصی چه؟

پنجاه و سه سوال مرتبط با خواندن یک اثر. نه اثری مهم، آثار مهم را چون همه می دانند در کنکور نمی آورند. آثار جنبی، اسم های بی ربط، چیز های بی خودی

آدم دلش می سوزد

همین می شود که وقتی فوق لیسانس های ادبیات فارغ تحصیل می شوند، کلی چیز می دانند، ولی نمی توانند آن ها را انتقال بدهند، چون فقط در چهارچوب حفظی کار کرده اند، نه مفهومی، خوب، چیزی که نمی دانند و یاد نگرفته اند را چگونه انتقال بدهند؟

برای کنکور خودم را نکشتم. روزی سه تا شش ساعت درس خواندن به کسی صدمه نمی زد. با ویرایش های دو هزار و پنج کتاب های کنکور کلی چیز های جدید یاد گرفتم. مهم نیست این امتحان را قبول بشوم یا نه، اهمیتی ندارد، آخر سر اش مگر چه فرقی می کند؟

. . .

باران خوب بود. چتر را بالاخره باز کردیم، زیرش راه رفتیم و راه رفتیم و حرف زدیم
از شعر، ادبیات، زندگی
خواب خوب بود
این که کنکور نداری خوب است
این که وقت داری لیست کار های عقب مانده را انجام بدهی خوب است

همه چیز خوب است

رولان بارت راست می گوید، بیخودی خود مان را برای چیز هایی اذیت می کنیم که وجود ندارد. مثل همان مسئله ی مولف، حقیقت، متن – کتاب – و چیز های دیگر، همه چیز فقط رابطه های زبانشناسی است. رابطه هایی که آخر سر هم چندان اهمیتی ندارد، چون خواننده همان کاری را خواهد کرد که دلش می خواهد، به هیچ کسی هم ربطی ندارد

سودارو
2007-03-03
شش و سی و سه دقیقه ی صبح

2007-02-26T06:12:00.000+03:30

تاب تاب عباسی

یکم – شور ایران را فرا گرفته بود، چند سالی از جنگ اولین می گذشت، وقتی که نبرد با روس ها گرجستان و تمام سرزمین های شمال قفقاز را به روس ها واگذار کرده بود. همه از عهدنامه ی ننگینی می گفتند که ایران را آلوده ی خویش کرده است. همه از دربار و روحانیون و مردم عادی به پا خواستند و جمع شدند که برویم مملکت اسیر شده را به مملکت محروسه بازگردانیم

تبریز شاهد حضور همه ی کسانی بود که شور جنگ می گفتند، جلسه ای تشکیل شده بود که تصمیم نهایی را شاه بگیرد. همه می گفتند، از اینکه باید از حدود مملکت دفاع کرد، از اینکه چه خواهیم کرد و خیلی چیز های دیگر. مرحوم قائم مقام فراهانی اما سکوت اختیار کرده بود. شخصیت برجسته ای ساکت است، صدای شاه درآمد که تو هم نظرت را بگوی. قائم مقام خواست طفره برود، نشد. گفت: شاهنشاه، خراج – مالیات – سالانه ی شما چقدر است؟ شاه در پاسخ گفت: شش کرور. پرسید: خراج سالانه ی روس ها چقدر است؟ شاه لب به دندان گزید: که نمی خواهی بگویی، خودم می دانم، سیصد کرور

قائم مقام در مشهور ترین سخن تمام عمرش گفت: شاها، جنگ شش کرور و سیصد کرور، نه حکم عقل است نه حکم شرع

کسی گوش نکرد و همان شد که می دانید، شکست ایرانیان باعث شد ارمنستان و آذربایجان هم از ایران جدا شود. قائم مقام را به قهر که از جنگ طرفداری نمی کند و لابد طرفدار روس ها است در تمام مدت جنگ به مشهد فرستاده بودند. به سرعت فراخواندن اش که بیا حداقل تبریز را حفظ کن. تبریز را حفظ کرد، به بهایی که خود خوب می دانید

دوم – حدود دویست سال پیش، وقتی که ایران درگیر جنگ ها و درگیری ها با روس ها و انگلیسی ها و عثمانی ها بود، که حدود مرز های ما را محدود کردند به همین چیزی که الان داریم، دانشگاه هاروارد یک صد و پنجاهمین سالگرد تاسیس اش را جشن می گرفت، کالج سنت جورج – اگر اسم اش درست یادم مانده باشد – که بعد از هاروارد تاسیس شده بود، نام اش به پرینستون تغییر داده بود و صد و خورده ای مین سالگرد اش را جشن می گرفت. دانشگاه هاروارد سال پیش، با کسب صد امتیاز، برترین دانشگاه کل جهان شد، دانشگاه دوم با کسب هشتاد و شش امتیاز، اگر اشتباه نکنم پرینستون بود. هیچ دانشگاهی از ایران، در لیست پانصد دانشگاه برتر جهان نبود

سوم – سال پیش، پنتاگون یا همان وزارت دفاع ایالات متحده، به تنهایی بودجه ای داشت برابر بودجه ی حدود شش سال کل کشور ایران. در حالی که بورس ایران در سال دو هزار و چهار، با چهل میلیارد دلار سرمایه و سالیانه صد درصد رشد، شکوفا ترین بورس کل جهان بود، در یک سال و خورده ای گذشته، با سقوط های پیاپی، حدود ده میلیارد دلار ارزشش را از دست داد. در سال دو هزار و چهار بورس وال استریت چهارده هزار میلیارد دلار ارزش داشت

چهارم – سینما یک تبلیغ ِ پخش فیلم شب بخیر و موفق باشی، اثر مشهور جورج کلونی و نامزد اسکار بهترین فیلم سال گذشته ی اسکار را می کرد که می خواهند پخش کنند، فیلم نشان می دهد که چگونه یک مجری برنامه ای سی دقیقه ای در شبکه ی ان بی سی، توانست سناتور مک کارتی را از جایگاه خود در مبارزه با کمونیسم که حال همه را در آمریکا به هم زده بود، پایین بکشد. فیلم را تماشا کنید. در ایران اما مخالف انرژی هسته ای حق مسلم ما است حرف زدن ممنوع است. صدا ها در اینترنت هم به لطف فیلتر، شنیده نمی شوند، حتا صدای دکتر احمد شیرزاد، نماینده ی مجلس ششم و استاد دانشگاه در فیزیک، که گفت: نیروگاه بوشهر بعد از افتتاح، فقط دو درصد به تولید برق کشور اضافه خواهد کرد

پنجم – سید ابراهیم نبوی مهم ترین سوال عمرش را می پرسد: انرژی هسته ای برای کشور است، یا کشور برای انرژی هسته ای؟

توضیح: جنگ نمی خواهم. می خواهم زندگی کنم. می خواهم آرامش داشته باشم، کتاب هایی که لیست کرده ام را ترجمه کنم. رمانم را تمام کنم. شعر های قدیمی را در مجموعه شعر ام جمع کنم، می خواهم داستان کوتاه هایی که سال هاست در ذهنم جمع شده را بنویسم. روی طرح یک فیلمنامه کار کنم که ماه هاست توی ذهنم ورجه ورجه می کند و بالا پایین می پرد. می خواهم کتاب بخوانم، فارسی و انگلیسی. می خواهم بشینم در مورد جان دان، شکسپیر و دیکنز و وولف قوی مطالعه کنم. می خواهم نمایشنامه بخوانم، لذت ببرم و روی شان کار کنم. وقت پیدا کنم اسپانیایی یاد بگیریم. مرا به سیاست چه کار؟ در مورد انرژی هسته ای چه می دانم؟ این ها کار من نیست، کار دولت است. کار کسانی است که متخصص هستند. زندگی اما، حق من است: یک زندگی بدون جنگ، بدون ترس، بدون واهمه. آرامش حق من است. نفس کشیدن حق من است

زندگی کردن حق من است

برای صلح دعا می کنم، مثل همیشه، فقط دعا می کنم، کار دیگری مگر می شود کرد؟

سودارو
2007-02-25
هشت و ده دقیقه ی شب

بی ارتباط: امروز صبح که از خواب بیدار شده ایم، برف بی سابقه ای مشهد را پوشانده است، سال ها بود چنین برفی ندیده بودیم. واقعا خوشحالم

2007-02-24T01:02:00.000+03:30

جشن کتاب: هشت ماه گذشت و انتشار یک صدمین متن معرفی کتاب

نود و هفت: گذران روز. پانزده داستان از چهار نویسنده ی روز آلمان. ترجمه: س محمود حسینی زاد

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=243

نود و هشت: کتاب دلگرمی ها. ترجمه ی محسن فخری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=244

نود و نه: به زبان آدمیزاد – جلد اول: مدیریت به زبان آدمیزاد

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=245

صد: مترجم درد ها. جومپا لاهیری: امیر مهدی حقیقت

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=246

یکم – زمان پیش می رود: هشت ماه کامل از حضور من در سایت جشن کتاب گذشت. سایت به یک روال مشخص نزدیک شده است، دو تا سه خبر روزانه – البته هنوز نه تمام روز های ماه – در سایت قرار می گیرند و ماهیانه بین پانزده تا بیست کتاب هم در سایت معرفی می شوند. از فروردین کمی سایت رونق خواهد گرفت، چون یکی از دوستان هم به نوشتن در سایت خواهند پرداخت. هر چند شاید بیشتر از یک نفر. صفحات سایت به صورت کلی، هر هفته حدود ده هزار بازدید کننده دارند

دوم – در حالی که سایت دارد پیش می رود و به جذب خواننده می پردازد، نسخه ی چاپی جشن کتاب هم کمی متحول خواهد شد. آخرین شماره ی مجانی که یک ماه پیش منتشر شد، آخرین باری است که مجله به صورت مجانی منتشر شد. نسخه ی چاپی و احتمال قوی فروشی مجله را در نمایشگاه کتاب سال آینده، اگر از آسمان باران سنگ نبارد، خواهید دید. البته طبق روال همیشگی، نقشی در نسخه ی چاپی ندارم، هر چند که ممکن است یک داستان و شاید یک شعر از من توی نسخه ی چاپی بیاید. خبر های رسمی تر را خود کاروان به موقع منتشر خواهد کرد. این یک خبر رسانی غیر رسمی است به این عنوان که اگر کسی ایده ای دارد، خوشحال می شویم بشنویم

سوم – هنوز روی تغییرات ظاهر سایت چانه می زنیم: شرکت طراح سایت کمی کند، یعنی واقعا کند و اعصاب خرد کن کار می کند. ماه ها است مواردی گفته ایم، هیچ تغییری نداده اند، شاید در آینده درست شود. خدا می داند. من نمی دانم چرا با این ها کار می کنند؟ خوب مگر قحطی شرکت است؟ خبرنامه ی سایت هنوز کار نمی کند. حدود پانصد خواننده ی بالقوه را هر روز از دست می دهیم، چون شرکت زورش می آید نگاهی به سایت باندازد، خدا می داند این ها برای چی پول می گیرند

چهارم – جناب جاوید (کتابلاگ) انتقاد داشته اند نسبت به امتیاز دهی به قیمت کتاب و به پخش کتاب. گفته اند نظری سطحی است و نمی تواند کامل باشد، چون دسترسی به امکانات کافی برای سنجش این دو موضوع را ندارم. یک مورد شخصی بود که در جواب ایشان گفتم. یک توضیح کلی هم اینجا می دهم: امتیاز دهی به قیمت کتاب، بر اساس روال عادی بازار است: صفحه ای ده تومان، یعنی خوب، سه ستاره می گیرد. البته الان میانگین چاپ کتاب، صفحه ای بین ده تا چهارده است. کتاب های گران تر تا صفحه ای بیست تومان هم می رسند، که دو ستاره می دهم: یعنی گران است. البته از سال آینده، با حذف تقریبا تمام سوبسید ها، احتمالا تمام کتاب ها به قیمت صفحه ای بیست تومان یا بیشتر عرضه شوند. کتاب های چاپ شده گران هستند، ولی مگر می شود کاریش کرد؟

پخش کتاب هم، کتابی که به مشهد برسد را سه ستاره می دهم: یعنی خوب. البته برای بازار کتاب ایران خوب. شاید بخندید، ولی خوب وقتی مثلا رمان های نشر افق را در مشهد نمی شود پیدا کرد، یا مثلا کتاب های نشر چشمه که اگر برسند، بعد از حدود یک ماه می رسد، کاروان اگر برسد بعد از دو هفته از چاپ می رسد و در همه کتاب فروشی ها هم پخش نمی شود، خیلی از کتاب های تجدید چاپ شده شان را اگر برایم پست نکنند، اصلا خبر دار نمی شوم که در آمده. ققنوس بهتر از بقیه پخش می کند و کتاب هایش بعد از حدود ده روز می رسد. مرکز و نی هم نسبتا خوب هستند. من توی چرخ زدن هایم در کتاب فروشی ها، نگاه می کنم کتاب هایی که قرار است معرفی شوند در کدام کتاب فروشی ها هستند، امتیاز می دهم. خوب، ناقص هست، درست. اما مشهد هزار کیلومتر از پایتخت دور است و وقتی می رسد یعنی به دیگر شهر های بزرگ هم احتمالا می رسد. شهر های کوچک که اصلا داخل بازی پخش نیستند. در هر صورت، سیستم پخش کتاب در ایران کودکانه است، کاش یک سیستم پخش پستی - اینترنتی کتاب خوب راه بیافتد، جبران کند

پنجم – منتظر یک خبر هستم. اگر مثبت باشد، حداقل یک سال دیگر، در صورت به توافق رسیدن سر چند مسئله ی جزئی با کاروان، در جشن کتاب خواهم ماند. اگر منفی باشد، احتمالا در بهار به طور رسمی با سایت خداحافظی می کنم. نپرسید چه و چرا، چون هنوز ذهن خودم آشفته است: فعلا باید منتظر بمانم

ششم – مهم ترین اتفاق ماه گذشته، ایمیلی بود از خانوم مهسا ملک مرزبان که قبلا کتاب خاطرات سیلویا پلات شان را معرفی کرده بودم. شماره ی تماس گذاشته بودند، صحبت کردیم: اتفاقی بود که امیدوارم باز هم رخ بدهد: ارتباط پیدا کردن با پدید آورندگان کتاب یک موفقیت برای سایت است: متن را پسندیده بودند و این خوب است. یک ارتباط متقابل که جای خوشحالی دارد، احتمالا دیگر کتاب های شان را برای معرفی در سایت می فرستند، ممنون

هفتم – در هشت ماه گذشته که در سایت بودم، یک صد عنوان کتاب در سایت معرفی شده اند. خوب است، اما می توانست بهتر باشد: به یک دلیل ساده برای اینکه کتاب به اندازه ای که می شد در سایت معرفی نشده است: کتاب کافی در اختیار نداشتم. همین. اگر مطمئن باشم که ماهیانه سی عنوان کتاب به دستم می رسد، فعالیت بیشتری در سایت خواهم داشت. مثلا همین الان پنج عنوان متن معرفی کتاب آماده انتشار دارم، ولی چون برای روز های دیگر سایت هنوز کتابی دستم نرسیده است، متن ها را یک روز در میان منتشر می کنم. امیدوارم مشکل رفع شود

هشتم – خانوم زنده دل وبلاگ شان را آپ دیت کرده اند با یک لینک در متن پست ِ وبلاگ به سایت جشن کتاب

http://untold.persianblog.com/#6280250

با امیر مهدی حقیقت در مورد یک نوع تبلیغات آرام صحبت کرده بودیم، تبلیغ های کوچک که کم کم مخاطب برای سایت جذب کند. گفته ام و می گویم متن ها وقتی ارزشمند می شوند که خوانده شوند. آمار های من می گویند که سایت را بیشتر برای خبر هایش و برای کتاب خانه اش می خوانند. تلاش هایی برای لینک دهی به متن های سایت را دنبال می کنیم. هفتان، کتابلاگ، جن و پری سه جایی هستند که تا به حال در آن ها لینک هایی به متن های معرفی کتاب در جشن کتاب قرار گرفته است، خیلی ممنون می شوم که اگر از متنی خوشتان آمد، آن را لینک بدهید. یا در پست های وبلاگ های تان، به جشن کتاب اشاره کنید. به این کار واقعا نیاز داریم

نهم – ماه گذشته، اولین بسته کتاب های نشر ماهی، حاوی پنج کتاب برای معرفی در سایت به دستم رسید، امیدوارم بعد از کاروان و ماهی، نشر های دیگر هم حاظر شوند یک نسخه از کتاب هایی که دوست دارند شناخته شوند، را برای معرفی در جشن کتاب برایم پست کنند

سید مصطفی رضیئی – سودارو
2007-02-22
ده و پنجاه و سه دقیقه ی شب

2007-02-23T06:16:00.000+03:30

Man on the Moon

صدای در که می شود تلفن را قطع می کنم. دلم می گیرد. فکر می کنم به تو که لابد وقت پیدا می کنی لباس هایت را عوض کنی، مو هایت را باز کنی، بریزی روی شانه، دست هایت را بشوری، یک چیزی بخوری. فکر کنی. روز خسته ات کرده باشد. نفس بکشی. شاید یک لیوان آب بخوری. یا چایی. یا شام. بعد

کتاب را باز می کنم و خطوط را می خوانم درباره ی شالوده شکنی. درباره ی رولان بارت. درباره ی ژاک دریدا. مامان می گوید: شام. می گویم همین را بخوانم
. . .

مثل یک خرگوش افتاده ام به هویج گاز زدن، هویج های آب دار گنده را گاز می زنم و می جوم و به مرگ فکر می کنم. به زندگی. به تمام کار های نیمه تمام. به اینکه دیگر استرس داشتن را فراموش کرده ام. که هر چه بخواهد می شود. که این ماه تمام می شود، که عید نوروز که بیاید چقدر آرام به خودم می خندم. به تمام دلمشغولی های خنده دارم می خندم. شاید زنگ بزنی برویم بیرون. شاید قدم بزنیم، بخندیم، شیر موز با قطعه های گرم موز و بستنی حل شده درون شیر بخوریم. شاید آن قدر راه برویم که پا های مان خرد شود. شاید برگردم خانه تا صبح کتاب بخوانم. فیلم ببینم. موسیقی گوش کنم. به تو فکر کنم و بگویم چقدر همه چیز احمقانه منگ شده بود. می دانی، تمام می شود و بعد
. . .

به مرگ فکر می کنم

به خودم می گویم فیلم را باید بیاورم ببینی، مردی روی ماه. خدایا این جور مردن دیوانه وار قشنگ است. دلم سلول های سرطانی مسخره می خواهد که هیچ کسی هم باور نکند. هیچ کسی. بعد برای خودت زندگی کنی و آخرین کار هایت را ارائه بدهی و . . . نه، به معجزه هم فکر نمی کنم. به بازگشت هم فکر نمی کنم. مهم نیست. دیگر مهم نیست

فکر می کنی بشود آدم نوع مردن اش را انتخاب کند؟

سودارو
2007-02-21
ده و سی و شش دقیقه ی شب

2007-02-21T01:07:00.000+03:30

اینجا چه خبر است؟

اول – چه خیلی ها خوششان بیاید و چه خیلی ها بدشان، علی شریعتی نقش موثری در بوجود آمدن انقلاب ایران داشته است. یکی از کتاب های مهم علی شریعتی، فاطمه فاطمه است به بررسی چهره ی زن در جامعه ی زمان وی می پردازد و فاطمه دختر محمد را به عنوان یک الگو پیش می کشد و از الگویش دفاع می کند

چهره ای از که فاطمه ترسیم می شود، چهره ی زنی مبارز، مسلمان و واقعی است که در زندگی نقش بازی می کند و بازیچه نمی شود. مسئولیت می پذیرد و از حق اش دفاع می کند

دوم – آقای صانعی یکی از مراجع قم است. ایشان از نظر شرع در جایگاهی قرار گرفته اند که می توانند در مورد دین اسلام نظر بدهند و نظر شان قانون محسوب می شود – الزامی برای پیروان ایشان، غیر الزامی برای دیگران. ایشان می گوید ارث زن و مرد برابر است. می گوید شهادت زن برابر شهادت مرد است. می گوید دیه ی مرد و زن یک اندازه است

سوم – انجمن زنان ایران یک ان جی او فعال در تهران است، مجوز از وزارت ارشاد دارد و روی یک طرح بین المللی کار می کند: کمپین یک میلیون امضا. هدف ساده است: حکومت خواسته های زنان را نفی می کند و مرتب می گویند که این خواسته های زنان بورژوای شکم سیری است که چندان غمی ندارند جز موضوعات بی اهمیتی چون حق طلاق، ارث و کار و سفر. کمپین می خواهد یک میلیون امضا جمع کند – یعنی از هفتاد و پنج نفر ایرانی، یک نفر آن را امضا کرده باشد – تا بگویند که بابا جان، ما تنها نیستیم، این خواسته های مردم ایران است. می خواهند امضا ها را به مجلس ببرند و قدم هایی برای عوض کردن قوانینی بردارند که منصفانه نیستند، همان طور که آقای صانعی هم اشاره کرده اند: تغییر عدم برابری زن و مرد در قوانین ایران که مرتبا عنوان می شود برابر با اسلام است

چهارم – همه جور کاری می شود که این امضا ها جمع نشود. یک خانوم نماینده ی مجلس در روزنامه ی روز می پرسد که این کار ها یعنی چه؟ چرا می خواهند این کار ها – مسخره بازی ها – را در آورند؟ آن هم با پشتوانه ی خارجی. چقدر این لفظ خارجی به کار می آید: دشمن ذهنی ایرانی ها بلافاصله وارد عمل می شود و منطقی جلوه می دهد که حتما سنگی زیر نیم کاسه هست، مگر نه که این کار ها را نمی کردند. چندین حکم بازداشت، صد ها ساعت کار امنیتی می شود، چندین سایت فیلتر می شود. روزنامه ها از پخش اخبار مربوط به کانون منع می شوند. همه جا ساکت می شود

پنجم – اعضای امجمن زنان ایران را کم می شناسم. با یکی شان که مترجم است رفت و آمدی داریم، یعنی هر وقت بروم تهران سلامی تازه می کنیم و شاید چند دقیقه وقت پیدا کنیم با هم حرف بزنیم. در تصویر آدمی که من دیده ام نشانه ای از براندازی نیست، فقط کسی است که دارد سعی می کند دنیای بهتری را برای خودش، ایرانی ها و برای جهان بسازد. آرزو های بزرگی دارد و بر اساس آرزو هایش دارد پیش می رود. بابا اصلا به سیاست کاری ندارد. فقط می خواهد زندگی کند

ششم – گناه زنان ایرانی چیست؟ زنستان مگر چه می نویسد که فیلتر است؟ سایت های کانون زنان ایران، زنان ایران و ... چرا فیلتر می شوند؟ فرناز سیفی مگر چه کرده است که سایت اش فیلتر می شود، بازداشت می شود و باید منتظر دادگاه باشد؟

هفتم – این ها را نوشتم به خاطر صدای آقای دوست وقتی که توی آخرین تلفن گفت، حالا بیایی تهران، می دانی که، تلفن و ایمیل که امنیت ندارد. آری، بیایم تهران صحبت می کنیم، هر چند که می دانی، با موبایل هم صدای مان شنود می شود. این ها را نوشتم به خاطر ایمیل خانوم اردلان که گفته بودند که متن مقاله شان لینک بدهم. این ها را نوشتم چون این روز ها خیلی می ترسم، بعد از آنکه فرناز صیفی متهم به اقدام علیه امنیت ملی از طریق ارتباط با بیگانه – شرکت در کلاس های روزنامه نگاری در دهلی – شد، می ترسم. می ترسم چون کتابلاگ هم فیلتر شده است، می فهمی چه می گویم؟

. . .

اینجا چه خبر است؟ می شود یک نفر به من بگوید؟ لطفا؟

. . .

متهم اقدام علیه امنیت ملی کیست؟ پروین اردلان

http://herlandmag.net/weblog/07,02,18,12,31,11/

. . .

کتابلاگ فیلتر شده است؟

http://www.ketablog.com/archives/001176.php

. . .

سودارو
2007-02-20
یازده و بیست و سه دقیقه ی شب

توضیح: به من تذکر دادند که کمپین یک میلیون امضا مسئله ای جدا از مرکز فرهنگی زنان - فکر کنم باز هم اشتباه نوشتم، کلا توی زمینه ی اسم ها کند یادگیر هستم - می باشد و من اشتباها این دو تا را با هم قاطی کرده ام. خوب، یعنی اشتباه شده بود، ببخشید. سودارو

2007-02-18T06:17:00.000+03:30

آمریکایی آرام. گراهام گرین. عزت الله فولادوند

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=235

مردی آن ور خیابان، زیر درخت. بهرام مرادی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=236

جن زده. داستان های اسپانیایی. ستاره فرجام

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=237

ساعت 10 صبح بود. احمد رضا احمدی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=238

سرگذشت نارنیا – جلد اول. خواهر زاده ی جادوگر. سی اس لوییس. آرش حجازی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=239

بردگانه با اهرام. وحید نجفی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=242

عشق در زمان وبا. گابریل گارسیا مارکز. بهمن فرزانه

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=240

سرگذشت نارنیا – جلد دوم. شیر، جادوگر و گنجه. سی اس لوییس. آرش حجازی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=241

* * * *

مجله ی ادبی عصر آدینه: خوش آمده اید

http://asreadine.ir

2007-02-17T06:17:00.000+03:30

نشانه های فروپاشی در یک جامعه ی در حال گذار: تجاوز، تنهایی و مهاجرت

آخرین روز های تابستان امسال بود، حدود نه و نیم شب از آقای دوست خداحافظی کردم و تاکسی گرفتم برای پاسداران. یعنی از جایی که بودم تنها راه رفتن بود، باید می رفتم تا آخر دولت و از آنجا یک تاکسی دیگر می گرفتم به میانه ی قلهک. ماشین یک پیکان آبی رنگ قدیمی بود، با یک راننده ی معمولی، از آنهایی که توصیف شان به یک کلمه ختم می شود: ظاهر خشنی داشت. صندلی جلو نشسته بودم و به ذهن ام استراحت می دادم، مسیر را نمی شناختم. ماشین راه افتاد، بین راه، یک دفعه به خودم آمدم که آخرین مسافر هم پیاده شده است. ماشین در خیابان های خلوتی که نمی شناختم ویراژ می داد و می پیچید و پیش می رفت. نمی دانستم دارد کجا می رود، ترسیده بودم، کمتر کسی در خیابان هایی بود که رد می شدیم. چراغ ها هم بیشتر خاموش بود، وقتی تابلوی پاسداران را دیدم و از ماشین پیاده شدم، نفس راحتی کشیدم، واقعا ترسیده بودم. منگ از خیابان رد شدم، ماشینی ترمز کرد، پسری سرش را از پنجره آورد بیرون: اینجا که شانزه لیزه نیست. قیافه ام به مست ها می خورد. جلوی دکه ی روزنامه فروشی ایستادم، سعی کردم نفس های آرام بکشم و بفهمم کجای دولت هستم. تاکسی گرفتم. خانه رسیدم کمی سردرد بودم

* * * *

روز حادثه مدرسه تعطيل شد و داشتم به سمت خانه مادربزرگم مي رفتم، سر خيابان مرد موتورسواري که متهم حاضر در دادگاه است جلوي مرا گرفت و کارت شناسايي خواست اما من کارت نداشتم. او خودش را مامور معرفي کرد و گفت بايد همراه او بروم و تعهد بدهم که هميشه همراه خودم کارت شناسايي خواهم داشت. او مشخصات دقيق مرا مي دانست من هم به همين خاطر به او شک نکردم اما وقتي گفتم اجازه بده به والدينم اطلاع دهم قبول نکرد. بعد مرا سوار ماشين کرد و به سمت نظام آباد به راه افتاد در راه چسب زخم خريد و روي چشمان من زد و گفت سرت را به کمر من بچسبان آنقدر ترسيده بودم که نمي دانستم چه بکنم، بعد از پيمودن مسيري کوتاه توقف کرد و وارد ساختماني شد، من چيزي نمي ديدم، او به من گفت اينجا پايگاه ماست و تو نبايد ببيني که به کجا آمده يي. بعد با افراد مختلف حرف مي زد البته صداي کسي نمي آمد و فقط صداي خودش بود. فهميدم که تنهاست. او به من گفت بايد لباس هايت را دربياوري تا من تو را بازرسي کنم. من ابتدا از اين کار خودداري کردم. اما آنقدر مرا ترساند که نتوانستم مقاومت کنم. سپس مورد آزار و اذيت قرار داد و بعد مرا از خانه بيرون آورد و در خيابان رهايم کرد. وقتي به خانه برگشتم به پدر و مادرم موضوع را گفتم و با هم به کلانتري رفتيم هر اتفاقي که افتاده بود به ماموران گفتم، اما آنها مرا به پزشکي قانوني معرفي نکردند و گفتند که دروغ مي گويم و حتماً جايي رفته بودم که نمي خواهم به پدر و مادرم بگويم

به اتهام آزار و اذیت پانزده پسر دانش آموز: شکارچی پسران نوجوان به اعدام محکوم شد. لطفا متن گزارش روزنامه ی اعتماد را کامل بخوانید

http://www.etemaad.com/Released/85-11-26/97.htm

* * * *

یک جامعه که دارای بحران های اجتماعی است مملو می شود از تصویر های ترسناکی که زندگی را سیاه می سازد: تصویر هایی که آدم را می ترساند. شکارچی پسران، اغفال گر، واژه هایی که کم کم در روزنامه ها زیاد تر می شوند. تصویری که ترسناک تر می شود تنهایی آدم مورد تجاوز قرار گرفته است. یعنی وقتی که پلیس شکایت یک نفر را قبول نمی کند و او را متهم می کند که جای دیگری بوده و اینکه هیچ کاری نمی کنند. روزنامه ای سراسری می نویسد که پلیس هیچ کاری نکرده و هیچ کسی پلیس را زیر سوال نمی برد: همه چشم ها خیره می شود به یک کلمه: طرف اعدام خواهد شد، دیگر چه اهمیتی دارد؟

* * * *

هفته ی گذشته با خبر فراهم شدن شرایط رفتن به سوئد یکی از دوستانم شروع شد. آخر هفته را در حالی آغاز کردم که دوست دیگری خبر خوش دادن ویزا یش را داد: به زودی به اروپای غربی خواهد رفت تا زندگی تازه ای را آغاز کند. امسال هفت نفر دیگر از فامیل های من برای همیشه مهاجرت کردند: کانادا و انگلیس

خاله ام که شهروندی آمریکایش را ول کرد و بعد از انقلاب به ایران بازگشت، نمی فهمد چرا آدم ها این چنین با سرعت ایران را ترک می کنند: همیشه می پرسد، چرا؟ مگر توی ایران چه کم داریم؟

جواب من همیشه حول یک محور است، رفاه مطرح نیست خاله جان، امنیت هم هست

آری، امنیت هم هست. روزنامه ی اعتماد را پنجشنبه خریدم به خاطر ویژه نامه اش – نمی دانستم چاپ می شود، در سی و دو صفحه با سردبیری احمد غلامی، خواندنی بود – صفحه ی حوادث گزارشی داشت از یک دادگاه، تمام بدن ام سرد شد وقتی خطوط را می خواندم، آخر می دانی، امنیت هم هست

سودارو
2007-02-16
یازده و پنج دقیقه ی شب

2007-02-16T06:10:00.000+03:30

Dar Williams, "I'll Miss You Till I Meet You"

I tried again,

I went last night

Another date was just not right

And as I drove myself back home

A little voice said "just be alone"

But sometimes I think

I see you in a crowd

It's not picture perfect you're just meant for me somehow

And I'll miss you till I meet you

Oh I'll miss you till I meet you

I miss you all the time

I love the world just as it is

And I won't lose my faith in it

But there are days I think of you

Saying "hey that's beautiful yeah I see it too"

It all goes by so fast, like waving hands

Wanna capture things

Find someone who understands

And I'll miss you till I meet you

Oh I'll miss you till I meet you

I miss you all the time

Can you keep me awake

I thought you could help

Just to feel my way

Find my better self

Oh I'll miss you

Oh I'll miss youI miss you all the time

The morning's gone

All dreamed away

But that's all right

It's Saturday

When people think

That they might see

The next chapter of their destiny

And on Monday morning comes around

Get the work done but I listen for the sound

And I'll miss you till I meet you

http://hot-toddy.blogspot.com/2007/02/happy-valentines-day.html

برای ولنتاین تنهای تو
. . .

2007-02-15T06:00:00.000+03:30

یک قرن به خاطر آن مردک بی چاره زندگی را زهر مارم کردند و بر آن ریدند، چون ما خیلی جوان بودیم. حال هم ول کن معامله نیستند و باز می خواهند آن را به گه بکشند، چون حالا خیلی پیر شده ایم

با ته سیگار خود سیگار دیگری آتش زد و سرانجام زهری که داشت دل و جگرش را مسموم می کرد به بیرون تف کرد

گور پدر همه، ما بیوه زن ها اگر یک امتیاز هم داشته باشیم این است که دیگر کسی وجود ندارد تا به ما فرمان بدهد و امر و نهی بکند

عشق در زمان وبا. گابریل گارسیا مارکز. ترجمه ی بهمن فرزانه. صفحه ی پانصد و سه

سکوت مداوم می شود: خیابان نارنجی. چشم هایم می سوزند. تاکسی در ترافیک قفل شده نفس نفس می زند. چشم هایم را می بندم. خیابان پیش می رود: امتداد می یابد و همه چیز ته رنگ تندی دارد که مثل سوزن میان سلول های مردمک چشم آزرده ام می کنند

سی و شش ساعت تاریکی شروع می شود. فکر می کنم نابینا هستم: موقت است، می دانم. چشم های بسته در میان تاریکی، فکر می کنم دنیا چقدر جالب تر می شود وقتی لازم نباشد آدم ها را نگاه کنی. لازم نباشد به شهر نگاه کنی. لازم نباشد به هیچ چیزی نگاه کنی: چشم های بسته یعنی ساعت ها بیخودی بخواب
. . .

بیدار می شوم: هنوز روز است. بلند می شوم و در سکوت به اتاق نیم تاریک نگاه می کنم. فکر می کنم زمان گذشته است. فکر می کنم تمام شد، چهار روز هی از اینجا به آنجا رفتن تمام شد. حداقل الان می دانم که مغزم سالم است، یعنی از لحاظ پزشکی سالم است، برگه ی سی تی اسکن کنار دستم است. میگرن مقاوم به درمان است. عصبی است با زمینه های ژنتیکی. کاری اش نمی شود کرد، وقت تلف کردن است، فقط کاش آن آخرین آزمایش را هم می دادم که مطمئن می شدم که اگر زیر ماشین نروم و اتفاقی توی اتاقم سقف رویم نریزد و خدا هوش نکند جانم را بگیرد، دلیل پزشکی برای مرگ نخواهم نداشت

دلیلی وجود ندارد. هیچ وقت دلیلی وجود ندارد
. . .
وجود ندارد. بسته ها پست شده اند. سه بسته تا آینده را مشخص کنند: باید صبر کنم و صبر کنم و صبر کنم و این رودخانه مرا به یک جایی می رساند، به دهان تمساح یا به ساحل آبی رنگ کنار اقیانوس – که چقدر بدجور صدایم می زند یا ترافیک های قفل شده ی اتوبان های تهران یا
. . .

قلب بشر، از فاحشه خانه هم بیشتر اتاق دارد

عشق در زمان وبا. صفحه ی چهارصد و بیست و سه

ولنتاین می شود: ظهر که اس ام اس را می خوانم زمزمه می کنم: واقعا؟ تاریخ کامپیوتر را نگاه می کنم و چهارده فوریه است: ولنتاین شده است: در تنهایی اتاق توانایی دوباره خواندن را با تمام کردن عشق در زمان وبا جشن می گیرم: تنهایی به عشق نگاه می کنم و به تصویر های ساده ی معمولی ِ آسمان همه جا همین رنگ است و به پایان اش و با خودم می گویم: زندگی می گذرد
می گذرد
و اینجا نشسته باقی می مانم، با صدای یک راک ملایم که چیز هایی که گوش نمی کنم را دارد زمزمه می کند
با یک خبر بد که شنیدن اش ناراحت ام کرد
با فکر های جورواجور
با صدای غمگین این روز های تو که همه اش نگران این هستی که اردیبهشت می آید
می گویی و توی دلت خالی می شود و من باز یک متلک دیگر بارت می کنم و هی می گویم این چه طور است؟ خنده ات می گیری. خوب می شوی. باز دگمه ی قطع کردن مکالمه را بزنی باز فکر کنی اردیبهشت می رسد و دلت بگیرد و باز
. . .

صدا های گذشته در آینده پیچ و تاب می خورند. می رویم خرید. نگاه می کنم و ولنتاین خسته می شود، چشم هایش را می بندد و امروز گل رز سرخ از همیشه گران تر است. چه فایده؟ من همیشه عاشق آلستر های صورتی بوده ام، با آن گلبرگ های جدی و رسمی شان
. . .

سودارو
2007-02-14
نه و پنجاه و یک دقیقه ی شب

با مطالبات ما مشکلی ندارند، باور کنید! مقاله ی فوق العاده ی نوشین احمدی خراسانی، تکان دهنده و باورکردنی. باید خوانده شود. حتما بخوانید و به دوستان تان هم معرفی کنید

http://herlandmag.net/weblog/07,02,12,05,14,20

2007-02-13T06:34:00.000+03:30

خیابان راهنمایی باز هم عوض شده است، چند تا مغازه ی جدید، نمی دانم رستوران و بستنی فروشی و عینک دودی فروشی و این جور چیز ها باز شده اند: یعنی بهار دارد می آید. هر جایی می روی حراج آخر سال زده است، مگر آخر سال است؟ توی خیابان راه می روم به قیافه ی آدم ها توی دلم می خندم، شبیه بالماسکه شده است

حوصله ندارم. مثل همیشه تند تند راه می روم و بیشتر گوش می کنم تا نگاه کنم (نه چاق که نیست، می دونی، بدن اش تو پره، مثل ناهید) و بیشتر دوست دارم فکر کنم. فکر می کنم و روز از ساعت هفت شروع می شود که بیرون بروم – برگردم خانه – بیرون بروم – برگردم خانه – بیرون بروم و ساعت هفت برگردم خانه. شب منگ می نشینم و یک کاسه تخمه می گذارم جلوی ام و می خوانم و می خوانم و عشق در زمان وبا ی مارکز قشنگ است. فقط حوصله ام سر رفته، از 544 صفحه ی کتاب، 300 صفحه شرح این است که قهرمان های کتاب چه جوری همدیگر را تور می کنند و سکس شان خوب بود یا نه

بین این همه سکس هم یک جا هایی پر از جمله ها و رمانی قشنگ است. یک فیلم قتل های زنجیره ای هم روی هارد دارم. حوصله ام را سر بر می برد. فقط براد پیت خوب بازی کرده. مابقی اش ملال آور است. نمی دانم. یک سوم اش را هم هنوز ندیده ام
.
.
.

این روز ها خوب نیست
این روز ها بهم ریخته است

این روز ها هی کوله ام را بغل می کنم و ساکت یک گوشه می نشینم و هی از اینجا به آنجا روانه می شوم
این روز ها فقط حس می کنم که دارم غرق می شوم
فکر می کنم از توی آب های آبی ِ ساکن به آسمان بالای سرم نگاه می کنم و
چقدر ناامید

دیروز بد بود
امروز بیخودی است. باز باید بروم هزار جا
فردا
. . .
نمی دانم

چند روزی نمی توانم کانکت شوم. چند روزی وقت دارم فکر کنم
. . .

سودارو
2007-02-13
شش و چهارده دقیقه ی صبح

سید مهدی موسوی وبلاگ اش را با یک مصاحبه – روزنامه ی کارگزاران – با خودش به روز کرده است. فقط یادش رفته بگوید آن همه رنگ های آبی ِ توی مصاحبه جا هایی هستند که در نسخه ی چاپ شده سانسور شده اند

http://bahal3.persianblog.com

چند وقتی بود سایت مسعود بهنود مرده بود. صفحه اش را باز می کردی و هیچ چیزی نمی آمد. به هیچ قیمتی – با هیچ فیلتر شکنی – نمی آمد. پریروز به خودم گفتم دیوانه خوب گوگل اش کن. رفتم و آدرس جدید را پیدا کردم، راستی آقای بهنود به جز مقاله، وبلاگ هم می نویسند. برگشتم لینک ها را درست می کنم

http://masoudbehnoud.com

http://masoudbehnoud.com/weblog

2007-02-11T06:18:00.000+03:30

چیزی درونم دارد . . . می سوزم. چشم هایم را باز می کنم و باز هم از جایم می پرم و باز هم یک کابوس دیگر، یک کابوس مزخرف دیگر ترکم می کند. چشم هایم را بیدار می کنم: صبح است، بعد از ظهر است، وقتی است در نیمه شب، تکرار می شود
تکرار می شود
تکرار می شود
منگ بیدار می شوم: صدایی درونم دارد زار می زند. چشم هایم را می بندم. سعی می کنم سردرد نباشم. سعی می کنم یک کاری بکنم. ناتوان شده ام. دست و پا می زنم، توی هوای گرفته ی اتاق دست و پا می زنم، یو تو گوش می کنم، می گذارم درونم بکوبد، سعی می کنم به خودم بگویم که درست می شود – می گویی این احمقانه ترین حرف دنیا است، ولی بهتر از این است که بهت بگویم چقدر وضعیت احمقانه و مزخرفی داری، خنده ام می گیرد، راست می گویی، نمی دانستی دارم روی چمن های یخ زده ی پارکی راه می روم که چقدر دوستش داری
عشق در زمان وبا ی مارکز را می خوانم با ترجمه ی بهمن فرزانه. ساعت 10 صبح بود تمام شد. گذران روز را می خوانم و چقدر هم دردی می کنیم با هم. چشم هایم را می بندم. تب دار سعی می کنم بخوابم. یادم می رود موبایل را خاموش کنم. سکوت است
همیشه سکوت است
. . .

بسته ی پستی برایم می رسد. کتاب های نشر ماهی. خوشحال می شوم – نمی دانی ضربان قلبم بالا بود، آرامم کرد، کتاب ها را ورق می زنم، بو می کشم، آرام نگاه شان می کنم، می گذارم کنار کتاب های باید خوانده شوند. نفس های آرام تر می کشم. زنگ می زنم دوباره، بر نمی داری، نیستی یا تلفن هنوز خراب است. اس ام اس می زنم. کسی جواب نمی دهد. توی سکوت نگاه می کنم به دیوار رو به رو. توی سکوت نفس می کشم. فکر می کنم بیرون زندگی جریان دارد. زندگی مزخرف شهری

مارکز می گوید سکس دوای همه چیز است. مارکز خوشگل نوشته است. کتاب را آرام می خوانم و مزه مزه می کنم و چشم هایم را می بندم و جملات زیبا درونم روان می گردند. چرخ می خورم
چرخ می خورم
چرخ می خورم
.
.
.

* * *

همین چند هفته پیش بود که بابک تختی و منیرو روانی پور ایران را ترک کردند. منیرو روانی پور از روز هایش در نیوانگلند – ایالات متحده، بوستن – می نویسد

http://moniro.blogfa.com

فرناز صیفی: خاطرات زندان. قسمت دوم

http://farnaaz.info/archives/002714.html

ممنون از لینک تان به این وبلاگ

http://fasih57.persianblog.com

سودارو
2007-02-10
ده و نه دقیقه ی شب

2007-02-08T06:27:00.000+03:30

منگ و آزرده و گیج سریانا، آخرین ساخته – اگر اشتباه نکنم – جورج کلونی را تماشا می کنم. فیلم در تهران شروع می شود، در میان یک پارتی جوانان و ناگهان پرت ات می کند به دنیای نفت، به دنیای پول، به زندگی تلخ مردمان خاورمیانه ... داستان در تهران، بیروت، کشور های حوزه ی خلیج فارس، ژنو و ایالات متحده پیش می رود. بیش از اندازه تلخ، گیرا، اندوهناک، عصبی کننده. و زیبا، به همراه یک کلکسیون از ستاره های هالیوود. بعد از باغبان وفادار، دومین فیلمی بود که در یک سال گذشته به گریه ام انداخت
. . .

زندگی پیش می رود: گیج تر از همیشه. امروز نشستم حساب کردم که حداقل ده موضوع اصلی در زندگی ام هست، نمی دانم چه جوری با این فشار های ده گانه تا الان پودر نشده ام. یعنی من الان چه جوری دارم به کار هایم می رسم؟ خودم هم نمی فهمم، فقط می دانم پیش می رود، فکر نمی کنم، اصلا وقت اش را ندارم فکر کنم که نتیجه چه می شود، موفق می شوم یا نه، فقط پیش می روم و کار هایم را می کنم. امیدوارم دیوانه نشوم آخر سر اش
. . .

نمی دانم کجا هستم. نمی دانم دارم چه می کنم. با رویا هایم به خودم امیدواری می دهم که همه چیز خوب است. بدون مسکن ها سعی می کنم آرام بمانم. سعی می کنم که

همه اش دارم سعی می کنم و نمی دانم، گیج تر از همیشه در این آرامش شیشه ای انتظار می کشم که روز ها چه برایم آماده کرده باشند، فکر می کنم که همه چیز مات شده است، فکر می کنم که همه چیز پر از خرده شیشه است. فکر می کنم تنها هستم، فکر می کنم بین تمام این حضور داشتن ها، صدا ها، همهمه ها، همه ی این ها، همه شان، میان همه ی این ها مثل همیشه تنها هستم
. . .

بیست و دو روز . . . نامه ای که منتظر اش بودم رسید. ماراتون شروع شد: برایم دعا کنید
. . .

نمی توانم بنویسم. قفل شده ام
. . .

* * *

جودی دو ساله می شود. مبارک باشد. پیر شوی خانوم جان

http://judy.blogfa.com/post-244.aspx

فرناز سیفی از زندانی شدن می گوید. خواندنی و تکان دهنده
. . .

http://farnaaz.info/archives/002710.html

منصوره شجاعی از زندانی شدن می گوید: خاطراتی که تکرار می شوند، دیوانه وار تکرار می شوند
. . .

http://herlandmag.net/weblog/07,02,06,09,03,21/

سودارو
2007-02-07
ده و بیست و چهار دقیقه ی شب

2007-02-06T06:27:00.000+03:30

خاطرات مشترک. سارا جلودارایان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=229

حادثه ای عجیب برای سگی در شب. مارک هادون. گیتا گرکانی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=230

تب، ترانه، تنهایی. عزیز علی انصاری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=231

زهیر. پائولو کوئلیو. آرش حجازی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=232

ساعت ها. مایکل کانینگهام. مهدی غبرایی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=233

آبی ستاره بود. علیرضا عاشوری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=234

* * *

حسین جاوید در برابر رضا شکر اللهی. هفتان صحنه ی نبرد

http://www.ketablog.com/archives/001136.php

از زندان آزاد شدم یا حسین درخشان چگونه دروغ می گوید

http://farnaaz.info/archives/002698.html

* * *

ممنون از لینک تان به این وبلاگ

http://4minutesperday.blogfa.com

2007-02-05T07:02:00.000+03:30

خاطرات – قسمت ششم

فردا می شود. چشم هایم را روی هم فشار می دهم، سعی می کنم نفس های آرام بکشم، فردا می شود. می گویم یک بار دیگر هم رسید، شانزدهم بهمن ماه را می گویم. پنج سال کامل گذشت. پنج سال که با هم باشیم و با هم به زندگی بخندیم و با هم برای بدبختی های کوچک احمقانه گریه بکنیم. پنج سال برای اینکه عوض شویم. عوض شده ایم، ولی هنوز همه چیز مثل قبل است. باور کن همه چیز مثل قبل است . . . پنج سال برای اینکه عاشق بمانیم
. . .

به خودم می گویم. می خوابم. منگ از صدای اس ام اس از خواب می پرم، یک چیز بیخودی. حالم خوب نیست. به ساعت نگاه می کنم: یک ربع به شش است. گوشی تلفن را بر می دارم، زنگ می زنم می گویند کامپیوتر حاضر است. حاضر می شوم بروم کامپی را برگردانم خانه. رفته بود بیمارستان

. . .

ژوزفینا تصمیم گرفت بگوید که حالش خوب نیست. یعنی رسما بگوید که حالش خوب نیست. تصمیم گرفت دیگر روشن نشود

سی و شش ساعت در بیمارستان گذراند. تا آخر سر توانستند با عوض کردن یک عدد رم و یک عدد فن درست اش کنند. آمده است خانه، عجیب غریب شده است، همه چیز اش فارسی است، من نمی فهمم. نمی توانم صدای موسیقی را تنظیم کنم. یک جوریه. همه اش چپ چپ نگاه می کنه، ولی خوشحال شده، تمیز شده و خوشگل و ناز

شنبه بود. صبح که دیدم ژوزفینا نمی خواهد روشن شود عزا گرفته بودم. هی زنگ می زدم به این و آن. فکر نمی کردم تو زنگ بزنی، زنگ زدی، اول صدایت را نشناختم، سر خیابان بودم، شلوغ بود، وقتی گفتم تو و خندیدی و خدایا یک سال و خورده ای است هیچ چیزی نبود. نبودی. همه اش یادم می آمد ازدواج کرده ای و همه اش می گفتم که دارد مشهور می شود (پس چرا مشهور نمی شوی خوب؟) دستیار کارگردان یک فیلم بوده ای. منتظر جواز های ساخت فیلم خود ات هستی. چقدر خوب است

حیف، هنرپیشه نمی خواهی، من که طالب بودم

. . .

منگم. کامپی درست شده و این خوب است. دلم می خواهد بخوابم. فردا صبح اینترنت چر خوان دارم، بعد از روز ها
. . .

سودارو
2007-02-04
ده و چهل و هشت دقیقه ی شب

2007-02-02T06:25:00.000+03:30

خاطرات – قسمت پنجم

تنها گاهی از نومیدی

چرا مرا
با ظرف های شکسته مقایسه می کنی
من که هنوز می توانم تو را صدا کنم
من که هنوز برگ زرد را نشانه ی پاییز می دانم
تنها گاهی از ناامیدی
با افسوس آهی می کشم
سپس پنجره را در سرما می بندم
هنوز تفاوت میوه های تابستانی و زمستانی را
می دانم
همان طور که میان اتاق ایستاده بودم
سال تحویل شد
دو سه پرنده به سرعت پر زدند
سپس در افق گم شدند
سپس پیری من و تو آغاز شد

احمد رضا احمدی. ساعت 10 صبح بود. پشت جلد کتاب

می گویم این شهر کتاب خیابان راهنمایی کتاب فروشی خوبی است، راحت قبول نمی کنید. امروز وقتی نام احمد رضا احمدی را دیدم و آخرین کتاب اش را نزدیک بود بالا پایین بپرم. احمد رضا احمدی که توی کتاب فروشی های مشهد می گفتی، جواب می دادند: احمدی؟ شاعر نیست؟ اسم اش را شنیده ام

ساعت 10 صبح بود را برایم خریدی. برج جی ای بالارد را خریدم. یازده دقیقه را خریدی و قتل در آند ِ یوسا را. شب پر بود از باد های سرد. دم گوش ات چیزی زمزمه کردم، لبخند زدی و رفتی. رفتم. برگشتم خانه داشتند شام می خوردند. مامان مشکوک پرسید: تلفن ات در دسترس نبود. گفتم همه اش توی کتاب فروشی بودم

نیم ساعت آخر توی کتاب فروشی بودیم. قبلش توی پارک نیم تاریک لبخند می زدیم. گوش می کردم حرف می زدی. دلم برایت تنگ شده بود. برای خودت. برای صدایت. برای خندیدن هایت

خوب بودی. آرام بودی. دلم برایت تنگ می شود. می دانی
مثل همیشه
. . .

* * * *

یک چیزی درونم بهم ریخته است. نمی دانم چی . . . دلم می خواهد که . . . نمی دانم چه می خواهد. در مورد هرمنوتیک می خوانم. آمریکایی آرام ِ گراهام گرین را می خوانم. مردی آن ور خیابان زیر درخت ِ بهرام مرادی را می خوانم. شعر های علیرضا عاشوری را می خوانم. فیلم نگاه می کنم. موسیقی گوش می کنم (لیلا، مایکل جکسون، بک استریت بویز، پوسی کت دالز) چشم هایم را می بندم. چشم هایم را باز می کنم. فیلم نگاه می کنم (های هارت، بازگشت، آخرین ساخته ی این اسکورسیزی سر پیری خل شده را هم) می خوانم. توی اینترنت چرخ می زنم. اس ام اس می زنم. منتظر تلفنی می مانم که خبری نمی شود. فکر می کنم. ایمیل هایم را می خوانم

درست نمی شود. هنوز درونم هست . . . یک جایی . . . یک چیزی که نمی دانم چیست. آزارم می دهد. نمی گذارد راحت باشم. هی درونم پیدا می شود نفس های سخت بکشم. توی خواب هی غلت بزنم. آشفته باشم

کاش می شد دانست
می دانی دلم
. . .

* * * *

کتاب از نیمه گذشت. این همه سر شلوغ بودن ها نگذاشته بود بچسبم به کار. شش فصل و مقدمه ترجمه شده اند. شش فصل و موخره مانده اند. بخش تئوریک تمام شده است. بخش مثال ها مانده است. نفس راحت می شود کشید. می دانی این کتاب که تمام شود یک مدت دور و بر کتاب های غیر ادبی را خط می کشم و می چسبم به کتاب های ساده تر و کوتاه تر و جالب تر. یک کم چیز هایی که خودم دوست دارم. یک کتاب انتخاب کرده ام، منتظرم ببینم کاروان هم قبول می کند یا نه، یک کتاب حسین پیشنهاد داده، شاید قبول کنم، یک کتاب گیتا گفته، نمی دانم، فعلا باید دید زمان چه می خواهد
. . .

این نیم دیگر هم که بگذرد، بشود یک نفس آرام کشید
. . .

خسته ام. خواب. دلم
تنگ
شده است

به همین زودی

سودارو
2007-02-01
نه و بیست و هفت دقیقه ی شب

2007-01-31T08:41:00.000+03:30

جشن کتاب و روزگار می گذرد

http://www.bookfiesta.ir/

از آخرین پستی که در مورد جشن کتاب نوشته ام بیشتر از یک ماه می گذرد. در این مدت حدود پانزده متن معرفی کتاب جدید در سایت منتشر شد و الان هشتاد و پنج عنوان کتاب به قلم من معرفی و بعضی، نقد شده اند. بازدید کننده های روزانه ی صفحات ِ سایت بین عدد 920 تا 2100 در نوسان بوده اند. میانگین بازدید کنندگان را می توان عددی بین هزار صد تا هزار دویست دانست. خوب، سایت خواننده های عادی خودش را پیدا کرده است و این خیلی خوب است

یک – خبرنامه ی سایت هم چنان کار نمی کند. بیش از دو ماه است که در تلاش هستیم تا شرکت طراح سایت را وادار کنیم خبرنامه را درست کند. هیچ کاری نکرده اند. معنای این موضوع از دست دادن حدود پانصد خواننده ای بالقوه ای است که ایمیل خود شان را در سایت ثبت کرده اند. موضوعی ناراحت کننده که امیدوارم رفع شود

دوم – در پست قبلی ام خواسته بودم که برایم کتاب بفرستید. یعنی از نویسندگان، شاعران و ناشران این موضوع را خواسته بودم. تا اندازه ای محقق شده است، یکی انتشارات کاروان است که تقریبا هر کتابی که چاپ می کنند یک نسخه اش را برایم می فرستند و البته قرار است کتاب های ناشرین دیگر را هم برایم پست کنند، یکی از هم سید مهدی موسوی است که برایم کتاب شعر شاعران جوان را می آورد. نتیجه ی اینکه سایت الان دو نوع کتاب معرفی می کند: یکی کتاب های ناشر های معروف و پر آوازه (کاروان، نی، ققنوس، طرح نو، مرکز و غیره) و یکی هم کتاب های شعر شاعر های جوان (امیدوارم نویسنده های جوان هم اضافه شوند) که کتاب های شان را بیشتر با خرج خود شان چاپ می کنند و دستی پخش می کنند. تا الان سه مجموعه شعر در سایت معرفی شده اند

صدای موجی ِ زن. سروده ی مونا زنده دل و هدی قریشی شهری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=223

خاطرات مشترک. سروده ی سارا جلوداریان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=229

تب، ترانه، تنهایی. سروده ی عزیز علی انصاری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=231

این روند قرار است ادامه پیدا کند. یعنی به نوعی داریم حمایت از نشر کتاب های جوان می کنیم، تا جایی که امکان اش باشد آدرس وبلاگ یا سایت، صندوق پستی، شماره ی تلفن در متن های معرفی کتاب گذاشته می شوند تا امکان خرید پستی برای خواننده ی علاقه مند فراهم شود

چون در سایت در بخش فهرست ها مقوله ی شعر نیامده (یکی از بیشمار مشکل های سایت) فعلا شعر ها را با عنوان کلی ادبیات معرفی می کنم، که می توانید آرشیو اش را از همان جا دریافت کنید

سوم – همچنان مشکل اصلی من در نوشتن متن های معرفی، بی خبری ام از بازتاب متن ها است. در پست قبلی در مورد جشن کتاب خواسته بودم که نوشته هایم را نقد کنید. خوب حسین جاوید (کتابلاگ) و امیر مهدی حقیقت معتقد بودند متن های کوتاه هستند. موافق بودم. میانگین پاراگراف هایی که خودم می نویسم را از سه به حدود هفت پاراگراف افزایش دادم. یک مسئله هم بود که به نظرم می آمد فونت نوشته ها کوچک است، یک شماره بزرگ تر شان کردم. سایت همچنان مشکل طراحی را دارد که خوب، دست من نیست

چهارم – در سایت تنها هستم. یکی از دوستان هم که شروع به نوشتن کرده بود به خاطر مشکلات شخصی فعلا کار نوشتن را کنار گذاشته است. این موضوع ضعف بزرگی برای سایت است. و باز هم، کار خاصی از دست من بر نمی آید، مگر اینکه دیگران هم علاقه مند به نوشتن در سایت باشند

منتظر نظر های تان در مورد سایت می مانم، مثل همیشه

سودارو
2007-01-31
هشت و سی و هفت دقیقه ی صبح

2007-01-29T00:07:00.000+03:30

خاطرات – قسمت چهارم

زندان بان

http://www.khosoof.com/archive/348.php

تمام شب غلت می زدم. همه اش چشم هایم را باز می کردم و شبح های کابوس وار با قیافه های وحشتناک دور و برم چرخ می زدند. آخر سر حوصله ام سر رفت. لحاف را دور خودم پیچیدم و چشم هایم را بستم و گفتم مرتیکه ها بگذارید بتمرگم. خوابیدم. شبح ساکت مثل هر شب روی صندلی نشسته بود داشت نگاه ام می کرد. فکر می کردم چرا این ها این شب اینقدر زیاد شده اند؟

صبح که بیدار شدم و با چشم های منگ داشتم توی اینترنت چرخ می زدم فهمیدم چرا. رسیدم به رادیو زمانه که خبر مبهوت ام کرد: بازداشت سه تن از فعالان زن. اسم ها را نگاه کردم، منصوره شجاعی، طلعت تقی نیا و

و فرناز سیفی. نوشته بود دارد می رود به سفر. نگفته بود به کجا. می خواستم میل بزنم که رفتی و باز یادت رفت لیست کتاب ها را برایم بفرستی؟ گفتم دارد می رود به سفر. چه کارش داری. چشم هایم گرد شد. چرخیدم در اینترنت. روز تیتر اصلی اش بود: از کمپین یک میلیون امضا تا بند 209 اوین

* * *

http://www.farnaaz.info/

فرناز را از وبلاگ اش می شناختم. از امشاسپندان. جزو اولین دسته وبلاگ هایی که به طور مرتب خواندن اش را شروع کردم. جزو وبلاگ هایی که خواندن اش ادامه یافت. جزو وبلاگ هایی که خوب بود

نمی دانم کی اولین بار با هم چت کردیم. یادم هست که فردای روز انتخابات بود، همه ی چشم ها به تهران دوخته شده بود شاید معین بتواند به دور دوم برسد. صبح حدود ساعت ده بود که کانکت شدم، آن لاین بود. حرف زدیم. غمگین بود، گفت امیدی نیست. آخرین بار بود که از سیاست طرفداری می کرد

آخرین سفر تهران قرار بود دور هم جمع بشویم. چند نفری تا صحبتی داشته باشیم، دنبال یک طرح بودم برای زنستان (هیچ وقت توی زنستان ننوشتم، چون اِراتو اصلا از این کار خوشش نمی آمد) توی آخرین لحظه ها برنامه کنسل شد. دوستی بیماری اش عود کرده بود و کار به بیمارستان کشیده بود. حتا نشد دوباره هما را ببینم

قبل از انتخابات شورا ها به هم رسیدیم. این بار جی میل، چت کردیم. غمگین بود. بحث ها بالا گرفته بود که چرا انتخابات را نمی خواهد، آخر چه طور بعد از جریان میدان هفت تیر می شد کاری به انتخابات داشته باشد؟ جدل بود در اینترنت و نام او مرتب تکرار می شد. غمگین بود. روز ها بود نخوابیده بود. گفت هفتاد و دو ساعت است بیدارم. درونش آشوب بود. حرف زدیم و حرف زدیم و
. . .

فرناز زندان است؟ بند ِ 209 اوین؟ لابد توی انفرادی؟ یعنی چی؟ آخرین بار به فرناز میل زدم که برایم یک لیست کتاب از کتاب های خوب مطالعات زنان و فمینیست بفرست تا بخریم در جشن کتاب معرفی شوند. گفت باشد، نرسید. می خواست به سفر برود
. . .

* * *

صدایت می خندید. گفتی تلفن اینجا شلوغ است. با همراه حرف زدیم. خوب بودی. خوب نبودم. گفتم دوستم بازداشت شده است. جا خوردی. اسم اوین را که شنیدی خشک ات زد. گفتی چرا؟ گفتم نمی دانم

هما هم نمی دانست. خبر هم نداشت. صبح از خواب بیدارش کردم تا شوکه شود. شوکه شد. جا خورد

* * *

منگ می زدم. می دانستم که عصر باز هم سردرد می شوم. فشار ذهنی ام زیاد بود. پنجشنبه عصر تا شنبه بعد از ظهر را یک سره سردرد و گیج گذرانده بودم. پیش از ظهر بود که پست بالاخره آمد. سیزده عنوان کتاب انتشارات کاروان را برایم آورد. دومین بسته ای که برایم فرستاده اند. نفس راحتی کشیدم. کتاب هایم تمام شده بود. حالا تا آخر ماه وضع ام خوب است. چهل و پنج دقیقه نشستم با آرامش کتاب ها را ورق زدم

ذهنم آرام شد. ولی سردرد شدم
باز هم درد
. . .

2007-01-28
سودارو
ده و هجده دقیقه ی شب

2007-01-28T06:27:00.000+03:30

صدای ِ موجی ِ زن. مجموعه شعر. مونا زنده دل و هدی قریشی شهری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=223

بازنشستگی و داستان های دیگر. مجموعه داستان. محمد محمدعلی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=224

بودا. مایکل کریدرز. علی محمد حق شناس

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=225

شکسپیر. جرمین گریر. عبدالله کوثری

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=226

لاموزیکا دومین. مارگریت دوراس. تینوش نظم جو

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=227

خاطرات سیلویا پلات. سیلویا پلات. مهسا ملک مرزبان

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=228

2007-01-26T06:50:00.000+03:30

خاطرات – قسمت سوم

باید ها . . . نباید ها . . . کتاب سیلویا پلات تمام شد. ذهنم هنوز بهم ریخته است. سه روز تقریبا هیچ کاری نکردم جز اینکه صفحات را با زجر می خواندم. این روز آخری و البته دیشب آزار دهنده بود. داشتم دیوانه می شدم. هر چه به خودکشی پلات نزدیک می شدم آشفتگی و ویرانی جملات ساده و معمولی را بیشتر پر می کرد. حس می کردم باید بجنگم. حس می کردم که دارم غرق می شوم. حس می کردم باید دست و پا می زنم

دست و پا می زدم

همدیگر را دیدیم، راه رفتیم. حرف زدیم. توی بخشی از شهر که هنوز برف داشت. روز ها است که برف از محله من رفته است. برایم جالب بود. تعجب کردی

کتاب را بهت ندادم. گفتم دیوانه ات می کند. قبول کردی. هر چند که دیوانه وار، با تمام وجودت می خواستی پلات را بخوانی. می گویی با هم همزاد پنداری می کنید. یا در حقیقت یک چیزی قوی تر، انگار روح او در وجود تو حلول کرده باشد. انگار یکی باشید. انگار
. . .

راه رفتیم و حرف زدیم و بعد از یک سال بچه های کارگاه را دیدم – نه همه شان را، آنهایی که بودند. پنج کتاب از دکتر موسوی گرفتم برای معرفی در جشن کتاب. منگ برگشتم خانه. توی تاکسی در ترافیک سبک بعد از ظهر. توی مشهدی با وارانگی هوا و آسمان خاکستری پر از دود. در خیابان هایی پر از نماد های عاشورا. پر از پرچم های بزرگ سیاه، قرمز و سفید که توی هوا چرخ می خورند و آدم را غمگین می کنند. غمگین برای تمام چیز هایی که از دست داده ای
.
.
.

تلاش. دست و پا زدن. کار کردن. خواندن. زنده ماندن. خواندن. نفس کشیدن، نوشتن، فکر کردن، خط ها را خط زدن. پیش رفتن. دوباره نوشتن. دوباره سعی کردن
. . .

سیلویا پلات هنوز درونم زنده است. هنوز دارد سعی می کند خودش را نشان بدهد. یک فایل جدید باز کرده ام. دارم روی یک شعر بلند کار می کنم. باید همه چیز هایی که اذیتم می کند را بریزم بیرون، نام بخش اول اش این است: سفر ِ سرد در پایان ِ غم انگیز زمستان. به نوعی هم تحت تاثیر والت ویتمن است، هم رابرت فراست. و سیلویا پلات. و هم فرهنگ شرق. چیز عجیب غریبی شده است. زبان اش را دوست ندارم، فرم اش را چرا. هنوز نسخه ی اولیه است. فعلا باید شعر را تمام کنم
. . .

پلات راست می گوید، فقط باید کار کرد و کار کرد و کار کرد تا موفق شد. یعنی اگر بخواهی موفق باشی. راه دیگری وجود ندارد

سعی می کنم کار بکنم. اگر ها زیاد اند، ولی چه اهمیتی می توانند داشته باشند؟

باید کار کرد
. . .

* * *

کامپیوترم مشکل دارد. مرتب ری استارت می کند – همین الان چهار دفعه پشت سر هم ری استارت زد و تمام چیز هایی که می خواستم بنویسم از ذهنم پرید. یک ماه بیشتر است که مشکل دارد. دو بار ویندوز عوض کردم. ویروس اسکن زون آلارم و زافت اسپای هیچ چیز خاصی را نشان نمی دهند. کامپیوتر داغ نمی کند. فن ها درست کار می کنند. کسی می داند مشکل از چیست؟

سودارو
2007-01-25
ده و چهل دقیقه ی شب

2007-01-24T06:35:00.000+03:30

خاطرات – قسمت ِ دوم

چیپس ساده ی چی توز برایم مثل یک قرص آرام بخش است. آرام بخشی که می توانم زیر دندان ها خرد اش کنم و آرام آرام توی خون ام جریان پیدا کند. هر چند هفته یک باری دیوانه وار بهش احتیاج پیدا می کنم. به چیپس احتیاج داشتم. یعنی توی کتاب خاطرات سیلویا پلات رسیدم به بخشی که هی داشت می گفت خوردن چیپس و ماهی زیر باران می چسبد و حس کردم چقدر چیپس توی خون ام کم دارم. البته چیپس که پلات می گوید فرنچس فرایز است، همان خلال درشتی که با کنتاکی می خوریم

چیپس ساده خریدم با یک شماره از همشهری ماه. تنها مجله ای که می شود با آرامش خواند، فقط به این خاطر که یک گروه ویراستاری دارد که متن ها را قابل تحمل می کنند – یک مقایسه ذهنی با حجم وحشتناک غلط های ویرایشی موجود در شماره ی ویژه ی ویرجینیا وولف ِ بخارا، خدایا چقدر تاثیر گذار است

چیپس ساده را باز کردم و سیلویا پلات را باز کردم. کتاب اذیت ام می کند، ولی باید تا پنج شنبه تمام اش کرده باشم، دیوانه وار خواستار اش هستی. خطوط کتاب آزار دهنده است. همیشه وقتی یک نویسنده در مورد یک نویسنده ی دیگر می خواند کلی عصبی می شود. کلی حسودیت می شود. کلی حس همزاد پنداری بهت دست می دهد. حالا مقایسه کن با این موضوع که زنیکه ی خل چقدر قشنگ می نویسد. بی شعور. هر صفحه اش را انگار با جواهر پر کرده باشند. این حس بهت دست می دهد که انگار وسط یک دسته ی خیلی بزرگ از پرنده های سفید وسط ابر ها هستی. هر چند که دقیق تر نگاه کنی، یا دارد غر می زند که نمی توانم بنویسم. یا یه دوست پسر جدید پیدا کرده. یا یک سکس خوب داشته. یا یک چیز معمولی دیگر. همه اش را که با هم جمع می زنی، می بینی می شود یک چیز خارق العاده ی وحشتناک قشنگ. به این می گویند جادوی قلم. که البته باید اضافه کرد: با یک ترجمه ی خوب. یعنی ساعت ها می توانی فکر کنی. هر چند دارد با کفش های پاشنه بلند روی تمام خطوط ذهنی ات تانگو می رقصد. ولی چیزی است که نمی خواهی تمام شود

چقدر دیر کتاب را پیدا کردم. دیشب هر چی گشتیم نتوانستیم باز هم پیدا کنیم، ظاهرا تمام شده است، فکر کن بخواهند خاطرات پلات را ارشاد کنند، کتاب 486 صفحه ای می شود حدود سیصد صفحه. بعد هم می گویند حالا منتظر بمانید با بعد

* * *

تلفن که زنگ زد از جو ِ پلات آمدم بیرون. دگمه را زدم، صدای آواره ات می گفت گند زده ای توی امتحان. گفتی تقلب گرفته استاد ِ . گفتی وقت داری؟ گفتم کی؟ چهار و نیم گذشته بود که یک تاکسی گیرم آمد و رسیدم، تو یک ربع دیر تر آمدی

می خواستیم برویم سینما، من ِ سینما ندیده را به رنگ های تاریکی عادت بدهی. به جایش رفتیم زیست خاور عطر خریدی. چقدر هم فروشنده هی می گفت این خوب است، دو تای تان می توانید استفاده کنید و هی یک نگاهی هم به من می انداخت که ساکت ایستاده بودم و محل به چیزی نمی دادم. دو سه باری که نگاه کرد، یک عطر را برداشتم و بو کردم و باز گفت: دو تای تان می توانید استفاده کنید

سر از کتاب فروشی نشر محقق در آوردیم، همین طوری گفتم این سی دی های شریعتی که پشت ویترین است. به فروشند برخورد: گفت دکتر سروش است. گفتم همان. گفتم می شود دید شان؟ گفت آره. نتیجه اینکه من رفتم کتاب نگاه کنم تو رفتی سی دی بخری. فروشنده لابد توی دلش گفت باز هم از این دختر پسر های جلف

می خواستیم جلف باشیم. می خواستیم دو ساعتی نه تو دانشجوی ارشد رشته ی فلان باشی و نه من جناب آقای مترجم وبلاگ نویس نویسنده ی منتقد ادبی و غیره باشم. کتاب فروشی سپهری خراب شدیم روی سر آقایی که هیچ وقت نمی خندد. حباب شیشه خریدی و سه شب با مادوکس. عشق در زمان وبا ی مارکز با ترجمه ی بهمن فرزانه که جدید در آمده را به خارج خواهر خانوم برای شان خریدم و یک نمایشنامه از مارگارت دورایس. شنگول و منگول راه افتادیم توی خیابان و بعد هم بردم ات به بهشت گمشده. بیست قدم که برداشتیم یک دفعه ترافیک و صدای بوق و صدای نوحه تبدیل شد به سکوت در میان دیوار های آجری قهوه ای و نور کم و آسمان شب. نشستیم و تا وقتی که بد جوری داشت سرد مان می شد حرف زدیم

حرف زدن خوب است. وقتی آدم ها باور کنند که فقط احتیاج دارند کنار هم باشند حرف زدن خوب است. باور کردیم کنار هم بودن خوب است. شوخی کردیم، خندیدیم، به نمنونه های موجود در پارک نگاه کردیم – وقتی که راه می رفتیم – که کدام شان خوب است

نمی دانم قیافه ی من تابلو بود یا تو موهایت را زیادی از پشت سر ریخته بودی بیرون، که هی چپ چپ نگاه مان می کردند. نمی دانم شاید غریبه شده ایم با آدم های سی چهل سال پیش. شاید باور نمی کردند که فقط دنبال یک جای ساکت می گردیم، یک جای ساکت پیدا کردیم. ماه هلالی شکل را میان ردیف ابر های سفید و سرخ نگاه کردیم. سکوت خوب بود. حرف زدن خوب بود

برگشتم خانه سردرد نبودم. یک شب آرام بعد از روز ها
. . .

* * *

جنگ نمی خواهیم. این را دیشب هم می گفتی، یاد روز های جنگ افتاده بودیم. هر دو تای مان. من بچه ی سه ساله توی شرق کشور، فقط خاطره های محوی از آواره ها دارم. تو در غرب، از بمبارن ها، از هی از این شهر به شهری دیگر فرار کردن. از وحشت. از ترس

از دیروز دارم فکر می کنم اگر جنگ بشود خنده دار خواهد شد. یک نمونه ی کامل طنز ِ کافکایی. می دانی، وقتی آژیر قرمز بزنند هیچ کسی باور نمی کند. چون تلویزیون هنوز دیوانه وار دارد می گوید که هیچ اتفاقی نیافتاده است. بعد از چهار پنج روز بالاخره گفتند که کنگره ی امریکا تصویب کرده جورج بوش برای ماجرا جویی در منطقه نیاز به اجازه ی کنگره دارد. نگفتند توی قانون تصویب شده به جای منطقه نوشته اند ایران

نگفتند کلی کشتی های جدید آماده. این روز ها نوشته های سید ابراهیم نبوی و مسعود بهنود را می خوانم و فقط غمگین تر می شوم. فقط خواب هایم بد تر می شود. فقط بیشتر سر درد می شوم

جالبی اش اینجا است جنگ بشود، چون سرباز هستم باید بروم جنگ. بعد کشته می شوم کوچه مان می شود کوچه ی شهید سید مصطفی رضیئی. حیف، کاش می شد روی سنگ قبر ام بنویسند: لرد بایرن را دوست داشتم

سودارو
2007-01-23
ده و بیست و هفت دقیقه ی شب

من در خطرناک زندگی می کردم. کتاب شعر جدید علی عبدالرضایی را اینجا بخوانید

http://www.poetrymag.info/revue/ebook/khatarnaak/man-dar-khatarnaak-zendegi-mikardam.pdf

زنستان ویژه ی کمپین یک میلیون امضا را هم بخوانید. اگر هم تا الان امضا نکرده اید، لطفا امضا کنید

http://herlandmag.net/issue19/

2007-01-23T06:35:00.000+03:30

به ایران حمله کنیم یا نه؟

رادیو بی بی سی – کامنت هم می توانید بگذارید

خلاصه ی مقاله: احمدی نژاد هیتلر است. بوش چرچیل و مخالفین جنگ چمبرلین. برای عدم تکرار جنگ دوم جهانی باید به اسرائیل و امریکا اجازه داد به ایران حمله کنند

http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/6279107.stm

To fight or not

A POINT OF VIEWBy Brian Walden

How best to respond to Iran's bullish nuclear ambitions? Hawks can be dismissed as warmongers; doves can be blamed for a policy of appeasement, as our history shows.

Few things are as important for humanity as the issue of war or peace. Yet whether to fight or not can be a very controversial subject. Getting the decision right depends on timing as well as judgement.

I learnt that lesson when young, because I remember Neville Chamberlain's return from Munich. He waved his famous piece of paper with Hitler's signature on it and the British people were told there was to be "peace in our time".

Chamberlain was wildly applauded by the man and woman in the street. He appeared on the balcony at Buckingham Palace with the King and Queen and if he'd called an immediate general election, he'd have won an overwhelming majority.

Aggressive

One man we've all heard of didn't agree. Winston Churchill said the Munich Agreement was an unmitigated national defeat and Hitler was an aggressive dictator whose word couldn't be trusted.

Churchill's stance wasn't popular. The general belief was that he was an elderly warmonger who was trying to save his reputation by getting us involved in an European war.

This grossly unfair view soon changed when German tanks entered Prague the following March.

The policy of appeasement collapsed and in September Chamberlain made his sad radio broadcast telling us that Britain was at war with Germany because of its attack on Poland.

When the early stages of the war went well for Germany, British opinion swung decisively against Chamberlain. He was no longer the man who'd brought us peace, but the stubborn, foolish man who'd been duped by Hitler. Churchill was no longer a warmonger, but a far-sighted statesman who'd been on to Hitler's game all along.

Hawk and dove

Chamberlain's reputation has never recovered, so I'm anxious to be fair to him. However misguided he was, his principal motive for appeasing Nazi Germany had been his horror of war. As a middle-aged man, he'd seen the slaughter of young servicemen in World War One. At all costs he wanted to avoid another bloodbath.

Churchill and Chamberlain served together in government from the start of the war until September 1940. Chamberlain brought in Churchill as First Lord of the Admiralty, and then when he resigned as Prime Minister, he stayed on under Churchill as Lord President of the Council. The man who'd thought war inevitable and the man who'd been determined to avoid it sat side by side.

The pairing of the warrior and the conciliator is more common than you might think. Napoleon Bonaparte, who favoured military solutions, had Talleyrand as his foreign minister and Talleyrand thought France needed peace. In Britain we had Lord Palmerstone, an outstanding war leader, sitting in the same cabinet with Mr Gladstone, the great pacifier.

Uncompromising

That such individuals could work with each other points to the fact that the decision between war and peace is often very finely balanced. We have a choice of that kind looming in the world, although Britain may not be directly involved.

Iran has been uncompromising in its development of a nuclear programme. Though a formal declaration of war is unlikely, the United States and Israel both have to decide whether to attack Iran before it makes its own nuclear weapon.

To some people such a pre-emptive attack is unthinkable, whilst others can't understand how anybody could be so stupid as to let Iran become a nuclear power without at least trying to stop it. How did things come to this and why is making the right choice apparently so difficult?

In January 1979 the Shah left Iran and the Ayatollah Khomeini arrived in Tehran on 1 February, amidst wild rejoicing. In April, after a landslide victory in a national referendum, Khomeini declared Iran to be an Islamic republic. Like most Iranians, he was a Shiite Muslim and personally he was a dyed-in-the-wool fundamentalist. Many of the Western educated elite left the country immediately.

The Iranian regime, since its inception, has been violently anti-American. Its supporters captured the US embassy and took hostages in November 1979. It doesn't seem to be getting any more moderate, and its President Mahmoud Ahmadinejad has called for the state of Israel to be annihilated. He wants Muslims to, in his own words, "wipe out Israel".

Power hungry

Last December a conference was held in Tehran, with implicit government approval, the purpose of which was to deny that the Holocaust ever took place. So, to say the least, neither Israel, nor the US, are relaxed about the Iranian nuclear programme.

This sounds an unhappy yet straightforward story, but it isn't. To start with, everything about Iran's nuclear potential is a matter of dispute. For instance, it's possible the Iranian government really does mean what it says, that its nuclear development is for peaceful purposes.

The demand for power is booming in Iran, while the hydrocarbon and electricity industries both seem to have financial problems. There's talk of shortages in supply this year. There are green arguments for helping the environment by using nuclear power. And let it not be forgotten that Iran has a right to develop it.

But there's a powerful case on the other side. If Iran has no intention of creating nuclear weapons, why are its nuclear facilities spread about all over the place and situated, in some significant instances, deep underground? Some are said to be 200 feet deep and buried under a mixture of soil and reinforced concrete.

This stirs the interest of military experts, not many of whom believe Iran's nuclear programme is for peaceful use. Many leading Iranians can't have any illusions about where Iran stands. If your president wants to destroy the people of a state in your region, and you never take any notice of anything the United Nations (UN) says, you mustn't be surprised if your actions arouse suspicion.

Chilling

No doubt the likelihood of an aerial attack on Iran would be easier to predict if there was general agreement on when Iran can start producing weapons grade uranium. But there isn't and the estimates vary widely. Some expect it to happen as early as next month, with the ability to make a nuclear bomb within two years. Others say five years and a few say 10.

You may well ask what point there is in bombing Iran's nuclear industry anyway, if its most important bits are way down below under layers of concrete? Surely no conventional bomb - however penetrative - could destroy them?

The chilling answer is that although no bomb, conventional or otherwise, has the depth of penetration needed, there is an atomic contraption, called the neutron bomb, which would do the job. It can mimic earth tremors and destroy electronic equipment, however deeply buried.

The neutron bomb isn't as horrific as it sounds, because it leaves no radioactive fallout and destroys only over a small area.

Israel's nuclear weaponry is thought to include a good number of neutron bombs, although nobody who knows whether this is true or not would dream of saying a word publicly.

Indeed Israeli authorities have denied they have any plans to attack Iran. They could hardly say otherwise. But they could be telling the truth, because to attack would be to take a hell of a risk.

War and peace

Here is a contemporary example of the difficulty of choosing whether to fight or not. All our better instincts cry out for peace. But in this situation - what's the right way to get it? If the UN, the US and Israel all do nothing aggressive, and some Iranian leader gets a nuclear weapon and uses it, this policy of appeasement might be blamed as much as Chamberlain's was.

Thank goodness I don't have to make the decision, but it's moral cowardice not to express an opinion and give grounds for it.

I hope there won't be a pre-emptive strike on Iran, because the Iranian regime must have a reason for doing everything it can to provoke an attack from Israel. Perhaps they want a pretext for an attack of their own.

The pre-emptive strike launched at Saddam Hussein was aimed at weapons of mass destruction it turned out he no longer possessed. That isn't a happy precedent for drastic measures. The Middle East needs less action and more restraint.

2007-01-21T21:07:00.000+03:30

خاطرات – قسمت اول

اول مهر بود، خانه ی گیتا بودم. تهران، دروس. تمام ِ شب را کابوس وار گذرانده بودم. وقتی شب دراز کشیدم که بخوابم فکر کردم چقدر خوب می شد اگر خل می شدم، تلفن می زدم که شب نمی آیم و تمام شب را با هم ول می گشتیم. صبح که بیدار بودم منگ بودم. تلفنی با بهی صحبت کردم، نیم ساعت حرف زدیم و توضیح می داد و من بهم ریخته بودم و فکر می کردم چرا این جوری است؟ عصر روز قبل اش رفته بودم بیمارستان دیدن خاله جان، حالم بد شده بود. زنگ زدم اِراتو را از جشنواره کشیدم بیرون. تمام عصر را تاکسی نوردی کردیم در ترافیک تهران. نزدیک نه بود که میدان تجریش از هم جدا شدیم. تاکسی گرفت برای سعادت آباد. تاکسی گرفتم برای سر ِ دولت. رسیدم خانه ی عمو جان سر درد داشتم، چیزی خوردم، تلویزیون نگاه کردیم، وقتی دیدم دیگر نمی توانم تحمل کنم رفتم که بخوابم. صبح همه اش منتظر تلفن هما بودم. یعنی سعی می کردم شماره اش را بگیرم، شبکه آنتن نمی داد. عصبی شدم. زنگ زدم گیتا، وقت گرفتم به دیدن اش بروم

زود تر از خانه آمدم بیرون. پیاده رفتم تا وسط های دولت، همان جا که پیچ می خورد می رود به سمت ِ قیطریه. از دکه سه تا روزنامه خریدم. حالم خوب نبود، فقط می خواستم دست هایم یک چیزی باشد. روزنامه ها را توی کوله نگذاشتم. دستم گرفتم. قدم زنان وارد خیابان فرعی شدم. اسم اش را نمی دانم. همین جوری رفتم. رفتم. رفتم. خانه ها را نگاه می کردم و آدم ها را و دلم گرفته بود. قدم زدن خوب بود. هوای تهران عالی بود. درست یادم نیست، شاید باران باریده بود. یک ربع زود تر رسیدم. رمز ورود را وارد کردم، از جلوی نگهبانی رد شدم، آسانسور عجیب غریب که فقط یاد دارم باهاش بالا بروم و همیشه دگمه پایین رفتن را گیتا برایم می زند را سوار شدم. آرام رسید به طبقه ی چهارم. دور زدم و رفتم داخل. گیتا داد زد که الان می آیم. ایستادم کتاب ها را نگاه می کردم

گیتا توی حرف هایش آن روز گفت باید یک سری یادداشت های روزانه داشته باشم. نه برای کسی، برای خودم بنویسم. آن روز همه اش نگران این بودم که توی ترافیک اول مهر به قطار بعد از ظهر برسم. دو پاکت پر از کتاب از گیتا گرفتم. تاکسی گرفتم برای برگشت. راننده ی آژانس خوش اخلاق بود. راننده ی آژانس بعدی تا راه آهن هم خوش اخلاق بود. کلی حرف زدیم. وقتی حالم خوب نیست حرف زدن را دوست دارم. بیشتر گوش می کردم، یک بار یک نفر بهم گفته بود چقدر شنونده ی خوبی هستم. خوش اخلاق باشم شنونده ی خوبی می شوم

* * *

وسط یک کابوس بود. از خوب پریدم. شب شده بود. چشم هایم می سوخت. گفتم: سردرد. قبل از خواب حالم بد شده بود. گفتم بخوابم خوب می شوم. خوب نشدم. خواب ام نمی برد. دست دراز کردم گوشی را برداشتم روشن کردم. خبری نبود. غلت زدم و سعی کردم کمی بیشتر بخوابم. نتوانستم. بیدار شدم. نشستم توی اتاق تاریکی را نگاه کردن. ذهنم بسته بود. نمی خواستم به چیزی فکر کنم. کابوس بدی بود. کابوس های شلوغ را دوست ندارم. آن هم کابوس های رنگی پر از آدم. پر از خشونت

یک لیوان چایی تلخ خوردم. مثل هر روز عصر. مدت ها است چایی را تلخ می خورم. تلخی اش را دوست دارم. کمی بهتر شدم. نمی خواهم مسکن بخورم. مسکن های میگرن ِ خوب اند، ولی آزار دهنده هم هستند. عوارض هم دارند. نشستم در مورد دی اچ لارنس یک مقاله خواندم. نمی توانستم ترجمه کنم. ژوزفینا را روشن کردم که داستان ام را باز خوانی کنم – شکوفه های زرد ِ گل ِ یاس را باز نویسی کرده ام به اسم جدید ِ رودخانه برای نسخه ی چاپی جشن کتاب – نتوانستم. هدفون گذاشتم به گوش کردن یک آهنگ تند. بک استریت بویز را امروز دوباره ریخته ام روی هارد. برای هزارمین بار زنگ می زنم به حسین. تلفن اش را بر نمی دارد. باز یک جایی گم اش کرده. هی گوشی اش را یک جایی جا می گذارد. اس ام اس می زنم. کمی سعی می کنم کلمه حفظ کنم. از لغت حفظ کردن متنفر ام. بیشتر از حتا گرامر خواندن. حالم بد تر می شود. لباس می پوشم. کارت اینترنت می خرم، چهل ساعت. هنوز لازم نداشتم، ولی حوصله ام سر رفته بود از این کارت فیلتر مزخرف. این یکی بهتر بود. فردا که کانکت شوم می فهمم هنوز خوب است یا نه

می روم شهر کتاب ِ خیابان راهنمایی. کتاب های فوق العاده ای را آورده. خیلی از کتاب هایی که جا های دیگر پیدا نمی شود را دارد. قدم می زنم و کتاب ها را نگاه می کنم و آرام می شوم. چند تا کتاب خیلی خوب می پسندم، از جی. ای. بالارد، از ونه گات و چند تا رمان خوب دیگر هم توی قفسه ی کتاب های ایرانی هست. دوباره چرخ می زنم. دست می برم کتاب بالارد را بردارم. کنارش یک کتاب محسورم می کند، لبخند می زنم: خاطرات ِ روزانه ی سیلویا پلات. بر می دارم، جلد خوشگلی دارد، ورق می زنم، هووم، بد نیست. کتاب را می خرم. بقیه بمانند برای روز های آینده. باید یادم بماند برای این کتاب فروشی تبلیغ کنم. چیز هایی این جوری خیلی کم پیدا می شوند

سیلویا پلات را برای تولد ات خریدم، حباب شیشه با ترجمه ی گلی امامی. کتاب را که بهت دادم رویش نوشتم: من یک احمق ام که این کتاب را به تو می دهم. شب بعد اش خواب ات را دیدم که از کتاب تعریف می کردی. چند روز بعد که دیدم ات کلی بالا پایین می پریدی. چقدر خوشت آمده بود. در کتاب فروشی را پشت سرم بستم، شماره ات را گرفتم، داشتی فیلم تماشا می کردی، گفتم حدس بزن چه خریده ام، باورت نشد گفتم خاطرات سیلویا پلات

آمدم خانه حالم بد تر شده بود. باز هم چند باری شماره ی حسین را گرفتم. دارم نقشه می کشم آبرو ریزی راه باندازم. قبلا ها تهدید که می خواستم بکنم می گفتم یک داستان می نویسم افشایت می کنم. فکر کنم باید یک داستان بنویسم افشایش کنم

ذهنم بسته تر است. کتاب را نگاه می کنم، چقدر از جلد هایی که خوب کار شده باشد خوشم می آید. لابد جلد اصلی کتاب را کپی پیست کرده اند. به کار های ایرانی نمی خورد. صورت سیلویا پلات از وسط به دو نیم شده و چپه به هم چسبیده و بعد رویش رنگ پردازی کرده اند. پشت جلد اش را می خوانم. ترجمه ی جملات را می پسندم. بر می گردم روی جلد، نام مترجم اش را نمی شناسم: مهسا ملک مرزبان. نشر نی چاپ کرده، سال هشتاد و یک. کتاب را باز می کنم با خودم می گویم لابد تجدید چاپ اش کلی حذفی می خورد

مقدمه ها را می خوانم. پیش می روم. چند خط اول کتاب دیوانه ام می کند. پیش می روم، سی و هشت صفحه که می خوانم دیگر نمی توانم. باید بنویسم. ژوزفینا را روشن می کنم. گیتا راست می گفت، به نوشتن احتیاج دارم

. . .

سودارو
2007-01-21
نه و دو دقیقه ی شب – همراه با میگرن شدید در شقیقه ی سمت ِ چپ ِ سر. کمی حالت تهوع و لرزش چشم ِ چپ. محوی دید ِ چشم ِ چپ. و بقیه ی علائم میگرن

2007-01-19T22:47:00.000+03:30

کیمیاگر

. . . فیلم های سوپر توی خیابان اصلی شهر: دست توی دست هم: تاب تاب عباسی، خدا من رو
قدم رو به پیش می زند توی قلب هایت غلغله ی خون های رنگی شده به نفس های دودی
آسمان گیج می شوی پیش می روی که عقب نیافتی داد می زنی که دست هایت دارد مشت می کنند
نه؛ می خواهی سر تکان می دهند که باید این گونه به این شکل در رفتار چنین در عرض ِ خیابان ِ فرعی چون

انگشت می کوبد پیانو دنگ ونگ دنگ ونگ دنگ جاز می شود، آدم ها سیاه می شوند، خم می شوند، راست می شوند
دست توی دست هم داد می زنند: تاب تاب . . . کتاب توی دست هایت باز می شوی چرخ می خوری
خیابان خلوت تر می شود: تاپ می پاشد توی صورتت لبخند می لرزی: خیره می شود مو هایش را می جود
آدامس می خری سر خم می کنی دور . . . تر . . . قدم رو می روی، دست می کشد، بند را می اندازی روی شانه
سر تکان می چرخی قهقهه می خندد تو سیگار روشن خاموش شهر چراغ باران شهر دیوانه وار چراغ باران، تو

وهم می شوی: اندیشه های تمام ساتر ها توی گوش هایت زوزه می کشند با هنرنمایی ِ تمام بیت ها و آلن کینزبرگ
و باز هم میگرن رنگ می گیری که باز هم چشم هایت سرخ می شود باز هم توی آینه سبز بالا می آوری باز
تمام گیتار ها چرخ می زنند توی نگاه هایت رنگ می پاشند همه شان این جوری: دنگ دنگ دنگ
و حالا یک کواکر دارد سخنرانی می کند. و حالا یک کابالیست دارد سخنرانی می کند
و حالا نوبت به یک نفر با ریش های پروفسوری است که سخنرانی را بکند

و حالا همه دارند زوزه می کشند: جماعت گرگ ها در هنر نمایی فیلم در خیابان های اصلی همه ی شهر ها
حالا نوبت به رد شدن از خیابان است: حالا همه چیز چایکوفسکی می شود: حالا نوبت به خلسه است
حالا بخند است. حالا بگو است. حالا حال ِ لحظه های مور است، سیگار یا کاپیتان اش چه فرقی می کند؟
. . . همه چیز مصنوعی رنگ دیوار خیابان فیلم

سودارو
2007-01-19
ده و سی و چهار دقیقه ی شب

یکم – من دارم دنبال یک چیزی می گردم، یک فرم، یا یک چیزی که باید گفته شود. درست نمی دانم چه، این متن ها را جدی نگیرید

دوم – شاید این روز ها زیادی سر درد می شوم. شاید دوباره باید بروم سراغ مسکن های لعنتی میگرن، با آن همه قابلیت ها و آن همه عوارض شان. شاید هم فقط دارم زیادی کار می کنم، شاید حجم کلمه ها در ذهنم آنقدر زیاد می شوند به این شکل تخلیه شان می کنم

سوم – کلا جدی نگیرید. هیچ چیز خاصی قرار نیست اتفاق بیافتد

* * *

ممنون از لینک تان به این وبلاگ

http://soodabehradfard.blogfa.com/

2007-01-17T22:40:00.000+03:30

آنتونی هوروویتس: گیتا گرکانی: مدرسه ی شوم

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=217

س. محمود حسینی زاد: سیاهی چسبناک شب

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=218

مهدی یزدانی خرم: به گزارش اداره ی هواشناسی: فردا این خورشید لعنتی
...

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=219

رضا علامه زاده: وصیت نامه ی ققنوس

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=220

سیلویا پلات: گلی امامی: حباب شیشه

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=221

وقتی نیچه گریست. اروین یالوم. سپیده حبیب

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=222

2007-01-16T06:58:00.000+03:30

اسب آبی

دست های خونی ات؛ جهنم . . . می سوزی؟ نگاه می کنی دست می . . . چرخی که
تجسم می شود: به نام من در این ساعت صفر شده برای . . . کوک نشده بود مگر؟
خم می شوی، دست می کشی، قهقهه . . . نگاه می چرخوانی که باز
می چرخم که غلت می زنم که نگاه ات گم می شود که پریشان . . . دست های خونی ات هی
لمس می شود. کرگدن ها نام می گیرد که کرگدن با تمام یوژین یونسکو های دیگری در میان قفسه های چوبی
جنگ می کنند که می خندی که تمام نام ها با
چرخ می خوری که تمام شب با هملت مست می کنی که من با تو که هی شمشیر می کشی
که شک می کنی، که خشک می شوی، که باز بر می گردی، لبخند می زنی، باز نگاهت جایی
خونین می شوی. نفس در میان نغمه هایی آغاز می شود که
صبح
باز صبح
بیدار می شود: ساعت صفر شده می چرخی که خواب چشم های بسته که نگاه خیره که
خون در میان نفس هایت چمباتمه می زند: خون چرخ می زند: خون لمس می شود: خون تازه می شود
می خندی؛ تمام صبح داری می خندی که مسخره من مسخره تو که باز مست که باز چرخ زده که باز
چشم ها را می بندی که نگو، هیچ چیز نگو و باز چرک تمام لحظه های سردرد که باز رگ ها
تند می زنند که باز قلب که باز یک مسکن که نگو، نخند، باز
صبح ساعت سفر می شود: تلویزیون چشم ها تیله ای می شود که یک بطری سبز می شود
دود می شده ای توی اتاق چرخ می خوری که داری رنگ می شوری
که هیچی که تو ساکت که ساعت کوک می شود دارد کوک می شده که کوک می شده که من
تو
صبح
کرگدن می شود خیابان؛ زرافه می شود قهوه؛ تلخ می شود شکر؛ مرگ می شود زنگ می زند تو می لرزی
تو داری می لرزی: من خشک شده ام؛ من سنگ شده ام؛ افسانه ها همه شان جمع شده اند
سرک می کشند: می خندی که جادو باطل نمی کنم؛ ساعت ها صفر می شوند: ساعت ها منگ می شوند
بطری باز می شود: بطری سفید در رنگ پوست خون آبی در رگ های چروک
من می گردم، دنبال می کنم تو می خندی تو لخت تر می شوی تو سفید تر می شوی تو به تخت می چسبی
قایم باشک می شوی، من موش می شوم. من می گویم هیچی تو ساکت نگاه خسته دارد رگ ها سرخ می شده اند
سرخ می شوی: با روغن بی رنگ و خم می شوی و چرخ
خونی می شود. خونی می شوی. خونی می شده که باز بطری می چرخی که

سودارو
2007-01-15
یازده و چهار دقیقه ی شب

2007-01-14T12:29:00.000+03:30

سلام خانوم

روزگار خوش

می دانم می خواهی بروی به یک سفر، می دانی که من چقدر مخالف این سفر تو هستم. می دانیم که زندگی خودت است، من اینجا هیچ کاره ام. هر چه بشود، مال خودت است. ولی . . . می دانی چند نفر توی این دنیا هستند که من دیوانه وار دوست شان دارم، که اگر کوچک ترین اتفاقی برای شان بیافتد، من بیشتر از خود شان عذاب می کشم که
. . .

ایمیل سرد شده است. هی سر هم داد می کشیم و هی گوشه و کنایه می زنیم. دیشب بهم ریختم چهار خط نوشتم که روان ات را یخ ببنداند که
. . .

خوبی خانوم؟

من اگر بپرسی خوب نیستم. به این ماسک من چقدر خوشبختم که زده ام خیره نشو، خوب نیستم. هنوز حمله های میگرنی را دارم. هنوز چشم هایم آزرده است. هنوز بیشتر شب ها کابوس می بینم. هنوز یک دفعه بهم می ریزم. هنوز نمی توانم راحت باشم. هنوز برایم سخت است آزاد بمانم. هنوز
. . .

دیوانه وار پیش می روم. خودت می دانی، خودت . . . خودت که روان شناس من بودی. برای هفته ها به میل های بهم ریخته ی شلوغ و پلوغ من گوش می کردی، که سعی می کردی آرامم کنی، که می گفتی همه چیز درست می شود، که گفتی نمی گذاری یک گوشه بپوسم. که دستم را گرفتی برم گرداندی سر نوشتن، سر رمان، سر وبلاگ، سر ترجمه . . . مثل یک پسر بچه ی کوچولو به حرف هایت گوش کردم. گذاشتم همه چیز خوب بشود. اعتماد کردم، می دانستم هیچی هیچ فرقی نمی کند. می دانستم همه ی این ها پوشالی است

ولی گفتم بگذار هر چه تو بگویی، همان باشد. همان شد

می دانی خانوم، سال ها است که با هم هستیم. سال ها است که خواب هم را می بینیم. سال ها است که هی شبیه تر می شویم به هم، که . . . من خوب نبودم. من هی لج می کردم. من هی می خواستم پیش بروم. تو دوست داشتی توی دیوار های زندگی خودت مخفی بمانی. وقتی به زور به اینترنت کشاندم ات خشم را مخفی نکردی، نوشتی به زور در اینجا زاده شدم. من خوشحال بودم. می گفتم فریدا ی نازنین من دارد رشد می کند. گفتم حالا است که قلم مو دستش بگیرد شروع کند به نقاشی، به کاری که هیچ کسی توان تحمل اش را نداشته باشد

گفتم دخترم بزرگ می شود

نشدی، توی حصار هایت ماندی، برایت کتاب آوردم که بیا ترجمه اش کن، کتاب ناشر دار، گفتی نه. گفتم بنویس، به هر قیمتی چاپ شان می کنم، گفتی نه. گفتم بیا نگاه کن این کتاب ها خوشگل نیست؟ بیا روی شان کار کن، گفتی باشد، رفتی و سکوت
و سکوت
و سکوت
. . .

خانوم من می ترسم، من از هوای مه گرفته ی سرزمین سردی که می خواهی بروی می ترسم. این سفر اذیت ام می کند. خیلی چیز ها توی ذهنم پرواز می کند، هی می گویم کاش این نشود. هی به خودم امیدواری می دهم که خوب می شود، می گویم چیزی نمی شود

باور نمی کنم. این همه سال با تو نبوده ام که نفهمم، این همه سال خودم را حبس ادبیات نکرده ام که نتوانم ببینم. می بینم، خیلی روشن می بینم و می ترسم

گفتم می خواهم ببینم ات
قبول نکردی

نمی دانستی نیم ساعت باید حرف بزنم که باید بدانی، قبول نکردی

سر یک چرت دعوای مان شد. نگفته بودم؟ سکوت های موازی را تا یه حدی به آدم های دور و برم می دهم و بعد تمام. به کسی نمی دهم و تمام اش می کنم و در سکوت باز نویسی اش را شروع می کنم. بخش پنجم که تمام شد به کسی ندادم. بخش ششم را فقط اسم بخش را اعلام کردم. بخش هفتم که نوشته شود، رمان که تمام شود در سکوت فقط می گویم تمام شد، برگه ها را پرینت می زنم و یک دور می خوانم و یادداشت بر می دارم و روز ها در سکوت خواهد گذشت، شاید فقط اِراتو تنها کسی باشد که برگه ها را بخواند

نمی دانم
نه، نمی دانم

دعوای مان شد. برگه ها را گم کرده بودی. برگه ها مهم نبود. اصلا مهم نبود. گفتی میل بزن. نزدم، گفتم نمی زنم، نگفتم دیگر به هیچ کسی میل نمی زنم

عصبانی شدی
عصبانی شدم. داد زدم، داد زدی
متلک بارم کردی. تحمل نکردم

حالا
. . .

حالا فکر می کنم شاید آن چیزی که من فکر می کنم نشود. فکر می کنم که هیچ وقت نمی شود دیگر همدیگر را ببینیم، من آنجا که تو می روی نمی روم. من از سرمای آنجا خوشم نمی آید. من مه را دوست ندارم. لهجه شان را دوست ندارم

برایت می گویم: موفق باشی
دعا می کنم. فقط دعا می کنم: موفق باشی

می دانی، آن دو تا کتاب اصلا مهم نیست، یادگاری دست خودت بماند، کاغذ های رمان هم بماند. مگر چه اهمیتی دارند؟

مگر چیزی دیگر اهمیت هم دارد؟

به امید دیدار

II buon tempo verra

سودارو
2007-01-14
دوازده و بیست و شش دقیقه ی ظهر

2007-01-13T22:50:00.000+03:30

سکوت دوست داشتنی است. در سکوت می نشینم، به آدم ها نگاه می کنم، به زندگی، به چیز هایی که چقدر با معمولی بودن شان برایم دست نیافتنی هستند. می گویم صبر می کنم. می توانستم همان اول بروم داخل. گفتم می نشینم. نشستم. یک ساعت در سکوت زندگی عادی فکر کردم. یک ساعت هیچ کار خاصی نکردم: آرامش چقدر خوب است
. . .

دستت را قاپ زدم، نفهمیدی، دستت را توی بغلم گرفتم و دور شدم، نگاهت که رفت سمت خیابان دستت را بو کشیدم. لبخند زدم. دور تر که شدم گذاشتم دستت برگردد پیش خودت. رفتم بفهمم چرا اینقدر قیافه ی مثبت دارم، فهمیدم چرا، گروه خونی ام او ی مثبت است. خنده ام گرفت، پشت تلفن گفتی تو چقدر خبیثی، خندیدم: گروه خوشگلیه، مگه نه؟ نمی دانستی چرا یک نفر نباید توی بیست و دو سالگی اش بداند گروه خونی اش چیست، خوب، چرا بدانم؟ حالا هم اگر لازم نبود نمی رفتم سراغ گرفتن آزمایش، می گذاشتم همین جوری مرموز بماند، مرموز بودن خوف است، می توانی یک گوشه بشینی و خیال بافی کنی که نمی دانم، گروه خونی ات چیست
. . .

زندگی خشن شده است. ژوزفینا دوست ندارد با من دوست بماند. هی اذیت می کند. سه هفته هی به سر و پایش نشستم و هنوز قهر است. امروز هنوز با مانیتوری که خوب نمی شد کار تایپ را تمام کردم. دیوانه شده بودم، فصل پنج طلسم شده بود، تمام که شد یک نفس راحت کشیدم، خودم را به شیرینی مهمان کردم و گفتم: آخیش
. . .

زندگی همین جوری شده است. کار های همین جوری. کتاب های همین جوری. تلفن های همین جوری و
. . .

دارم فرم های سربازی را پر می کنم
. . .

سودارو
ده و بیست و سه دقیقه ی شب
2007-01-13

2007-01-10T23:01:00.000+03:30

چگونه طرح سازماندهی اینترنت را به شمشیر داموکلوس تبدیل کنیم؟

مقدمه

سال دو هزار و پنج میلادی یک زن همجنسگرای ایرانی توانست در آلمان حق شهروندی بگیرد. سال ها است که همجنسگرایان ایرانی در خارج از کشور نمی توانند اقامت بگیرند، چون با وجودی که قانون ایران می گوید که همجنسگرایی ممنوع و مجازات شلاق و اعدام دارد، هیچ مدرکی دال بر اجرای این قانون وجود ندارد. این زن هم در کنار مسئله ی همجنسگرایی خویش اعلام کرده بود که چون بی حجاب است، در بازگشت به ایران بازداشت و به شلاق محکوم خواهد شد. در این مورد اما جهان شواهد دارد که قانون ایران – بی حجابی تا سه ماه زندان و تا هفتاد و پنج ضربه شلاق حکم قانونی دارد – اجرا شده است. این دو با هم توانستند به زن اجازه ی اقامت بدهند

دو دهه ی اول بعد از انقلاب سال های سنگین حکم های اعدام و شکنجه بود. تا سال ها هیچ مدرکی دال بر این موارد به صورت ثبت شده وجود نداشت. تقریبا تنها مدرک قانونی، دستور آقای شاهرودی چند سال پیش است که دستور داد شکنجه در ایران متوقف شود و نامه ی آقای منتظری در خاطرات ش که عدد بیش از سه هزار اعدام در سه ماه گذشته – تاریخ را به یاد ندارم – می گوید. به همراه اکبر گنجی، تعداد کمی از زندانی های ایران بودند که شواهد زندان شان به صورت مرتب در جهان ثبت شده است

همین چند سال پیش بود که آقای خاتمی، رئیس جمهور سابق ایران در اجلاس دائوس سوئیس خیلی خونسرد رو به روی تمام خبرنگاران حاضر در جلسه ایستاد و گفت: در ایران سانسور اینترنت نداریم

یکم – از اول ژانویه ی امسال، وزارت فرهنگ و ارشاد جمهوری اسلامی ایران، به تمام وب سایت ها، وبلاگ ها و تمام دامنه های اینترنتی دستور داد که خود شان را در دو سایتی که برای این منظور معرفی شده بودند، ثبت کنند مگر نه فیلتر می شوند

طرح به یک شوخی می مانست، به جز غیر عملی بودن آن، به جز مشکلات قانونی آن، به جز اینکه با قانون اساسی ایران موارد موجود در فصل حقوق ملت برابر نیست و در نتیجه رسما غیر قانونی است، سوالات مطرح شده در سایت (دامنه ی اینترنتی شما در روز چند بازدید دارد، میانگین سنی بازدید کنندگان شما چیست؟) برای من فقط نشان می دادند کسی که سوالات را نوشته کوچک ترین درکی از اینترنت ندارد (همین را هم در بخش نظر خواهی سایت سازماندهی نوشتم) درست مثل متنی که مشاور احمدی نژاد در وبلاگ او نوشته بود (این یک وبلاگ نیست بلکه یک وب سایت که در آن آقای رئیس جمهور هر چند روز یک بار متن هایی را می نویسند، ولی وبلاگ نیست – نقل به مضمون) که نشان می دهد چقدر از مسئله پرت هستند

دامنه ی اعتراضات به این طرح گسترش یافت تا با عوض شدن یک بند از آن وبلاگ هایی که دارای آدرس اینترنتی خاص نیستند، مثل وبلاگ من از ثبت مستثنی شدند

دوم – همه می دانیم که این برنامه همان است که حسین درخشان به آن می گفت: طرح شارع 2. درخشان چند سالی است به این طرح هشدار می داد، کسی گوش نکرد. این طرح می گوید که حکومت نتوانسته است لیست سیاه اینترنتی اش را اجرا کند چون فیلترینگ بی اثر است – من خبر سایت سازماندهی را اول در سایت فیلتر شده ی بی بی سی خواندم – پس می گوید ما می آییم یک لیست سفید درست می کنیم، بعد یک اینترنت ملی هم درست خواهیم کرد و فقط لیست سفید را در آن خواهیم داشت

حالا سعی در دست کردن لیست سفید را دارند. ولی فراموش کرده اند که هر قانونی دو سویه است، یک طرف حکومت است که اجرا کننده است و یک طرف مصرف کننده یا مردم

سوم – تکلیف آدم ها در اینترنت مشخص است: سایت های فیلتر شده که مگر بی کار اند بیایند خود شان را ثبت کنند؟ (هر چند من می گویم باید این کار را بکنند، می گویم چرا) سایت های خارج از کشور هم کلا این وزارت خانه را قبول ندارند که بخواهند به بخشنامه اش عمل کنند. در داخل کشور سایت های دولتی که طبق بخشنامه عمل خواهند کرد. دیگر سایت های رسمی هم مجبور هستند این کار را بکنند، چون خود مان را به قوانین داخلی وفادار می بینیم (جشن کتاب قرار است ثبت شود) ولی این مسئله محاسنی هم دارد که نمی دانم چرا هیچ کسی به آن توجه ندارد

چهارم – چند هفته پیش اتفاقی در سایت های ادبی منعکس شد، شرکتی که خدمات کتابخانه ی اینترنتی قفسه را انجام می داد سایت را هورت کشید. لینک صفحات را منتقل کرد به یک سایت تبلیغاتی که برای کلیک پول می دهد و گفت: ایوول. سایت به آدرس جدیدی منتقل شد و آدرس قبلی ماند دست شرکتی که در تهران سایت را دزدیده بود

ثبت مثل کپی رایت برای سایت می ماند، اگر سایت ثبت شده بود طرف می توانست از لحاظ قانونی از شرکت شکایت بکند و حقوقش را طلب کند. کاری که الان تقریبا غیر ممکن است

پنجم – ده ها سایت مهم فیلتر هستند، از مجله ی خوب اینترنتی زنستان، تا کسوف، تا بی بی سی، تا گویا. با وجود این حکومت می تواند رسما فیلترینگ را رد کند. چون هیچ سند ثبت شده ای از فیلترینگ وجود ندارد. سایت های ثبت شده سند رسمی هستند: رسما وجود دارند و رسما می گویند که ما فیلتر شده ایم. کسی نمی تواند وجود آنها را منکر شود

به من می گویید که در داخل کشور شکایت برای سایت رسمی ثبت شده که فیلتر شده خاصیت ندارد؟ روزنامه ی روز که متعلق به پارلمان هلند است یا سایت بی بی سی متعلق به دولت انگلستان، می توانند شکایت شان را به دادگاه های بین المللی ببرند: اتفاقی بیافتد که در مورد اینترنت هنوز رخ نداده: فیلترینگ ثبت شود. رسما ثبت شود. طوری که هیچ کسی در دنیا نتواند این واقعیت را رد کند

کار هایی که الان انجام می شود، مثل راهپیمایی اینترنتی و چیز هایی مثل این، بیشتر نمادین هستند. قانونی نیستند. مسئله ی قانون چیز پیچیده ای است. باید روش هایی برای اثبات در اختیار داشت: روش هایی که طرح سازماندهی اینترنتی می توانند در اختیار ما بگذارند

ششم – من با سانسور به هر شکل آن مخالفم. این متن به هیچ عنوان دفاع از سانسور نیست. من فقط دارم پیشنهاد هایی برای طرح هایی می دهم که به کم تر شدن سانسور در کشور ام کمک کند

گفته بودم که در مورد سایت نمی نویسم، الان هم در مورد سیاست ننوشته ام: این پست درباره ی زندگی است نه سیاست. لطفا اشتباه نکنید

2007-01-10T11:26:00.000+03:30

قدیمی می شود، چهره ها محو، نگاه ها مات. خیره می مانم و می گذارم زمان بگذرد. دیشب بود بود، اشتباهی کردم و تمام آپ دایت هایی که برای جشن کتاب و برای وبلاگ آماده کرده بود از دست رفت. حیف

نوشتن سخت شده است. ذهنم بسته است. نمی توانم کاری بکنم. کتابی دست می گیرم و چیزکی می خوانم و کمی تایپ و هیچ. تلفن ولی می زنم، دوست دارم همه اش صدایت را بشنوم، پیش بیاید گوشی را دست می گیرم و یک جایی پیدایت می کنم و صدایت . . . مزه مزه می کنم و سیراب نمی شوم

چشم ها ولی می سوزند هنوز، دست ها قطور کاغذ هنوز دور و برم هستند. مانیتور نمی دانم چه اش شده، همه ی تنظیم هایش درست است و حال هنوز اذیت می کند. ژوزفینا این روز ها همه اش خسته است، هی غر می زند، سه هفته است که هی یک دفعه جنون اختیار می کند، آزار می دهد فقط، دوست دارد جیغ بکشم، هوار بزنم و مشت بکوبم میان هوا، می گوید این روز ها خوب شده بود حالت، خوب نیست، کمی داد بزن

عصبی می شوم

وبلاگ را باز می کنم کهنه است، فکر می کنم پیر شده ام، فکر می کنم خشک شده ام. دوگانگی زندگی هایم هم معمولی شده اند. آفتاب هم یکنواخت شده است. دیگر سردم که می شود، می گویم همیشگی است

تغییر ها ولی در راه اند. یک چند وقتی شاید در سال آینده غیب شوم. چند هفته ای و بی هیچ چیزی باشم، بی اینترنت، بی کتاب، موسیقی، فیلم، بی نوشتن، فقط خودم باشم تا زندگی ای تازه ای را تجربه کنم. هنوز هیچ چیزی مشخص نیست. فقط باید صبر کرد. باید دید که چه خواهد شد

شاید به قول شلی فقط باید گفت
II buon tempo verra
یا به قول خود مان: روز های خوب هم خواهند آمد

. . .

یا شاید فقط دارم پیر می شوم، یا شاید فقط تولدت بود و من نبودم و صدایم از تلفن بود و دلم گرفت، دلم می خواست بغل ات می کردم و دم گوشت چیز هایی زمزمه می کردم که فقط خودت می دانی، فقط خودت
. . .

سودارو
2007-01-10
یازده و بیست و دو دقیقه ی صبح

2007-01-08T06:26:00.000+03:30

چند لینک و چند خبر

صفر یک: نوشته های اخیر در جشن کتاب
جنگ آخر زمان. ماریو وارگاس یوسا. عبدالله کوثری. نشر آگاه
http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=209
دختری با گوشواره ی مروارید. تریسی شوالیه. گلی امامی. نشر چشمه
http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=211
آخرین شب جهان. ری براد بری. حسین شهرابی. نشر نزدیک
http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=212
تاکسی نوشت. ناصر غیاثی. انتشارات کاروان
http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=213
مرگ در می زند. وودی آلن. حسین یعقوبی. نشر چشمه
http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=216

صفر دو: چند کتاب و مجله ی خوب در بازار
فصلنامه ی بخارا ویژه نامه ی ویرجینیا وولف را در چهارصد و پنجاه صفحه به بهای سه هزار تومان عرضه کرده. از دست ندهید که فوق العاده و مفید است

فصلنامه ی مترجم هم شماره ی بهار و تابستان با چهار ماه تاخیر در زمستان منتشر شده که خوب، ولی مثل شماره ی قبلی دچار سقوط محتوایی است

کتاب ونوشه ی نشر چشمه، داستان بی پایان، رمان معروف میکائیل انده را منتشر ساخته است، من یک چاپ مال عهد دقیانوس این کتاب را دارم. کتاب خدا است. فیلم اش را هم می گویند شونصد باری تلویزیون گذاشته است، هر چند من ندیده ام

صفر سه: ممنون از لینک تان به این وبلاگ
http://abokhak.blogfa.com/

صفر چهار: عذرخواهی می کنم
خودم هم احساس می کنم که وبلاگ ام متروکه شده است. ولی خوب، خودم هم نمی دانم چه جوری الان دارم به کار هایم می رسم. توی بعضی چیز ها مثل ترجمه و نوشتن رمان ام خیلی عقب افتاده ام. امشب بالاخره سر فهرست یک کتاب جدید با خودم کنار آمدم. تازه این وسط می خواهم یک کتاب جدید هم قبول کنم. جشن کتاب هم فوق العاده وقت دارد از من می گیرد، هر چند کار دوست داشتنی ای است. می بخشید، دو ماهی همین شکلی است که وقت مطلقا کم تر از قبل داشته باشم، بعد خوب می شود، ان شاء الله

سودارو
هفت ژانویه ی دو هزار و هفت
نه و هشت دقیقه ی شب

2007-01-05T06:38:00.000+03:30

Go on, Go on, Leave me Breathless

گیاه خشکیده ی وجودم آرام
روی کاغذ های چروک این شب ها غلت می خورد با عشق
هی می زند تکرار رقص با آهنگ
می گوید من با تو، توی یک شب بارانی، همین اینجا
توی باد ها، چیک ها
چیک
هی خودش گم می شود هی با تو پیدا
توی نقطه ای از فریب
هی در لحظه ها غلت می زند روی با تو
صبر می کند بخندی
صبر می کند با خود ِ من همراه بشوی، مست بشوی، دیوانه بشوی
تا خودش را پرت کند پایین . . . سسسسسسسسسسسسسوت
صبر می کند تا چشم هایم را ببندی، افسون کنی، خر کنی
تا تمام خاطره های پوسیده را به نیش بکشد
میان گربه ها تمام شب شیهه بگردد
توی بسته های چیپس بچه داری کند
میان سالاد های کلم آواز جاز بخواند، بچه های کچل زشت تولید مثل شدند که
هی بگوی باز هی من؟ باز تو؟ باز همین جا؟
تو گم شده بشوی. تو یک نقاشی شده می شوی کنار خیابان
آهنگ های فرانسوی باشی توی کاباره
اس ام اس های همیشگی هستی
که موبایل می لرزم که دگمه می گویم عالی است که هی دیوانه وار
مثل یک خر توی تمام این سنگسار های شهری نقشه بکشم
میان آجر ها میخکوبت کنم، پشت پرده مخفی ات کنم، با هات والس برقصم
که سرت گیج بره، که هی بخوری به دیوار، که مثل یک زنبور بخندی
که بشوی مثل یک بطری بی رنگ، که سر بکشی هی از توی چشم هایم
که هی مو هایم را کنار بزنی، هی بخندم، هی چشم هایم می گوید که من با تو همین جا
باز گم بشوی، باز دور خودت چرخ بزنم که کجا، کی، چه جوری؟
جین تنگ بپوشم. ژل خیس بزنم. عطر تند ِ گاو بپاشم روی همه چیز و عینک سرخ مسخره بزنم
با کلاه کج قرمز، بگویم به من نگاه نمی کنی؟
به من می گویم که من خوبی تو
می گویم هی که دوست می شود
می گویم که خودش را نشان می دهد
تو می خندم که مو هایم را کنار می زنی که می نشینی پشت می کنی کتاب سفید باز می شود
می گویی امشب حوصله فیلم های رنگی گند
می خندم که هی بطری را باز می کنی هی سر می کشی می گویی اولترا لایت قرمز رنگ لپ هات
من خر می شوم مثل همیشه خر می شوم مثل همیشه سرم پایین می گویم اولترا لایت قرمز
می گویم روشن می گویم خوبی می گویم چشم هایت مو هایم را کنار می زنی با انگشت هایت ضرب می گیری
خشک می شوم، توی کوچه باد های سرد همه اش آهنگ های ضرب می گیرد توی گوش هایم که
موبایل می لرزم که می گویی که من باید تکرار می شود که فرمان می دهم که من باید تکرار شده باشد
کاغذ هایی که باد می لرزم که می گویی که من تو اینجا، همین الان، توی کوچه میخکوب می شوم
بیسکویت راه راه می خوری که من باید هی خشک بشوم
رنگ بشوم، خر بشوم که باز امشب توی ساعت دوازده دارد می لرزد که ایمیل شده باشم
که هی بخند که هی بگو من با تو چقدر امشب چقدر آهنگ های شاد که چقدر بطری ها روی اپون مانده
که هی چرخ که چقدر والس دوست دارم که چقدر گم می شوی که چقدر محو می خندی که بگو بادبادک
من پایین سر من مو هایم روی پیشانی من مو هایم را کنار می زنی من می خندی که تو
همین جا؟ چراغ ها را خاموش روشن نور باران آتش باران، باران
آهنگ های چرت با سوت اضافه توی گردش سی دی های نقره ای
بعد بگویم که بمان که بگویی تمام شد که کتاب باید بسته فرمان می دهی که خواب
که من که تو که خواب، باز هم بخواب که باز هم بخواب که من باز هم خواب که

سودارو
2007-01-05
چهارده دقیقه ی صبح

عنوان مال یک آهنگ انگلیسی که داشتم گوش می کردم، نمی دانم مال کی

2007-01-03T05:26:00.000+03:30

موبایل یعنی بیست دقیقه به چهار بعد از ظهر از خواب ناز بکشند ت بیرون، بروی میان سرما یخ بزنی، توی خیابان منتظر باشی و بعد یک نفر که قرار بود تنها باشد، با سه نفر دیگر پیدای شان شود و هیچ کدام تان ندانید تالار رازی کجا است

موبایل یعنی دوست دختر ات سر دانشکده ی پزشکی بگوید: ا، مصطفی، تو اینجا چی کار می کنی؟

موبایل یعنی عباس کیارستی را از فاصله ی سی متری دیدم

* * * *

ممنون، واقعا ممنون، برای تمام لینک های که دادید، برای تمام حضور های تان در جشن کتاب: بازدید روزانه پانصد تایی مان شده است هزار و سیصد تا و همچنان افزایش می یابد. چهارشنبه هفته ی گذشته دو هزار و صد تا بازدید داشتیم. من کلا دارم کیف می کنم

* * * *

روزی روزگاری مراکش زیبا بود. سیف الله صمدیان ساخته از کارگاه فیلم سازی مشترک عباس کیارستمی و مارتین اسکورسیزی در مراکش. حدود یک ساعت، با زیر نویس فارسی، که البته من با چشم های کور ام نمی توانستم از آخرین ردیف های بالکن ببینم چه نوشته و خدا را شکر به زبان فصیح انگلیسی بود، لذت وافر بردم، هر چند فرانسه ها نصفه نیمه می فهمیدم چه می گویند

فیلم را دوست داشتم. توی خواب آلودگی بعد از ظهری خوب بود. بعدش را دوست نداشتم. فیلم که تمام شد عباس کیارستمی و سیف الله صمدیان و دکتر امید روحانی آمدند بحث کنند. کیارستمی خجالتی است، بابا این بشر توی فیلم هایش هم حرف نمی زند. گوشه ی میز کز کرده بود و امیدوار بود یک جوری دیده نشود. هر چند که فقط صد نفر بیشتر از ظرفیت توی سالن بود و همه خم شده بودند جلو تا دقیق تر آقای کارگردان را مشاهده کنند. صمدیان کلا ترجیح می داد کیارستمی حرف بزند و امید روحانی هم کلا خجالت می کشید بین این دو تا بچه غول، چیزی بگوید. یک خاطره از پاریس تعریف کرد و ساکت شد و سرش را انداخت پایین و توی دلش گفت: ببخشید

من نماندم، وقتم دو ساعت بود و باید بر می گشتم، قرار بود حرف بزنند و سوال جواب بدهند و بعد ای بی سی آفریقا را تماشا کنند و بعد باز حرف بزنند

سالن پر بود. کلی از دوست هایم توی سالن بودند. خسته بودم. آمدم بیرون. زنگ زدم که بیا امانتی ها را بگیر. چشم هایم می سوخت. گفت: گرفته ای، چی شده؟ گفتم خوب ام. توی دانشکده ی پزشکی آدم ها دست می دهند کسی غش نمی کند. دست دادم و آمدم پایین و اولین تاکسی چشم های سوزان را به خانه بر می گرداند

* * * *

مشهد یخ زده است. چهار روز است یخ زده. خانوم همدان آرزو کرد که برف ببارد. بارید. و گفت: بمان. و ماند. درخت ها زیبا شده اند و گربه ها توی خیابان می لرزند. آدم ها فراری می شوند به یک گوشه ی گرم. ذهن آدم بخار می کند پشت پنجره. دوست دارم تی اس الیوت زمزمه کنی و فکر کنی به سرود عاشقانه ی جی آلفرد پروف راک. دوست داری چشم هایت را ببندی و در میان تصویر های پشت پیشانی
در میان تصور های پشت پیشانی
در میان
. . .

می دانی، هوا سرد شده است، خیلی سرد شده است و جمله ها میان انگشت هایم می لغزند
و فکر می کنم گیر کرده ام
و فکر می کنم دور شده ام
و فکر می کنم خواب دیده بودم، آره، این را هم خواب دیده بودم
فکر می کنم که
. . .

سودارو
2007-01-02
هفت و سی و هفت دقیقه ی شب

ممنون از لینک تان به این وبلاگ

http://neyestanak.blogfa.com/

2006-12-31T05:19:00.000+03:30

این پست آشفته است

شب بود. برگشته بودم خانه. چراغ را روشن کردم. بسته ها را گذاشتم روی مبل. ضبط را روشن کردم. کاست را گذاشتم، چند دقیقه گوش کردم. زدم رادیو بی بی سی. گفت بغداد سقوط کرد. گفت حکومت مرکزی سقوط کرده است. اشتباهی دستم خورد روی یک دگمه، صدای شادی مردم روی کاست ضبط شد، برای بیست ثانیه ای. روی کتاب ِ هدیه ی تولدم نوشتم: صدام رفت، بهترین هدیه ای تولد ام. بیست فروردین بود، سال دو هزار و یک. صدام نماند که سال دو هزار و هفت را ببیند، آرام نشستم و تصاویر اعدام ش را تماشا کردم: صبح توی اینترنت خوانده بودم که رفت، دیگر رفت

. . .

شهر سفید بود. درخت ها زیبا. صبح بود که اس ام اس زدم: فردا تعطیل است. آدم که شوت باشد همین است، روز تعطیل رسمی می آید دو تا قرار پشت سر هم می گذارد. آقای دکتر گفت: امروز پیش از ظهر. گفت سر در اصلی دانشگاه فردوسی. توی تاکسی به درخت های پارک ملت نگاه می کردم. به زیبایی خیره کننده شاخه های یخ بسته ی سفید زیر نور آفتاب. هوا خوب بود. آقای دکتر خوب بود. آرام باشم ساکت تر می شوم. ساکت بودم و بیشتر گوش می کردم و فکر می کردم همه چیز خوب است، به خودم می گفتم همه چیز خوب است

. . .

http://atamadon.blogspot.com/2006/12/blog-post.html#links

. . .

زندگی بی مزه است و دنیا رنگارنگ. مثل بیسکویت های رنگارنگ خشک و راه راه. دختری با گوشواره ی مروارید را می خواندم. و هی فکر می کنم چرا این کتاب توقیف شده است؟ نمی فهمم. کتاب را با لذت می خواندم. کتاب زیبا بود. خیلی زیبا. کلمات توی سرم چرخ می زدند. کتاب را می بندم و سوال هنوز توی ذهنم هست؟ چرا توقیف؟ چه کسی می تواند از کار های اینها چیزی سر در بیاورد آخر؟ توقیف؟ آن هم وقتیکه تلویزیون فیلم اش را کامل پخش کرده؟ هووم، دنیایی است

. . .

عیسی. هامفری کارپنتر. حسن کامشاد. زندگی نامه و تحلیل

http://bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=204

اسفار کاتبان. ابوتراب خسروی. رمان

http://bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=205

مالون می میرد. ساموئل بکت. مهدی نوید. رمان

http://bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=207

شب های چهارشنبه. آذردخت بهرامی. مجموعه داستان

http://bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=208

. . .

شب ها سرد تر می شود. خواب آلو تر شده ام. انگشت هایم سست شده است. حوصله ندارم. ترجمه نمی کنم. کتاب کم تر می خوانم. درس نمی خوانم. فکر نمی کنم. هیچ کاری نمی کنم. یک کاست از آنیا را گذاشته ام و هی می زنم تکرار شود و هی آهنگ کارائیبی های آبی را گوش می کنم و هی کتاب روز ها را گوش می کنم و هی به خودم قول می دهم همه چیز خوب می شود. هی فقط دارم به خودم قول می دهم که

. . .

ممنون از لینک تان به این وبلاگ، ممنون

http://pulp-books.blogspot.com/

سودارو
2006-12-30
نه و پنجاه و هفت دقیقه ی شب

راستی، سال نو هم مبارک

2006-12-29T06:39:00.000+03:30

رودخانه ی ترجمه: نگاهی به خوبی خدا

یادداشت من بر کتاب خوبی خدا، نه داستان از نه نویسنده ی امریکایی با ترجمه ای از امیر مهدی حقیقت را در جشن کتاب بخوانید

http://bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=206

مقدمه

ترجمه همیشه برایم مثل یک رودخانه بوده است، رودخانه ای که در ترجمه های خوب، مثل یک نهر زلال می ماند، با جریان آبی ملایم، که می توانی راحت چشم هایت را ببنددی و بگذاری آب تو را به هر جا که می خواهد ببرد و نگران چیزی هم نباشی. ترجمه های بد، آب ِ گل آلود دارد، پر از موج های بلند و توی رودخانه هم مملو از تخته سنگ های تیز و سر است، هی سر و تن و بدن ات می خورد – کوبیده می شود – به این صخره ها و یک موقعی به خودت می آیی، می بینی از همه جایت دارد خون می چکد و می بینی رودخانه خونین از خوانندگان قبلی متن است و حالت از همه چیز این دنیا بهم می خورد

فکر می کنم که باید یک مترجم وقتی دارد روی ویرایش متن اش کار می کند، بیشتر از هر چیزی نگران این جریان آب باشد، تا جایی که می شود حواسش باشد دانه دانه تخته سنگ ها را بردارد. کف رودخانه شن های نرم داشته باشد. حواسش باشد که آفتاب حتما باشد و هوا ابری نباشد و سرد هم نباشد، گرم هم نباشد

فکر می کنم مترجم باید خیلی حواسش جمع باشد، چون اگر یک وقتی زیاده روی کند، می بیند که خواننده معذب می شود و هی دور و برش را نگاه می کند و می گوید اینجا چقدر لوکس است، چقدر مصنوعی است، یک وقت متوجه می شود که تمام ماهی های توی آب روبات هستند و موج ها دارند با دستگاه های برقی درست می شوند و حالش بد جوری گرفته می شود

یعنی همان طور که دوست عزیز مان، جناب آقای ارسطو نقل فرموده اند، نه افراطی در کار باشد و نه تفریطی. میانه روی طلایی را انتخاب کنیم که همیشه موفق باشیم

یک نکته – حرف هایی که در این متن می زنم، مخاطب اصلی اش خود آقای حقیقت است، قرار هم نیست چیزی کوبیده شود یا سینه چاک چیزی شوم. فقط یک گفتگوی دوستانه است در مورد ترجمه که حداقل ما دو نفر، احترام فوق العاده ای برای این مسئله قائل هستیم. کسی دچار اشتباهات نشود. ضمنا من فقط و فقط بر روی متن فارسی اثر بحث می کنم و کاری به متن انگلیسی آن ندارم

اول – در متن معرفی خوبی خدا در جشن کتاب نوشته ام

ترجمه را می توان خوب دانست، هر چند که داستانی مثل تو گرو بگذار، من پس می گیرم ضعف هایی در جمله پردازی ها و علامت گذاری ها دارد. کلا مترجم دست و دلباز از ویرگول استفاده می کند، به نوعی که زبان انگار چندان فارسی نیست: انگار هنوز همراه متن نمایی کامل از متن انگلیسی وجود دارد. سایه ای که چندان آزار دهنده نیست، ولی می توانست نباشد. با این حال داستان هایی مثل خوبی خدا ترجمه ی خوبی دارند که مخصوصا توانسته اند در ایجاد لحن دیالوگ ها خیلی خوب عمل کنند

حرف من همین جریان سیال آب رودخانه ی ترجمه است. فکر می کنم امیر مهدی حقیقت یک جا هایی دیگر وسواس زیادی نشان داده در کار ترجمه و همان می شود که گفتم: مقداری همه چیز مصنوعی به نظر می رسد. انگار سایه ای از متن اصلی روی داستان ها باقی مانده باشند. حالا توضیح می دهم

دوم – نثر هر عصری خصوصیات خاص خودش را دارد. یک موقع هایی نثر ساده مد می شود، یک موقع های نثر کمر شکن پر از واژه هایی که اگر توانستی بگو من چی معنا می دهم. نثر غالب – غالب معنایش همه نیست، ما همه جور متن در نثر انگلیسی امروز داریم، غالب مثلا می شود حدود بیست درصد یا بیشتر – در ادبیات امروز امریکا، یک نثر مزخرف اعصاب خرد کن برای مترجم بد بخت است. کلا متن امریکایی بعد از سال دو هزار را بخواهی ترجمه کنی، بهتر است بروی خودکشی کنی

اول جمله پردازی است. ماشاء الله جمله ها هر کدام چند وجبی می شوند. بگذارید از یکی از کتاب هایی که قرار است در آینده ترجمه کنم مثال بزنم: هر پاراگراف سه جمله و یا بیشتر دارد. تا حدود هشت جمله. هر جمله حداقل سه خط است تا خدا می داند، هشت خط با بیشتر. جمله مجموعه ای است از جمله های کوتاه که با ویرگول به هم مرتبط شده اند. مجموعه ی اول بدون فاعل است، توی مجموعه ی دوم یک فاعل داریم، بعد تا آخر جمله عمرا اگر فاعل پیدا کنید. فعل هست، بعضی وقت ها مثل ریگ فعل هست. و اصلا فکر نکن که مجموعه ها ربط خاصی بهم دارند. مجموعه ی اول دارد از آفتاب حرف می زند و دومی از گل و درخت و سومی از یک آدم انگلیسی و چهارمی از یونان باستان و جالب ترین چیز این است که همه چیز منطقی به هم مرتبط هستند

سیستم پاراگراف بندی هم خدا خیر بدهد. یک کتاب دیگر که الان ترجمه ی یک سوم اش را رد کرده ام، هر وقت هوس کند، نتیجه ی یک پاراگراف را آخر پاراگراف بعدی، یا خط اول پاراگراف بعدی می نویسد و در ادامه ی پاراگراف از یک چیزی صد و هشتاد درجه متفاوت سخن می گوید

حالا این را اضافه کنید به اصطلاحات و ترکیب های تازه و ضرب مثل ها و چیز هایی مثل این: کل متن وابسته به این چیز ها هستند. یک سوم آن ها را می توانید در هر دیکشنری ای پیدا کنید. بقیه اش را می توانید مثلا در اینترنت یا از طریق دوستان خارج از کشور پیدا کنید، چون اصطلاحات روز هستند و خاص. یک چیزی حدود دو سه درصد هم هستند که اختراع شخص نویسنده هستند و عمرا جای دیگری به جز در این متن پیدا شوند

حالا از این آش که رویش یک وجب روغن است یک ترجمه در آوردن، حتا ترجمه ای متوسط، به نظر من کار ِ بزرگی است

سوم – مترجمان رو در رو با این نثر جدید روی به استفاده ی افراطی از علامت گذاری می آورند، تا بتوانند وفادار به متن انگلیسی اصلی کتاب باشند. همین اتفاق در مورد ترجمه ی امیر مهدی حقیقت افتاده است

من صحبت از تعداد خیلی زیادی ویرگول و چیز هایی مانند آن نمی کنم. تعداد محدود است، ولی تاثیر گذار

من در متن معرفی کتاب در جشن کتاب، اشاره کرده ام به اولین داستان کتاب: تو گرو بگذار، من پس می گیرم. نوشته ی شرمن الکسی، از صفحه ی دوازده تا سی و هفت کتاب. می خواهم در دو صفحه ی اول داستان، نشان بدهم که از نظر من کدام ویرگول ها اضافی هستند. توجه داشته باشید که فقط دارم نظر شخصی ام را می گویم

عبارات را می نویسم. یک بار همان طور که کتاب نوشته آنها را بخوانید، بعد نوشته ام کدام ویرگول اضافی است، یک بار دیگر بدون آن ویرگول متن را بخوانید ببینید چه فرقی می کند

یک – آبا و اجدادم در صد مایلی اسپوکن، تو ایالت واشنگتن، دست کم ده هزار سال روزگار گذرانده اند. اولین ویرگول

دو – ترم دوم تمام نشده، اخراجم کردند و افتادم به هزار جور فعلگی با چندر غاز دستمزد. تنها ویرگول جمله

سه – پس، از این بابت، آدم بخصوصی نیستم. اولین ویرگول

چهار – هیچ وقت در آن واحد، دو تا زن نداشتم. (حتی هم زمان با دو تا خانم، قرار هم نگذاشتم.) هر دو ویرگول

پنج – هیچ وقت یک شبه، دلی را نشکستم؛ اگر هم شکستم، خرد خرد شکستم. اولین ویرگول

شش – دستشویی های تر و تمیزی دور از چشم همه، پشت آشپزخانه و انباری و سردخانه. تنها ویرگول

هفت – ولی برای من، واقعا موضوع مهمی است. تنها ویرگول

هشت – اصلا شاید این جور حرف ها برای هیچ کدام شما جالب نباشد، چون سرخ پوست های در به در، همه جای سیاتل پلاسند. دومین ویرگول

نه – حالا چون کفرتان در آمده، یا حالتان از ما به هم خورده. تنها ویرگول

توی این دو صفحه، سی و سه ویرگول داریم که به نظر من ده تایش اضافی است. به نظر من اگر این ده تا ویرگول – حالا توی تمام کتاب، این ویرگول های اضافه کم و زیاد می شوند، ولی در تمام داستان ها هستند – نبود، رودخانه ی ترجمه ی خوبی خدا روان تر می شد. آدم می توانست راحت خودش را به داستان بسپارد و نگران این نباشد که مبادا یک تخته سنگ جلوی رویت سبز شود و تمام حواست از اصل داستان دور شود

چهارم – رودخانه ی ترجمه را دوست دارم. شنا کردن در آن برایم لذت بخش ترین کار دنیا است. متن هایی که خوب ترجمه شده باشند، برایم مثل قوی ترین مسکن های دنیا هستند که تمام رنج و سختی درونی ام را آرام و دور می سازند. فکر می کنم که ما مترجم ها و نویسنده ها باید بهم کمک کنیم که رودخانه های مان بهتر و بهتر شوند. فکر می کنم جای پیشرفت زیادی برای هر کسی وجود دارد. فقط باید نکته های کوچک ولی مهم را یاد آور شد. و این متن را نوشتم که نکته ی کوچک ویرگول را به یاد آور شوم. به امید دیدار جدید ترین کتاب تان، آقای حقیقت

با احترام
سید مصطفی رضیئی – سودارو
2006-12-28
هفت و پانزده دقیقه ی شب

2006-12-27T07:24:00.000+03:30

به آینده ی ترجمه ی ایران امیدوارم

مقدمه

تاریخ ترجمه به صورتی فراگیر در ایران چندان سنی ندارد. لابد الان کسانی هستند که بادی به غبغب انداخته و صحبت از ترجمه های باستان می کنند و کلیله و دمنه نام می برند و کتاب هایی این چنین. کسی نمی خواهد بگوید ترجمه وجود نداشته، ترجمه در هر کشوری که با کشور های همسایه ارتباط داشته از پیش از به وجود آمدن زبان مکتوب وجود داشته است. کار هایی خوب هم انجام شده، نه فقط در ایران که در سرتاسر جهان. اما سخن این است که تا آن زمان که دارالفنون در سال های اولیه حکومت ناصرالدین شاه کار ترجمه را به صورتی حرفه ای شروع نکرده بود، چیزی به نام ترجمه تقریبا وجود نداشت: هر چه بود سایه هایی محو از کار های منحصرا فردی بود

با این حال آنچه که ترجمه نام گرفته بود، با این چیزی که الان وجود دارد فرسنگ ها فاصله داشت: ایران ترجمه را هم مثل خیلی چیز های دیگر وارد کرد – چه خوش تان بیاید و چه خوش تان نیاید، واقعیت این است – بدون آنکه علم چندانی از ترجمه داشته باشد. کسی قلم در دست می گرفت و می نوشت و به خواست خویش هر کاری با متن می توانست انجام بدهد

زمان گذشت تا در زمان محمد رضا پهلوی و دهه های چهل و پنجاه زمزمه ها در مورد ترجمه و اصالت کار و روش ها و قانون ها و . . . به گوش ایرانیان برسد

انقلاب 1979 ایران را درگیر فضا های هیجانی ساخت. همه چیز به نوعی سیاسی شد و تا موج آرام گیرد چند سالی گذشت. اوایل دهه ی هفتاد بار دیگر ترجمه در ایران نقش حرفه ای بر خود گرفت: وقتی که اولین شماره ی فصلنامه ی تخصصی ترجمه با مدیریت دکتر علی خزاعی فر در دانشکده ی ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد شکل گرفت را می توان نقطه ی شروعی بر رویکردی جدید بر مسئله ی ترجمه دانست

سال ها از شروع سنت ترجمه در ایران گذشته است و در این مدت ده ها هزار عنوان کتاب به بازار عرضه شده اند. هزاران نفر به صورت حرفه ای به شغل ترجمه در کشور مشغول اند. حال کتاب یا مقاله یا گفتگوی دو نفر یا هر چیز دیگر. رشته ای به نام مترجمی وجود دارد و مجله های جدیدی مثل مطالعات ترجمه در بازار ایران موجود هستند. حالا اینترنت را داریم و نام ترجمه را به عنوان یک علم، نه یک هنر یا یک سرگرمی می توان گوشه و کنار مرتب شنید

مترجمان جوان کشور، خودم و آدم هایی که دور و بر خودم می بینم وامدار این سنت هستند. بیشتر از همه چیز وامدار فصلنامه ی مترجم. و این یعنی تلاش های علی خزاعی فر، عبدالله کوثری، علی صلح جو و دیگران در مجله بی پاداش نمانده است: الان ما اینجا نشسته ایم و سعی می کنیم که به علم ترجمه وفادار باشیم. ما سعی مان را می کنیم، قضاوت بر عهده ی خواننده – خواننده ای که او هم سخت گیر تر شده – است که نظر بدهند ما موفق بوده ایم یا نه، یا این حقیقت را همگی قبول کنیم که هنوز راه زیادی تا رسیدن به یک ترجمه ی خوب وجود دارد. با احترام تمام به تلاش های جاودان تمام مترجم های فوق العاده ای که در کشور داشته ایم و خواهیم داشت

یکم – نمایشگاه کتاب تهران، امسال چهره ی سردی به خود داشت. معدود کتاب هایی که توانسته بودند جواز نشر بگیرند و در نمایشگاه حضور داشته باشند، برای کسانی که در نمایشگاه حاضر شدند تصویر غم انگیزی ساخته بودند. تصویری که برای ندیدنش، اکراه به رفتن به نمایشگاه داشتم و برنامه ها طوری شد که دو هفته ای بعد از نمایشگاه در تهران حاضر بودم. اما آنچه مشخص شد، حضور موفق همین معدود کتاب های چاپ شده در بازار بود. کتاب هایی که رخصت حضور یافته بودند، خود را نشان دادند

روز های آشفته ای در بازار کتاب ایران می گذرد. تعداد قابل توجه ای از ناشرین به مرز ورشکستی رسیده اند. چون اجازه ی چاپ به کتاب ها به سختی داده می شود. این وسط یک سوال مهم مطرح است: باید نشست و نگاه کرد یا از فرصت محدود زندگی استفاده نمود و کار کرد. تا جایی که می شود. جواب من ساده است: باید کار کرد. تا جایی که ممکن است کار کرد. دوست دارم کمی در مورد ترجمه در این روز ها حرف بزنم

دوم – اولین سوالی که می خواهم مطرح کنم ساده است: دست مترجم چقدر باز است؟ تا کجا می تواند در یک متن دخالت کند؟ چقدر آزادی عمل دارد؟

جواب ساده نیست. یا در واقع جوابی جهان شمول در این مورد وجود خارجی ندارد. نظریه ها و حرف های مختلف وجود دارد. آنچه می بینیم این است که هر کسی، به سبکی وفادار می شود و کار می کند. بعضی ها تمام متن های شان را به یک شکل ترجمه می کنند. بعضی سعی می کنند هر چیزی را به فراخور متن کار کنند. حتا ممکن است یک پاراگراف با یک سبک ترجمه شود و پاراگرافی دیگر با سبکی دیگر

ولی دامنه ی فرق ها تا کجا است؟

یک مثال: دو مرد داریم، یکی انگلیسی و یکی امریکایی. انگلیسی می گوید

I live in the first floor.

امریکایی نیز می گوید

I live in the first floor.

می گویند خوب، دو جمله عین هم هستند، تلفظ کمی فرق می کند. اما انگلیسی دارد می گوید من در طبقه ی همکف زندگی می کنم، امریکایی می گوید من در طبقه ی بالای پیلوت زندگی می کنم. یعنی دارند دو جمله ی کاملا متفاوت را می گویند. حرف از دو لهجه ی یک زبان است، در دو زبان مختلف تفاوت های فرهنگی، معنایی، اجتماعی و جامعه شناختی آنچنان گسترده است که زبان آدم بند می آید

در جواب به این سوال که حالا در ترجمه چه باید کرد دو دامنه ی جواب اصلی داریم

نظریه ای می گوید که مترجم آزادی کامل دارد. تا آنجا که بار ها دیده ایم که حتا نام کتاب را هم عوض می کنند – به عنوان مثال خاطرات پس از مرگ باراس کوباس که آقای کوثری ترجمه کرده اند، به اسپانیایی نام دیگری دارد، ترجمه از انگلیسی است و نام کتاب عوض شده است. بعضی ها تا حد حذف و اضافه کردن های گسترده در متن می روند. به عنوان مثال کلیدر که متن فارسی آن حدود 3500 صفحه است، ترجمه ی آلمانی تنها بخش اول آن، در 650 صفحه منتشر شده است. سه تفنگدار که حدودا کمتر از هزار صفحه است، توسط ذبیح الله منصوری در بیش از ده جلد ِ ششصد صفحه ای ترجمه شده است

نوع محدود تر و میانه رو تر این نظریه کاری است که اکثر مترجم ها می کنند. موارد مشخص و معینی را می توان کاملا تغییر داد، مثل ضرب المثل ها، استعاره ها، تشبیه ها، شعر ها و غیره. موارد خاصی هست که نوع فرهنگی دارد، مثلا وقتی در غرب می نویسند جغد، در ایران که ترجمه می شود باید زیر نویس بزنی که جغد در غرب نماد هوش و ذکاوت است نه شومی و مرگ و مواردی مشابه

نوع تنگ نظری هم وجود دارد که می گوید متن را نمی شود ترجمه کرد، پس همان چه که هست را عرضه می کنیم: متن تمام شده را که دستت می گیری، می بینی که فقط حروف به فارسی هستند و همه چیز متن به زبان بیگانه است: متنی نامفهوم و گنگ. به عنوان مثال می توانید ترجمه ی نادایا، رمان مشهور آندره برتون و مهم ترین اثر سورئالیست ها را به زبان فارسی ورق بزنید – فکر می کنم کاوه میر عباسی آن را به فجیع ترین شکل ممکن ترجمه کرده است

سوم – این روز ها دو کتاب را دست گرفته ام، یکی تمام شده، خوبی خدا ترجمه ی امیر مهدی حقیقت و دیگری که مانده، مالون می میرد اثر ساموئل بکت که مهدی نوید ترجمه کرده است. در واقع این دو کتاب ادامه ی روندی هستند که مدتی است دنبال می کنم، که نسل جدید مترجمان کشور، یعنی متولدین دهه های پنجاه و شصت دارند چه کار می کنند

نتیجه ی کار مثبت است. فوق العاده مثبت. مهدی نوید به عنوان مثال ترجمه ی متوسطی از مالون می میرد عرضه کرده است، ترجمه ای که ضعف های خودش را دارد و خوب، شاید در آینده ویرایش بهتری به بازار عرضه شود. مهدی نوید بعد از این کتاب در قند ِ هندوانه، اثر ریچارد براتیگان را به بازار عرضه کرده که نشان می دهد به فاصله ی کوتاه یک سال چقدر پیشرفت کرده است

همین روند را می توان در گوشه و کنار دید. در روش کاری آدم ها دید. در جدیت آدم ها به وضوح مشاهده کرد: آدم ها کم کم دارند به ترجمه به عنوان یک علم. و یک هنر. و یک فرهنگ نگاه می کنند. دارند ترجمه را باور می کنند. و این را در خواننده ها هم می بینم. امیدواری در وجود آدم رشد می کند: راه باز شده است، حال دست هر کسی است که چقدر بخواهد در این راه پیش برود

چهارم – نگرانی ها وجود دارند. همیشه وجود داشته اند. سخت گیری در کار فرهنگ و کتاب و هنر قرن ها است وجود دارد. کم و زیاد می شود، ولی محو نمی گردد. در فضای موجود من امیدوارم، هنوز امیدوارم و فکر می کنم که حتا اگر وضعیت بد تر از این هم بشود، حتا اگر با آن چیزی که دور نمایش را به وضوح می توان دید هم رو به رو بشویم، باز هم اوضاع خوب است

شاید ادامه داشته باشد
. . .

سید مصطفی رضیئی – سودارو
2006-12-26
ده و بیست و یک دقیقه ی شب

2006-12-26T06:34:00.000+03:30

این پست فقط یک شوخی است

نه، من اصلا با فرناز هیچگونه هماهنگی نکرده ام و وقتی این جمله ها را می نویسم اصلا چشم هایم برق شرارت ندارند و اصلا افکار شیطانی که چگونه می توان این جمله ها را بهتر، جالب تر و جذاب تر نوشت، درونم پر نشده است. نه، من اصلا، اصلا و به هیچ عنوان نمی خواهم روز های آخر دانشگاه را، مخصوصا اردوی خداحافظی را به تمام استاد های حاضر در آن روز و به تمام دوست های نزدیک ام یاد آوری کنم و اصلا و به هیچ عنوان نمی خواهم به هیچ چیز خاصی اشاره کنم

این وبلاگ را هم یک نفر می نویسد که من نمی گویم هما است و اصلا روی این موضوع تاکید هم نمی کنم. برای همین هم بهش لینک نمی دهم و شما هم آن را نمی خوانید و من هم توی دلم وقتی که امروز هیچ کسی این لینک را که نداده ام، باز نمی کند هی نمی گویم: هی به ما می گفت این وبلاگ چیه، هی به ما می گفت این وبلاگ ها تون را تعطیل کنید، هی می گفت وقت تان را تلف نکنید، هی می گفت
. . .

ولی در هر صورت، هما جان، مبارک باشد، بیخودی وقتت را با اسم مستعار تلف نکنم خانوم. من هم اگر فرناز نمی نوشت، اسم ات را نمی گفتم، می خواهی برو ریز ریزش کن، به من چه، به امید روز هایی با نوشته هایی بیشتر و پر بار تر و زنانه گونه تر و خوب تر و آرام تر و غیره

http://outoftheblue.blogfa.com/

* * * *

از تمام کسانی که لطف کرده اند و به جشن کتاب لینک داده اند، ممنونم. ممنون رضا ناظم، ممنون مونا زنده دل، ممنون حسین جاوید، ممنون مطرود، ممنون مازی و . . . و ممنون تمام کسانی که گفته اند لینک را اضافه می کنند. ممنون از فرناز صیفی که لطف کرد لینک معرفی داد

سودارو
2006-12-25
هشت و پنجاه و شش دقیقه ی شب

2006-12-25T06:01:00.000+03:30

یلدا بازی

خوب من دیر به بازی رسیدم. جریان از شب یلدا شروع شده است و هر وبلاگ نویس پنج نکته که در وبلاگ اش دیده نشده، در مورد خودش می نویسد و پنج نفر دیگر را معرفی می کند که بنویسند. ماندانا ی وبلاگ چندگانه از من دعوت کرده است تا بنویسم، خوب این هم پنج نکته ی من، هر چند باید اعتراف کنم شب یلدا را با آرامش تمام خوابیده بودم

یک – اصلا بر خلاف ظاهرم درس خوان نیستم. دیپلم ام را با معدل دوازده و هشتاد و پنج صدم گرفتم – یا پانزده صدم، یادم نیست. خوب، چون توی خاندان محترم ما حدود چهل درصد فامیل درجه ی یک من دکتری تخصصی در یک رشته ای دارند، این موضوع باعث شد که ننگ خانواده باشم و ظاهرا هنوز هم هستم. کلا از با هر چی که فرمول داشته باشد و ریاضی و فیزیک و شیمی باشد مشکل شدید و وحشتناک و فاجعه آمیز دارم. هم سوم دبیرستان و هم پیش دانشگاهی از تک ماده استفاده کرده ام. برای کنکور دو ماه و خورده ای درس خواندم و قبول شدم – با کمال تعجب خودم و تمام آدم های دور و برم. توی دانشگاه هم از روی اطلاعات عمومی برگه هایم را پر می کردم. به قول یک فقره آقای استاد: به اکسپرسیونیستی ترین روش ممکن

دوم – با چیز های جدید خیلی بد کنار می آیم. پیتزا را در دو سه سال اول چپ چپ نگاه می کردم، یک گاز می زدم و می گفتم چقدر غذای مخرفی است. حدود هفده سال طول کشید تا سس گوجه فرنگی را قبول کردم. مایونز حدود بیست سال. در راهنمایی به خاطر اینکه حاظر نبودم زبان انگلیسی یاد بگیرم بابا را به مدرسه خواسته بودند. ولی زود رفیق می شوم، حالا کسی نمی تواند از زبان انگلیسی جدایم کند. آخرین نمونه موبایل بود که بعد از سال ها مقاومت، امروز یک فقره موبایل هدیه گرفتم و خوب، از صبح با هم کلی رفیق شده ایم

سوم – از انتظار کشیدن به شدت، به شدت، به شدت بدم می آید. می خواهد انتظار یک تلفن باشد یا یک بسته ی پستی یا یک قرار. نصف طول عمرم را در خیابان ها منتظر دیر آمدن نزدیک ترین دوستانم بوده ام

چهارم – سر حال باشم خوب متلک بار ملت می کنم. حالم مزخرف باشد چنان متلک بار نزدیک ترین دوستانم می کنم که . . . خوب، ده باری شاهد صورت های رنگ پریده و قیافه های خشک شده بوده ام. یک بار وسط راهرو دانشگاه بلند بلند به زبان انگلیسی به یکی از خانوم های کلاس که عاشق شده بود درباره ی رابطه ی عشق و هرمون های بدن و سکس و اینکه بعد از یک تعداد مشخصی سکس، عشق از بین می رود می گفتم و وقتی برگشتم به صورت شان نگاه کردم نزدیک بود ریز ریز شوم. کلا بی ملاحظه هستم و خوب، مقدار زیادی خنگ، ساده ترین مسائل را نمی فهمم ولی چیز های عجیب غریب را راحت می توانم توضیح بدهم

پنجم – نمی توانم یک گفتگوی معمولی داشته باشم. بلد نیستم جوک تعریف کنم. وقتی جوک تعریف می کنم خودم بلند تر از بقیه قبل از تمام شدن جوک می خندم. کلا چیز هایی برایم خنده دار است که برای هیچ کی خنده دار نیست

این فقط پنج تا بود! من نود و پنج تا دیگه نکته آماده داشتم، برای سال های بعد. کلا کیلو کیلویی می نویسم و کار می کنم و عاشق می شوم

خوب، این هم پنج نفری که من به ادامه ی بازی دعوت می کنم: عباس معروفی. سید مهدی موسوی. رضا ناظم. مطرود. جودی

* * * *

دیشب ژوزفینا سوت می کشید و قفل می کرد و خل شده بود و هیچچچکی رو آدم حساب نمی کرد. مجبور شدم اورژانسی ویندوز عوض کنم: نتیجه اینکه ساعت یازده و خورده ای که خوابیدم، ویندوز نداشتم. صبح خوش اخلاق بود ویندوز نصب کرد. تمام شب کابوس می دیدم، نگران هارد بودم و دو ماه کاری که بک آپ اش را نگرفته بودم. امروز همه اش در تکنولوژی گذشت. گیج می زنم
. . .

سودارو
2006-12-24
ده و سه دقیقه ی شب

من تا یک هفته ای مسنجر نخواهم داشت – چون زورم می آید دانلود کنم، هر کس با من کاری دارد لطفا از میل استفاده کند، ممنون

2006-12-22T22:44:00.000+03:30

شروع: تنهایی، سکوت، تنهایی، سکوت، تنهایی، سکوت، تنهایی
. . .
پرده های کشیده. آسمان ابری. چشم های سرخ. خیره به مانیتور: رد کردن صفحه ها. حرص خوردن. لب ها را گاز گرفتن. چشم ها را بستن. موسیقی غمگین گوش کردن. خیره شدن به
. . .

قرار نبود این سکوت دنباله دار باشد: قرار بود یک متن در اینترنت بیاید و سرماخوردگی من و کسالت آقای نویسنده همه چیز را به آینده انداخت. قرار بود یک هدیه ی شب یلدا به خوانندگانم بدهم. همه چیز آماده بود، ولی خوب، نشد

این روز ها را در اینترنت گذراندم. نه اینکه ساعت ها اینجا باشم، نه، کوتاه می آمدم و سریع می رفتم و فقط چند صفحه ای باز می کردم و خبر ها را می خواندم و عصبی تر می شدم و داغان تر و فکر های تیره تمام وجودم را پر می کرد – حتا قهقهه خندیدن های تو هم به خل بازی هایم آرامم نکرد. هیچ چیز آرامم نمی کرد. کابوس ها زنده بودند: کابوس ها کنار ام حضور داشتند: من
می
ترسیدم

و هیچ چیزی عوض نمی شد. هیچ چیزی
. . .

شب یلدا را خوابیدم. صبح روز اول زمستان نوستالژی تعطیلات تمام وجود ام را پر کرده بود: بدون هیچ احساسی فقط می خوردم. مثل یک گاو تا ظهر فقط داشتم می خوردم. مثل یک گاومیش حریص دو بشقاب لبریز غذا خوردم و نصف ته دیگ های زعفرانی را هم بالا کشیدم و بعد هم یک بشقاب پر میوه خوردم و مثل یک تخته سنگ خوابیدم و تلفن هم که زنگ زد مثل بچه های خوب تلفن را از برق کشیدم – وقتی حوصله نداشته باشم، بخواهم بخوابم، کسی زنگ بزند، گوشی را بر می دارم، می کوبم روی تلفن و تلفن را از برق می کشم و می خوابم. خوشبختانه گوشی را نکوبیدم، فقط از برق کشیدم: آقای عمو بود و وقتی بیدار شدم آرام شده بودم

مثل بچه های خوشگل باغ مظفر را نگاه کردم – این روز ها همه اش احساس می کنم به یک چیز مسخره ی پوک احتیاج دارم، یک چیزی که باعث شود هیچ کاری نکنم، مثل خل ها بخندم، این باغ مظفر و مهران مدیری با تمام چرت و پرتی اش این حس را خیلی خوب پر می کند – و بعد هم مثل بچه های خوب درس خواندم و مثل یک آقای منظم ترجمه کردم و مثل بچه های خوب شام خوردم و مثل بچه های خوب دارم وبلاگ می نویسم و

نه، قرار نبود این سکوت دنباله دار باشد: هدیه ی شب یلدا را چند روزی دیر تر منتشر می کنم، منتظر باشید
. . .

سودارو
2006-12-22
ده و سی و شش دقیقه ی شب

2006-12-18T06:37:00.000+03:30

جشن کتاب: و اینک شش ماه گذشته است

http://bookfiesta.ir/

فراخوان

آذر ماه که تمام شود، یعنی تا چند روز دیگر، شش ماه از فعالیت داوطلبانه ی من در سایت جشن کتاب خواهد گذشت. به این مناسبت می خواستم از تمام خواننده ی جشن کتاب بخواهم که کار شش ماهه ی گذشته ی من را نقد کنند. در وبلاگ های تان بنویسید و یا کامنت بگذارید یا میل بزنید یا تلفن یا هر جور دیگری که دوست دارید. اگر اجازه بدهید نقد ها را در سایت منتشر می کنم. هدف را بیشتر از نقد خود سایت – که خود من از منتقدان جدی آن هستم، مخصوصا در مورد طراحی – به نقد من بگذارید. می خواهم بدانم چگونه کار کرده ام. می خواهم بدانم نظر تان چیست

Soodaroo@gmail.com

اطلاعات آماری

حدودا یک ماهی از آغاز به کار سایت گذشته بود که با تلفن دبیر هیات تحریره ی جشن کتاب – حسین شهرابی – از وجود آن خبر دار شدم. اما شروع به کارم گذشت تا سفر خرداد ماه به تهران و گفتگوی حدودا دو ساعته با آقای شهرابی و توافق های اولیه در مورد اینکه چه می خواهیم در سایت گذاشته شود

سایت را تیر ماه در دست گرفتم. پسورد آن را به من دادند و اجازه یافتم مستقیم مطلب در سایت بگذارم. بازدید روزانه ی سایت جشن کتاب در آن زمان حدود یکصد نفر بود. امروز صفحات سایت جشن کتاب حدودا میانگین پانصد بازدید روزانه را دارند – میانگین یکصد و پنجاه نفر در روز صفحه ی اصلی سایت را باز می کنند، حدود سیصد تا ششصد نفر هم صفحات دیگر سایت را باز می کنند، حالا از صفحه ی اصلی یا مرور گر های اینترنتی

از زمان شروع به کار سایت تا به امروز، شصت متن معرفی کتاب در سایت قرار داده ام. میانگین هر سه روز یک کتاب در سایت معرفی شده است. حدود ده درصد آن کتاب های انتشارات کاروان – بیشتر کتاب های گیتا گرکانی – بوده اند و بعد از آن کتاب های عبدالله کوثری حدود پنج درصد کتاب های معرفی شده در سایت را شامل می شوند

حدودا سه ماه است که بخش اخبار سایت را هم اداره می کنم. در این مدت در بیش از یکصد خبر، گفتگو، گزارش و مطالب جالب مرتبط با کتاب، نشر و فرهنگ و هنر را منتشر کرده ام. بیشتر از نود درصد متن ها، کپی پیست خبر های سایت های ایسنا، زمانه و بی بی سی هستند. هنوز امکان اینکه خبر های مستقل سایت را داشته باشیم، نداریم

آینده

من تا پایان امسال به طور قطعی در سایت خواهم بود. بعد از آن اول بستگی به سه ماه آینده دارد، یعنی اینکه لیست خواسته های من چگونه عملی شود. مسئله ی اصلی برای ادامه ی کار من در سایت، دریافت کتاب است. من برای معرفی کتاب باید کتاب در اختیار داشته باشم. تا الان کتاب هایی که در کتابخانه ی شخصی ام داشتم و کتاب هایی که از دوستانم قرض می گرفتم را معرفی می کردم. الان رسما اعلام کرده ام که تا آخر دی ماه بیشتر کتاب برای معرفی ندارم. در این مورد قول هایی به من داده اند. منتظرم ببینم در تهران چه می کنند

دوم اینکه برای سال آینده، من چون اصلا نمی دانم که کجا ممکن است باشم – سربازی، دانشگاه یا خارج از کشور – نمی توانم هیچ برنامه ی قطعی ای را اعلام کنم. اگر ایران باشم و سربازی مشکلی ایجاد نکند، در سایت خواهم بود. اگر از کشور خارج شوم، خدا بزرگ است

درخواست

اول – نویسندگان، شاعران، مترجم ها: کتاب های تان را برای معرفی برایم بفرستید. یا اینکه خودتان یک متن معرفی بر روی کتاب های تان بنویسید و برایم میل کنید تا آن را به نام خود تان در سایت قرار بدهم. فعلا آدرس پستی مشخص ندارم، کتاب های تان را می توانید به آدرس پستی انتشارات کاروان پست کنید و روی آن بنویسد برای معرفی در جشن کتاب به دست مصطفی رضیئی (یا حسین شهرابی) برسد. یا اینکه به من میل بزنید تا برنامه ی دیگری بریزیم. من بلافاصله بعد از مشخص شدن وضعیت ام – اگر در ایران بودم – یک صندوق پستی خواهم گرفت تا مشکل حل شود

دوم – دوستاران ادبیات و هنر و فرهنگ: خبر های مربوط به جلسه های ادبی تان، نوشته های تان، یا هر چیز دیگری را که فکر می کنید به درد سایت جشن کتاب می خورد برای من میل کنید تا به اسم و آدرس وبلاگ خود تان در سایت منتشر شود

سوم – وبلاگ نویس ها: به ما لینک بدهید. هدف جشن کتاب فقط و فقط معرفی کتاب و گسترش فرهنگ کتابخوانی است و این کار شما برای ما کمک بزرگی خواهد بود

منتظر نقد های منفی و مثبت تان در مورد نوشته هایم در جشن کتاب هستم

با احترام
سید مصطفی رضیئی – سودارو
2006-12-17
یازده و شش دقیقه ی شب

2006-12-17T06:27:00.000+03:30

صید قزل آلا در آمریکا – ریچارد براتیگان – هوشیار انصاری فر

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=200

صید قزل آلا در آمریکا – ریچارد براتیگان – پیام یزدانجو

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=201

دو صفر هیچ. آنتونی هوروویتس. گیتا گرکانی

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=202

سنت و مدرنیته. دکتر صادق زیبا کلام

http://www.bookfiesta.ir/modules/fa/book_criticism_details.aspx?id=203

* * * *

ممنون از لینک های تان به این وبلاگ

http://elm1362.persianblog.com/

http://mydaughter-ghazal.blogspot.com/

http://www.mehdi-he.ws/

* * * *

سید مهدی موسوی وبلاگ اش را با چند لینک قابل توجه در مورد ادبیات به روز کرده است

http://bahal3.persianblog.com/

زیبا بود مونا خانوم

http://untold.persianblog.com/#5954482

ممنون آقای حسینی مقدم. چرا اسم شاعر های انگلیسی را زیر شعر های شان نیاورده اید؟

http://ghaedegi.persianblog.com/1385_9_ghaedegi_archive.html#5958325

2006-12-16T01:02:00.000+03:30

درستش می کنیم. مامور پشت صندوق دوباره گفت: آرام باشید. درست اش می کنیم
گفتم: درستش کنید
شروع کرد با بغل دستی اش به صحبت کردن
گفت: چرا نگفتید؟
گفتم من سه بار گفتم. گفتم: دوستم آنجا بود، گفت مُهر نزنید
گفت: حالا چیزی نشده که
گفتم: این یک سند رسمی است، یک مهر اشتباه زده اید، پاکش کنید
خندید: پاکش؟ نمی شود که
گفتم: یک نامه ی رسمی با سر برگ و تاریخ و مهر و امضا به من بدهید که اشتباه روی شناسنامه مهر زده اید
کمی جا به جا شد. ناظر حوزه را صدا زد. توضیح داد که چه شده است
ناظر گفت: چیزی نشده است که
گفتم: پاکش کنید
گفت: نمی شود که
گفتم: یک نامه با سر برگ
. . .

شناسنامه دست به دست می شد. توی حوزه هی نگاه می کردند و من فقط تکرار می کردم: پاکش کنید
می گفتم: یا یک نامه با سر برگ
. . .

صبح پنجشنبه چند میل فرستادم به نزدیک ترین ِ دوستانم. پرسیدم که من مردد هستم برای رای دادن، می خواهم بدانم نظر شما چیست؟ سه دقیقه بعد جواب میل آقای دوست آمد که من در شورا ها رای می دهم. کامپیوتر را که خاموش کردم، مقاله ی مسعود بهنود را خوانده بودم. ذهنم مشغول بود. مشغول تر از همیشه. مقاله را دوباره خواندم. کپی پیست کردم و ظهر بود که کانکت شدم تا آن را در وبلاگ بگذارم. فرناز آن لاین بود

لابد خوانده اید، چرت و پرت های یک ذهن عصبی، اراجیف محمد جواد روح – که دیگر دستم بشکند وبلاگش را باز کنم – در مورد دانشگاه پلی تکنیک و پشت بندش حرف هایی که در مورد فرناز – امشاسپندان – زده شده و تحریمی ها و جواب آقای هنوز

فرناز غمگین بود. چرا ندارد، حق یک انسان است که آن کاری را که دوست دارد انجام بدهد. این گونه تحت فشار قرار داده شوید که مجله ی فوق العاده خوب زنستان هی فیلتر شود، هر سایتی که دارید را فیلتر کنند، کوچک ترین تلاش ها را با باتوم جواب بدهید، که . . . خوب برای چی باید برگردد و رای بدهد؟ چرا؟

هنوز جمله های غمگین میل های خانوم مترجم را فراموش نمی کنم، که نوشته بود مصطفی فکر کن آدم چند شب پیش با دوست هایش شام بخورد و با یکی توی یک بشقاب غذا خورده باشی و حالا همه اوین باشند و
. . .

هنوز صدای غمگین خانوم مترجم در گوش هایم است، هنوز همه چیز را خوب به یاد می آورم. سعی کردم از فرناز معذرت بخواهم. سعی کردم به فرناز بگویم که اشتباه کرده اند، گفتم: چرا نمی بینند؟ نمی بینند که صبر ها دارد تمام می شود؟ فرناز نمی دانست چرا نمی بینند. من نمی دانستم که چرا نمی توانند ببینند

فرناز غمگین بود. من غمگین تر. عصر زنگ زدم آقای دوست، گفتم صبح با هم برویم رای بدهیم. می دانستم تنها راضی نمی شوم که بروم. با خودم گفتم بهنود درست می گوید. گفتم چیزی که از دست نمی دهم

دور هم جمع شده بودند. ایستاده بودم و دست به سینه و خیره نگاه شان می کردم. آدم های توی صف گیج نگاهم می کردند. یکی از آدم های پشت صندوق گفت: حالا که چیزی نشده است، رای ای که صادر نشده است، حالا شما چرا ناراحت هستید؟
گفتم: پاکش کنید

مامان ظهری می گفت چرا بیخودی درگیر می شوی؟

مامان نمی دانست چقدر ذهنم بهم ریخته است. مامان نمی دانست چقدر آشفته ام. مامان نمی دانست قبل از رای دادن با تهران صحبت می کردم. پرسیدم جریان این حرف های دکتر حجازی با روزنامه ی کارگزاران چیست؟ مگر اوضاع چقدر بد است؟ خانوم مکث کرد، گفت مصطفی کتاب جدید من توقیف شده است. گفت آخرین کتاب نازنین توقیف شده است. توقیف کتاب حسین را می دانستم. گفت نمی گذارند کتاب های چاپ شده را تجدید چاپ کنیم. گفت کتاب چاپ کرده ایم، نمی گذارند پخش شود، می گویند: چرا ما به این کتاب جواز داده ایم؟

هدایتم کردند به یک اتاق. آقایی با ریش بلند و قیافه ی اسلامی پرسید: آخر چرا؟ شما که سید هستید
گفتم: نه فقط از پدر، از خانواده ی مادری هم سید هستم
گفت: آخر این ها مجتهد هستند
گفتم: این انتخابات آزاد نیست
گفت: آخر مجتهد هستند
گفتم: من مذهبی نیستم، سکولار هستم
گفت: مگر دین تان (شناسنامه را ورق زد) دید نوشته شیعه
نگفتم که از آقای سیستانی تقلید می کنم. نگفتم که شما حتا نمی دانید سکولار یعنی چه. نخواستم وارد بحث های مذهبی شوم. گفتم: این حق من است به این مجلس رای ندهم
گفت: آری ولی
. . .
دو نفر دیگر هم آمدند. خانوم ناظر صندوق شروع کرد به توضیح دادن که اشتباه از ایشان بوده. چند نفری با هم عذر خواهی کردند. گفتم: یک رای برایم صادر کنید. فقط قول بدهید که امروز این اشتباه را تکرار نمی کنید
یک آقا گفت: به خاطر این اشتباه جای دو صندوق را عوض کرده ایم
یک رای برگ گرفتم. پر کردم و توی صندوق انداختم. خانوم مامور صندوق دوباره عذر خواهی کرد. جای صندوق ها جدا کرده بودند که دیگر این اشتباه تکرار نشود. عصر که مامان رفته بود رای بدهد هنوز صندوق ها جدا بودند. ماجرا این بود که من فقط شورا ها رای داده بودم، خانوم ناظر صندوق گفته بود: ا این شناسنامه که فقط یک مهر خورده. مهر انتخابات خبرگان را هم بیخودی زده بود. بیست دقیقه رنگ شان پرید. فکر نمی کردند کسی عکس العملی نشان بدهند

برگشتم خانه. کتاب هایم را به آقای دوست نشان دادم. حرف زدیم، موسیقی گوش کردیم، کلیپ نگاه کردیم. دیگر اهمیتی ندارد. دوست هایم تصمیم گرفتند رای ندهد. من و بعضی از دوست هایم تصمیم گرفتیم رای بدهیم. تمام شده است. من فکر می کنم فرق است بین این دولت و دولت قبلی. فکر می کنم که شاید بتواند تاثیری داشته باشد. خانوم دوست می گوید نمی گذارند، دیگر نمی گذارند
. . .

خانه برای خواهر زاده ام کارتون می گذارم. خانه کمی دیگر از کتاب عیسی را می خوانم. خانه حرف می زنیم. خانه به خبر های غیر رسمی گوش می کنیم. خانه زنده است. خانه هنوز وجود دارد. هنوز اینجا هستیم. هنوز داریم نفس می کشیم، شیشه ی دوغ را باز می کنم و برای خواهر زاده ی منتظر دوغ می ریزم. می روم توی اتاق. شب می شود. باغ مظفر نگاه می کنیم. حوصله ام سر می رود. می روم دندان ها را مسواک بزنم. فکر می کنم باید بروم دندان پزشکی. فکر می کنم باید بالاخره یکی از این روز ها بروم تست بدهم. می گویم: خوب یکبار برو خودت را راحت کن

فکر نمی کنم که شاید
. . .

می دانی، من هم مثل فروغ به نومیدی خودم سخت معتادم
می دانی، من هنوز هم فکر می کنم شاید آن مقدس بیاید
من فکر می کنم که پپسی چقدر خوشمزه است
می دانی
دلم تنگ شده است، برای خندیدن، بلند بلند قهقهه زدن تنگ شده است. چقدر همه چیز رسمی شده است این روز ها. کاش زود تر همدیگر را ببینیم. کاش
. . .

یادت هست آن شب که مهتاب بود؟ توی پارک نزدیک خانه ی ما، یادت هست صورتت چقدر خوشگل بود؟
من هنوز
. . .

سودارو
2006-12-15
یازده و پنجاه و دو دقیقه ی شب

2006-12-14T11:58:00.000+03:30

برای شهری که زنده است

http://behnoudonline.net/2006/12/061213_018449.shtml

نوشته ی مسعود بهنود

سخن کوتاه است و فرصت هم اندک. از اين روزهای حساس هم در سرنوشت آدم ها بسيار رخ نمی نمايد. من اين را با شما که نسل جوان هستيد می گويم. با هم مروری مختصر کنیم که با خود چه کردیم در این سال ها

جامعه ايرانی انقلابی کرد و پانزده سالی درگير نتايج آن بود. در آن پانزده سال یک باره جمعيت تکان بزرگی خورد. دو میلیون از کشور رفتند. سه میلیون افغانی و عراقی وارد کشور شدند. آب ساکن جمعيت که با رشدی حدود یک ممیز هشت بالا می رفت، همه همديگر را می شناختند. مانند همه جوامع مدرن بودیم از این جهت، ناگهان متلاطم شد. از آن سی و چند ميليون که زمان انقلاب زنده بودند و سنشان ايجاب می کرد در نتيجه موثر بودند در انقلاب، ده ميليونی مردند به طور طبيعی. نزديک سی ميليون چهره تازه وارد صحنه شدند [فاصله سنی هجده به بالا]. چنين آش شله قلمکاری می جوشید که لای در باز شد و دوم خرداد ساخته شد و همه را گيج کرد

عجب آشی شد. آن ها که در پختنش دست داشتند و بالای سر ديگ بودند و در بيش تر سال ها هم آشپز [یواشکی بگویم مثل آقای هاشمی رفسنجانی که قديم ترين موثر حاضرست] در تحليل اين آش ماندند. چه برسد به حسن آقا که اصولا در عمرش رای نداده و همان انتخابات دوم خرداد را هم تحريم کرده بود، گرچه بعدش دو سه ماهی شد از علمداران دوم خرداد. سرنوشتش و اثرش را بعد می گويم

همه از هيبت آشی که درش در دوم خرداد برداشته شد به حيرت بودند. حيرت زده تر از همه محمد خاتمی که اصلا تا سه روز پیش در کتابخانه ملی پیپش را می کشید و گمان نداشت چنین می شود

نسل جوان باورش نبود که می شود. اما شده بود. جالب این گونه حوادث در ژستی است که حضرات خودخواه بعدش می گيرند. آن يکی می گويد من دعا کرده و از خدا همین را خواسته بودم. ديگری می گويد در تحليل های خود انفجار را پیش بينی کرده بودم [ آخر ايشان بيست و هشت سال است که هر روز انفجار پيش بينی می کند، لابد بالاخره یک بار درست در می آید تازه اگر بتوان دوم خرداد را انفجار نام نهاد]، سومی از آن پس در نوشته های خود مدام نوشت " حرکت توفانی ما در دوم خرداد به بيراهه رفت، دوم خرداد مصادره شد" کسی هم از وی نپرسید کجا قبل از دوم خرداد گفته و نوشته بودید که مردم حرکت توفانی می کنند. يا نوشتيد و گفتید و از مردم خواستید حرکت توفانی بکنند. کسی از کسی نپرسید اين ادعا که تو داری مستندش کجاست. کیست که در انتخابات خرداد 76 به مردم توصیه کرده بود به رای دادن [ من آرزو دارم که اگر کسی از گروه های سياسی هست خود را معرفی کند و بر اطلاعات ما بیفزاید]. دوم خرداد واقعيتش اين است که بروز احساسات دلخوشانه [نه خرد دور انديش] مردم ايران بود که ناراضی از وضعيت آن نوزده بيست ساله، تغيير می خواستند. از هر طیف و گروهی هم بودند، از همه کمتر مخالف و هواداران براندازی نظام

ديگی که چنين ناگهانی بر سر آتش رفت، اصلا شناختنش کاری بزرگ و غیرممکن بود. عمل کردن به سازش عملی نبود. در فاصله کوتاهی کف کرد. حرکت هایش پشت صحنه اش به ترور رسيد. جان عزيز آن [داریوش و پروانه، محمد و پوینده، حتی پیروز دوانی و مجید] اعلاميه ای بود که صادر شد. دستگاه اطلاعاتی که مانند گا گ ب زمان گورباچف احساس کرده بود ای وای دارد درها باز می شود و وای اگر برملا شود که چه کرده ایم، به دستپاچگی افتاد. درایتی که در سر گورباچف بود که زودتر از موعد دشمن را بیدار نکند و به خشونت وادار نکند در جمع ما نبود و نيست. یکباره اين احساس در مقالات ما جوشید که میتوان داد تاريخ را از ابتدا تا امروز را گرفت. از ميان وحشت زده ها که خود می دانستند کارنامه شان تا چه حد آلوده است، سعید شان احساس کرد از همه باغیرت ترست و دست به همان کارها زد که پانزده سالی است در روسیه می زنند. تازه ترس گاک ب روسی را پوتین ريخته که بابا خبری نیست و هنوز هم دست داریم که مامور دهان لق را در لندن بکشیم . تازه بیشتر سران حزب و کا گ ب به ثروت های میلیاردی رسيده اند اما هنوز روسيه سرزمين مافيا و گانگستری است. اما ايران رفت که از دل دوم خردادش عدالت جوئی احساساتی در نهايت زاده شود. به خونبهای آن سعید عزیزشان این سعید عزیز هم در خیابان بهشت بر آسفالت افتاد

باری نگویم که چه شد که همه می دانند و داستان امیدواران است و نوشته خواهد شد به سالیان هم. آش جوشید. مدعیان تازه ای که از دوردست ها برای دوم خرداد پیدا شده بود با آنتن های بلندی که صدا و تصويرشان را به داخل کشور می رساند. بی اثبات برادری در طلب ارث به شعار مرگ برخاتمی رسیدند کسانی هم در داخل به شعار عبور از خاتمی. هنوز پله اول را برنداشته همگان در سرهوای پله چهلم کردند که اتفاقا خوش جایگاهی است اگر امکان پذير باشد

از دل اين مرگ برخاتمی. اول از همه ماجرای انتخابات دومين دوره شوراها بيرون زد. خوب جائی بود. چرا که مردم تهران بدون هندل هم حرکتی نمی کردند از بس که جناب اصغرزاده در آن شورا خرابکاری کرده بود و چهره ای از اصلاح طلبی به نمايش در آمده بود که همه به دل آشوب دچار شده بودند. مردم تصور داشتند شورا می رسد و کرباسچی برمیگرداند. به نظرشان آقای نوری و حجاريان هم برای همين در شورای شهر تهران بودند اما نگو که هیچ سری بی سودای ریاست نیست. هنوز هم آقای الياس نادران معاون سابق سپاه وقتی می خواهد عليه اصلاح طلبان حرف بزند میگوید اینها می خواهند آن ماجرا را تکرار کنند. حق هم دارند و جناح راست لازم نبود زحمتی بکشد و همین طور تحريم کنندگان هم لازم نبود خود را به ناراحتی دچار کنند، خود به خود مردم تهران دیگر رای نمی دادند و همه داستان هم در شورای شهر تهران می گذشت که شهردارش می تواند سیصد میلیارد تومان بدون سند هزینه کند – که احمدی نژاد کرد – وگرنه در بقیه شهرها که همه هشتشان به نه بدهکارست و امکان تکانی نیست و نه دعوائی. در اين موقعيت حزب مسجد [نامی که چمران و حدادعادل داده اند به حزب پادگانی] وارد کار شد و خیلی ساده بازی را برد با پانزده در صد آرا. نه احتياج به دوپینگ شورای نگهبان شد و نه هیچ کار دیگری. مجلس ششم هم ناظر اين انتخابات بود و حتی به ملی مذهبی ها هم اجازه داد. صحبت از انتخاب محسن سازگارا یا عزت الله سحابی و با بازگرداندن غلامحسین کرباسچی به عنوان شهردار تهران بود. اما دوستان سر بی صاحب می تراشیدند و مردم تهران رو گردان شده بودند از رائی که یک نفر به نام ابراهيم بتواند بدان سادگی تباهش کند و حق هم داشتند. اما چیزی را که کسی پیش بینی نمی کرد این بود که حزب پادگان برای شهرداری نه از کسانی که می شناختند و آماده بودند مانند زواره ای و حبیبی و بادامچیان و آل اسحاق و میرسلیم، بلکه از تکه ديگر کيک انتخاب می کند.مگر نه که بعد از دوم خرداد معلوم شده بود که نسل انقلابی از جمله با هاشمی حرف ها دارد. پس کسی را انتخاب میکنیم که همان حرفها را بزند. جسور و بی پروا. کسی که هيچ تعهد به هیچ جناح و گروهی احساس نمی کرد و نمونه کسانی بود که به آنها می گویند سنگ. نه چیزی می شنود و نه چیزی جز خود می بیند. فقط برای شکستن خوب است اما دریغا از ساختنی

احمدی نژاد وقتی در شهرداری تهران نشست. کار به جای جالب افتاد. شهرداری تهران که از زمان کرباسچی شده بود ويترین کارآمدی نظام و عمليات مردمی و فرهنگی ناگهان دست گروهی افتاد که برنامه مشخصی داشت: دور ريختن برنامه و جمع آوری پول و تقسيم به بهانه های مختلف بين مردم . هياتی و نذری خوری. صندوق آماده و دل بی رحم. بسم الله. جناح راست هم بدش نیامد چون آماده می شد که همین ريتم را در مجلس هم پیاده کند. کردند و شد. مجلس را هم گرفتند. و رسيدند به رياست جمهوری و همين شده است که می بينید و می دانید. اینک از دل آن آش دوم خرداد که سرد شده اش وقتی که ضرب شد در شعار تحريم، خوراک عجيبی به دست آمده است که عطر و هیبتش دنيا را گرفته ، امروز روز نماينده و مظهر ايرانی شده است آقای احمدی نژاد که عکس و تفصيلاتش همه جا هست و مرد سال هم ممکن است بشود. هم اکنون همايش هولوکاستش کار صد بمب اتم کرده است و باش تا حاصلش به بار نشیند. ما که نتوانستم منادی گفتگوتمدن ها باشیم و کار کوروش را تکرار کنیم. اما خرابکاری که می دانیم. همدستی با مقتدا صدر و برپائی همایش هولوکاست که میدانیم

حالا اين شده چهره ايران. طبقه متوسط ناراضی است طبیعته . در هيات دانشجو فرياد می زند. در هيات کارمند دولت گرچه پول بيش تر میگیرد اما می داند که بی ارزش شده. می داند سرش کلاه رفته . می داند سنگک سیصد تومان است

حالا ای طبقه متوسط چه می خواهی بکنی. يک طرف کسانی ايستاده اند و میگویند معلوم است بايد رای نداد و به مشروعیت رژيم کمکی نکرد. یک طرف ما ايستاده ايم و می گوئیم رای بدهید و اشتباه شورای دوم و مجلس هفتم ودولت نهم را جبران کنید که انسان عاقل از گذشته درس می گيرد. از کامنت های نوشته پيش هم بر می آید که بعضی آماده اند حرف ما بشنوند و بعضی هم نه

طبیعی هم هست. اما خوب است بدانيد که هر نسل، ده بار امکان اين پیدا نمی کند که اشتباه خود و ديگران را جبران کند. چنان که نسل ما چنین فرصتی نیافت و دارد می رود. اما چند سئوال کوچک

شما که در دادن رای عادی مشکل دارید. می خواهید برای اصلاح وضع جامعه مان چه کنيد. آيا حال انقلاب و مقابله با ده ميليون بسيجی را دارید. یا منتظريد که بچه های انگلیسی و آمريکائی اين مهم را به عهده بگیرند. با تفنگ وارد شوند و برای ما دموکراسی بیاورند و مهم تر از آن به ما دموکراسی هم نیاموزند. چون اگر تصمیم بگیرند بیاموزند متهمشان می کنیم به همدستی با جمهوری اسلامی. ما را بی توجه به اين که مانند عراقی ها هستیم اما به معجزه ای مانند آلمان و ژاپن کنند. بيايند در ايران کشته شوند که شايد شما به سينمائی و آزادی و مدرنیزم برسيد

اگر این دومی است به نظر می رسد بهترست سی سالی صبر کنید که مانند ويت نام اين فاجعه از یاد افکارعمومی آمريکا برود و یکی مانند جورج بوش پيدا شود و آن حلقه محال را به جنبش درآورد، شايد هدفش ايران باشد. البته اگر در آن زمان از نفت و گاز ايران چیزی مانده باشد که بیارزد. وگرنه سودان است و دارفور

پاسخ ديگر به کسانی است که نوشته اند بگذارید خراب شود چون خرابی از سر بگذرد آب می گردد. اين از آن شعارهاست که برای انشا خوب است مانند همان البته واضح و مبرهن است که علم... روزگاری یک جوان مالزيائی که شاگردم بود و در تهران ادبيات فارسی می خواند. شنيده بود که خواندم با سوز "خنک آن قماربازی که بباخت هر چه بودش/ بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر" گریبان من گرفت که چه خوشی دارد آدمی که همه دارائی اش را باخته و به روز سیاه نشسته، اما چندان معتاد قمارست که مانند داستایوفسکی آرزو دارد سکه ای در جو پیدا کند و باز پای میز برود. این بدبخت است چه خوشی دارد. جز خنده چه می توانستم به تازه زبان آموخته ای چون او تحويل بدهم فقط گفتم اين مفاهيم برای اجرای لغت به لغت نیست. مفهومی کلی در دل آنست که همان داستایوسکی می داند. حالا حکايت ماست. چه خرابی، کدام آبادی

کس دیگری نوشته آن چه در سوم تیر رخ داد به نفع ما بود چون که احمدی نژاد آنقدر خرابکاری میکند که جمهوری اسلامی را ويران میکند. این هم از آن شعارهاست. هیچ چنين امکانی نيست. هم الان چند ترمز برای او کار گذاشته شده. هم اکنون نمی گذارند با دانشگاه آزاد هر کار بخواهد بکند. هم اکنون قوه قضاييه به او اجازه نمیدهد که همه رقیبایش را به عنوان دزد بيت المال بگیرد. دور و بری های احمدی نژاد خيلی جسورتر و تندروتر از اين هستند که عمل می کنند اما اجازه به آن ها داده نمی شود و از همین رو تعداد سخن های معنا که میگوید و امکان اجرا نمیباید بیش از بیش است. پس امکان آن که احمدی نژاد مخالفان را به آرزو برساند نیست. اما او می تواند وضعیت ایران را سال ها عقب ببرد. جوانان حاضر در روستاها و شهرهای کوچک را با فروش آینده آن ها به خود جلب کند. می تواند همان کار پوپولیست های جهان را با پول نفت انجام دهد و کشور را روز به روز تبه تر کند. سمی که به آرامی در جان جامعه فرومی ریزد

آیا آماده چنین سرزمینی هستیم

به قول حریفی انجام ندادن کار، کاری است که همه بلدیم. اگر راست می گوئید برای وزن کردن همفکرانتان پیشنهاد انجام کاری بدهد تا ببنيم ميزان نفوذتان چقدرست. به شرطی که تقلب نکنیم ها. مانند آن گوینده خوش صدا که پارسال شنيدم پيشنهاد کرده بود ساعت دوازده شب جمعه مردم لامپ های خانه را خاموش کنند. و در لحظه موعود گزارش ها پخش می کرد از کسانی که می گفتند سعيدجان مبارک باد این پیروزی. تهران. چه تهرانی ... خاموش... مانند شهر مرده هاست. خاموش
...

به نظرم باید آماده شویم برای زندگی در شهرواقعی و نه باسمه ای و دکوری. شهری که زنده است

2006-12-13T06:45:00.000+03:30

دنیا برای آدم سرما خورده مثل یک کاهو پیچ است. رنگ هایش هی پیچ می خورند. هی بینی ام را بالا می کشم، هی سعی می کنم خوش اخلاق باشم، بهتر شده ام ولی نه آنقدر خوب که بتوانم چیزی دستم بگیرم و کاری بکنم. بیکاری هم خوب است هم آزار دهنده، برای کسی که عادت کرده هر روز چند کار را مختلف را سر و سامان بدهد بیکاری سرد است

سردم می شود. می روم روزنامه می خرم. بر می گردم و می نشینم و تصویر های کوبیسم آینده را تماشا می کنم. تصویر های پر از اثر پر رنگ حرکت های سریع بر کاغذ. روزنامه ها را می بندم. توی اتاق تنهایی ها موسیقی گوش می کنم و چشم های سوزان را می بندم و فکر می کنم و هوا بیرون دیوار ها چقدر سرد تر شده است

صبح که میل را باز کردم و با میل های احوال پرسی رو به رو شدم حالم بهتر شد. صبح یک جای وجودم تصمیم گرفت هیچ کاری نکند. صبح بخش آتشین ذهنم صفحات وب را باز می کرد و می لرزید و می خواند و پیش می رفت و فیلتر شکن را به کمک می گرفت و
. . .

یک متن نوشتم. یک متن را پاک کردم. فکر کردم دنیا کاهو پیچ است. فکر کردم کاهو پیچ را می شود خرد کرد و با سس مایونز هم اش زد و ایستاد و از پشت پنجره به ابر های خنگول آسمان نگاه کرد و کاهو پیچ را با چنگال قدیمی مال خانه ی مامان بزرگ که بوی گذشته می دهد مزه مزه کرد

مزه ی مایونز توی دهانم می ماند. کار های مانده همین دور و بر های دارند پرسه می زنند. بهم نگاه نمی کنیم. فصل پنجم رمان را چند روزی است تمام کرده ام، بخش ششم - اینجا همیشه شب است - را نمی خواهد بنویسد، می داند چیست، کلمه کلمه اش توی ذهنم است و نمی خواهد بنویسد. چیز زیادی نمانده است. سی چهل صفحه دیگر که بنویسم تمام می شود

همین جوری در همه چیز دارم سر می خورم. هی دارم سر سره بازی می کنم. هی سرم را بالا می گیرم و فکر می کنم بچه ام و دوباره تاب بازی می کنم و دوباره می دوم و دوباره ی عزای بستنی می گیرم

نمی دانم بزرگ می شوم. نمی دانم بیست و دو سالم می شود. نمی دانم به بستنی و به شکلات حساسیت پیدا می کنم. نمی دانم نمی توانم غذا های چرب بخورم. نمی دانم که نمی توانم فعالیت زیاد داشته باشم. نمی دانم که قرار است میگرن بگیرم. نمی دانم که قرار است سالی چند هفته ای مهمان سینوزیت باشم. نمی دانم دنیا همه اش پر از کاهو پیچ است

بچه که بودم کاهو پیچ دوست نداشتم، یعنی، نمی دانستم چیست. بچه که بودم خیلی چیز ها را دوست نداشتم
بچه که بودم آهنگ های غمگین گوش نمی کردم
بچه که بودم لیلا گوش می کردم و سندرا. بچه که بودم سهراب حفظ می کردم و نمی فهمیدم چیست
بچه که بودم آسمان ایران پر از موشک بود. من توی شرق کشور به موشک ها می خندیدم
بچه که بودم بعد از ظهر ها می رفتم زیر زمین و با اسباب بازی هایم یک شهر درست می کردم. توی شهر خودم زندگی می کردم. توی شهر خودم بازی می کردم

بچه که بودم می خواستم دکتر شوم و ماهی فروشی باز کنم و نه تا زن داشته باشم

بچه که بودم نقاشی می کردم
بچه که بودم
. . .

امروز فکر می کنم پیر شده ام. فکر می کنم به انگشت هایم نگاه می کنم و آهنگ های غمگین انگلیسی گوش می کنم و پرده اتاقم را می کشم و خودم را حبس می کنم و فکر می کنم انگشت های تو هم رگ های آبی دارند و
. . .

تلفن می زنم می خندی. می خندی و توی دلت بهم می گویی دیوانه
قول داده بودی پست وبلاگم را می خوانی فقط به این بچه ی کوچولوی درونم بخندی
به این خنگول که هی فکر های بیخود می کند

خندیدی و گفتی دارد ازدواج می کند. نه تو، مزاحم دارد ازدواج می کند
خندیدم
از ته دلم خندیدم
نمی دانی چقدر دوستت
. . .

سودارو
2006-12-12
ده و نوزده دقیقه ی شب

2006-12-11T07:00:00.000+03:30

توی مجله نوشته بود که اگر متولدین فروردین خود درمانی را بگذارند کنار و برای مشکلات شان پیش دکتر بروند، نصف مصائب زندگی شان حل می شود. مجله را بستم و گفتم: چرت و پرت. حوصله دکتر ها را ندارم – نه اینکه فکر کنی کار حادی می خواهد انجام شود، یک تلفن می زنم و بعد می روم و لازم هم نیست منتظر بمانم و همیشه بدون نوبت می روم تو – سردرد چند روزه، آب ریزش بینی، درد که میان بدنم سر می خورد؛ سرما خوردگی

تقصیر خودم است، با مو های خیس رفتم خیابان گردی و درست است که تاکسی گرفته بودم و ماشین گرم بود، ولی آدم گیج سرما می خورد: سرما خوردم و حالا دارم روز ها را منگ می گذرانم: با خواب های طولانی و پر از رویا های سریالی که هر کدام چند ساعت طول می کشند
. . .

صدایت رسمی بود. داشتی با آن مزاحم راه می رفتی. با آن کسی که به زور خودش را وارد زندگی ات کرده و کم کم دارد دور ات تار عنکبوت می کشد و نمی گذارد نفس بکشی و می خواهد به زود دوستش داشته باشی و هر چه می گویم باید یک کاری کرد گوش نمی کنی

امشب فکر کردم دوستش داری. فکر کردم موفق شده است. گفتم تو هم داری می روی
با خودم گفتم این که خوب است، ازدواج می کنی، زندگی می کنی، من؟
من که دارم می روم، من که نمی خواهم بروم، من که می خواهم همیشه مسافر باشم، من که
سرم منگ درد می کند. چشم هایم را می بندم. توی خانه ی تنها تلویزیون را روشن می کنم. چرت و پرت دارد. کانال را عوض می کنم. بیست و یک گرم را گذاشته است. پوزخند می زنم: با چند دقیقه سانسور؟
تلفن می زنم با خواهر زاده کوچک ترین حرف می زنم. می نشینم توی خانه و منتظر می شوم صدای در بیاید. یک قرص دیگر می خورم. فایل را باز می کنم. دو صفحه دیگر ترجمه می کنم: به خطوط خیره می شوم، به فونت های مشکی، به

فکر می کنم بروی باز من زود عاشق می شوم. فکر می کنم من صبر نمی کنم، نه، برایت لباس سیاه هم نمی پوشم. شاید برای عروسی ات با هم یک دست والس برقصیم، برای عروسی ات هم که شده می روم یاد می گیرم

فکر می کنم که خر شده ام. شده ام این پسر بچه های هفده ساله ی عاشق ِ مست ِ گیج
فکر می کنم راحت قبول می کنی
فکر می کنم که

خنده ام می گیرد. به خودم می گویم: دیوانه
می گویم هنوز که چیزی نشده است
می گویم که

. . .

سودارو
2006-12-10
ده و چهل دقیقه ی شب

ببین، من فقط نگرانم، همین